ویژه کنید
عکس و تصویر ﻧﺴﯿﻢ ﻧﺪاﻣﺖ ﻫﻤﺎن ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﮐﻪ ﭼﻬﺮﻩ ای ﻻﻏﺮ اﻧﺪام ، ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﺸﯿﺪﻩ ، ﻗﺪ ...

ﻧﺴﯿﻢ ﻧﺪاﻣﺖ ﻫﻤﺎن ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﮐﻪ ﭼﻬﺮﻩ ای ﻻﻏﺮ اﻧﺪام ، ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﺸﯿﺪﻩ ، ﻗﺪ و ﻗﺎﻣﺘﯽ ﺑﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﯽ وﺣﺸﯽ و ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮓ و اﺑﺮوﻫﺎی ﮐﻤﻮﻧﯽ ، ﮐﻪ در ﻣﺠﻤﻮع ﭼﻬﺮﻩ ی ﺟﺬاب و زﯾﺒﺎﯾﯽ از او ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻓﺎﺗﺤﺎﻧﻪ ای ﺑﺮ ﻟﺐ داﺷﺖ و ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎی ﻣﻬﻨﺪس ارادت را ﮐﻪ از ﺑﻬﺖ و ﺣﯿﺮت ﺑﻪ او ﺧﯿﺮﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮد ، ﺑﺮاﻧﺪاز .ﻣﯿﮑﺮد اﺑﺮوﻫﺎی اﺣﺴﺎن از ﺷﺪت ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ از ﺣﺪﻗﻪ در آﻣﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ. دﻫﺎﻧﺶ ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ای ﺑﺎز ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﺑﻌﺪ از : ﺳﻼﻣﯽ ﮐﻮﺗﺎﻩ ، ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺗﻌﻠﻞ ﮔﻔﺖ -ﺷﻤﺎ ... ﭼﻄﻮر ... اوﻣﺪﯾﻦ ... اﯾﻨﺠﺎ؟! ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﮐﯿﻔﺶ در دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ ﺑﻮد ، آﻧﻬﺎ را ﺗﮑﺎﻧﯽ : داد و ﻣﺴﺘﺄﺻﻞ و درﻣﺎﻧﺪﻩ ﮔﻔﺖ -ﻣﻦ ﮐﻪ اﻻن ... ﺷﺮﮐﺖ ﺑﻮدم ... اوﻧﻮﻗﺖ ... ﺷﻤﺎ؟! ... !اﯾﻨﺠﺎ؟ .ﻧﺴﯿﻢ ﺧﻨﺪﻩ اش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ... وﻟﯽ ﺧﻮدش را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮد دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮی دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﻓﻪ ی .ﻣﺼﻠﺤﺘﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻬﺮﻩ اش ﺗﻐﯿﯿﺮی ﻧﮑﺮدﻩ ﺑﺎﺷﺪ اﺣﺴﺎن ﺧﯿﺮﻩ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﻬﻨﺪس : ﻃﻠﺒﻪ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ -ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺑﺸﯿﻨﯿﺪ ﻣﻬﻨﺪس ارادت ... ﺣﺎﻻ ﭼﺮا ﺳﺮﭘﺎ اﯾﺴﺘﺎدﯾﻦ؟ ﻣﻬﻨﺪس ﻃﻠﺒﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻧﯿﻢ ﺧﯿﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰش اﺷﺎرﻩ ﻣﯿﮑﺮد. اﺣﺴﺎن ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺴﯿﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮد ، روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰ ﻣﻬﻨﺪس ﻃﻠﺒﻪ و دﻗﯿﻘﺎً رو ﺑﻪ روی ﻧﺴﯿﻢ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻨﯿﺪن .ﺟﻮاب او ﺑﻮد ﻧﺴﯿﻢ ﻫﻢ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﻪ داد و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﺗﺎ زﯾﺮ ﻣﯿﺰ رو ﺑﻪ روﯾﺶ دراز ﮐﺮد و ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ .ی در ﻫﻢ رﻓﺘﻪ ی اﺣﺴﺎن ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﭘﯿﺶ ﻧﻈﺮش آن ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻋﺴﻠﯽ رﻧﮓ ﺑﺎ اﺑﺮوﻫﺎی ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ی ﺑﺎﻻی آن ﮐﻪ ﺣﺎﻻ از ﺣﺪﻗﻪ در آﻣﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ و آن رﯾﺶ ﭘﺮوﻓﺴﻮری ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ی ﻏﺮور ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اش ﺑﺎﺑﺖ ﻋﻨﻮان ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ اش ﺑﻮد و در آﺧﺮ آن ﺑﯿﻨﯽ ﺻﺎف و ﮐﺸﯿﺪﻩ اش ﮐﻪ ﺣﺎﻻ اﻧﮕﺎر ﺑﻮی ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻣﯿﺪاد ، ﻫﻤﻪ و ﻫﻤﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﺟﻠﻮﻩ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺿﺎﯾﻊ ﺷﺪن اﺣﺴﺎن و ﭘﯿﺪا ﻧﺸﺪن رﻧﮓ ﺷﺎدی در ﭼﻬﺮﻩ ی ﻣﻐﺮورش ، ﭘﯿﺮوزی را ﺑﻪ .ﮐﺎم ﻧﺴﯿﻢ در ﮔﺎم اول ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺗﺮ ﻣﯿﺴﺎﺧﺖ ﺑﻌﺪ از ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ، ﻧﺴﯿﻢ اﯾﻦ ﺳﮑﻮت را ﺑﺎ ﺑﯿﺮون دادن : ﻧﻔﺴﯽ آرام از ﺟﺎﻧﺐ ﺧﻮد ، ﺷﮑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ -ﻣﻦ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﯿﺎم ﺷﺮﮐﺖ ... وﻟﯽ ﻣﺎﺷﯿﻨﻢ رو ﮔﺮﻓﺘﻦ. : ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ اداﻣﻪ داد -ﯾﻌﻨﯽ ﯾﻪ ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان ﻣﺤﺘﺮم ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﺳﺮﻋﺖ زﯾﺎد ، ﻣﺎﺷﯿﻨﻢ رو اﻋﻤﺎل ﻗﺎﻧﻮن ﮐﺮد و ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ داﺷﺘﯿﻢ ﻣﯿﺮﻓﺘﯿﻢ ﺳﻤﺖ ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ ، ﺑﺎ ﺧﻮدم ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺎی ﺑﺮج رﺳﯿﺪم و راﻫﯽ ﻫﻢ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﻮﻧﺪﻩ ... واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺎﺷﯿﻦ و ﺳﻮﺋﯿﭻ رو ﺳﭙﺮدم ﺑﻪ ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان و ﺧﻮدم .راﻫﯽِ اﯾﻨﺠﺎ ﺷﺪم ﭼﺸﻤﻬﺎی اﺣﺴﺎن ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮتِ ﺣﺮﻓﻬﺎی ﻧﺴﯿﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ او ﻫﻢ ﺑﻌﺪ از ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻬﻨﺪس ﻃﻠﺒﻪ ﮐﺮد ، ﺑﺎ : ﻟﺒﺨﻨﺪ اداﻣﻪ داد -اﻟﺒﺘﻪ ﭼﻮن ﺟﻠﺴﻪ م ﻣﻬﻢ ﺑﻮد و ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮ وﻗﺖ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪم ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان ﻫﻢ ﻟﻄﻒ ﮐﺮدن ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﻣﻦ اول ﺑﯿﺎم ، ... اﯾﻨﺠﺎ و ﺑﻌﺪ ﺑﺮم ﺳﺮاغ ﮐﺎرای ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﻌﺪ ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻓﻮت ﮐﺮد ، ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﻗﺪری ، رﯾﺰ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ و ﻃﻮری ﮐﻪ اﺣﺴﺎن را ﮐﻼﻓﻪ ﮐﻨﺪ : ﮔﻔﺖ -ﻫﻤﻪ ﻣﯿﺪوﻧﻦ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮﻣﻬﺎ اﺻﻮﻻً اﮔﻪ ﺳﺮﺷﻮﻧﻢ ﺑﺮﻩ ، .ﻗﻮل و ﻗﺮارﺷﻮن ﻧﻤﯿﺮﻩ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﺎری اﺿﺎﻓﻪ : ﮐﺮد -ﻣﻨﻢ ﭘﯿﺶ ﺧﻮدم ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻬﻨﺪس ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻦ. ﺑﻪ .ﻫﺮﺣﺎل زﺷﺘﻪ اﮔﻪ دﯾﺮ ﺑﺮﺳﻢ : ﻣﻬﻨﺪس ﻃﻠﺒﻪ ﻓﻮراً ﭘﺮﯾﺪ وﺳﻂ ﺣﺮف ﻧﺴﯿﻢ و ﮔﻔﺖ -ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ... اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ؟ : ﻧﺴﯿﻢ ﻫﻢ ﭘﯿﺎز داﻏﺶ را زﯾﺎدﺗﺮ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد -ﻧﻪ ﻧﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﻣﻬﻨﺪس ... ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﯾﻪ رﺑﻊ ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ ای ﮐﻪ در ﻣﺤﻀﺮﺗﻮن ﺑﻮدم ، ﮐﻠﯽ ﺑﺎﺑﺖ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﻨﺎﻗﺼﻪ ی ﻓﺮدا ﺗﻮﺟﯿﻪ ﺷﺪم. ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ .ﻫﺮﮐﺎری ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺗﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﺎ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺑﺸﻪ : ﻣﻬﻨﺪس ﻃﻠﺒﻪ ﻫﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ -اﻣﯿﺪوارم ﻣﻨﺎﻗﺼﻪ ی ﻓﺮدا ﺑﺎ ﺣﻀﻮر ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻬﻨﺪس !ارادت ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺑﺸﻪ اﺣﺴﺎن از ﻃﻌﻨﻪ ی ﻃﻠﺒﻪ ﺑﻪ ﺟﻮش آﻣﺪ و ﮐﯿﻔﺶ را ﮐﻪ ﺗﺎ آن ﻟﺤﻈﻪ در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد ، روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎرش ﮔﺬاﺷﺖ و : ﮔﻔﺖ -ﻣﻦ دﯾﺮ ﻧﮑﺮدم ﻣﻬﻨﺪس! ... ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ !ﭘﺮوﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﻮد ، ﻣﻌﻄﻞ ﺷﺪم. ﻫﻤﯿﻦ : ﻣﻬﻨﺪس ﭘﻮﺷﻪ را از اﺣﺴﺎن ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ -ﺷﻮﺧﯽ ﮐﺮدم ﻣﻬﻨﺪس ﺟﺎن ... دﺳﺖ ﺷﻤﺎ درد ﻧﮑﻨﻪ. ﯾﻪ ﻧﺴﺨﻪ دﯾﮕﻪ از ﻫﻤﯿﻦ ﭘﻮﺷﻪ رو اﯾﻨﺠﺎ داﺷﺘﯿﻢ. ﻣﻦ ﯾﺎدم رﻓﺖ ﺑﻪ ﺟﻨﺎب دﮐﺘﺮ اﻃﻼع ﺑﺪم و اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻠﻔﻨﯽ ﻫﻢ ﻣﯿﺸﺪ .از ﺟﺰﺋﯿﺎﺗﯽ ﮐﻪ دﮐﺘﺮ داﺧﻞ ﭘﻮﺷﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ، ﺟﻮﯾﺎ ﺑﺸﻢ اﺧﻤﻬﺎی اﺣﺴﺎن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ و اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ ﺑﯿﺶ از ﭘﯿﺶ در ﻫﻢ ﮔﺮﻩ ﺧﻮرد و از اﯾﻨﮑﻪ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ وﻗﺖ ﺧﻮد را در ﺷﺮﮐﺖ ﺗﻠﻒ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد ، ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. از ﻃﺮﻓﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ وراﺟﯽ ﻫﺎی ﻣﺰدک ﻫﻢ ﺣﺮﺻﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﺼﻤﯿﻢ داﺷﺖ ﺑﻌﺪ از رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ ، ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺣﺎﻟﺶ را ﺟﺎ ﺑﯿﺎورد. ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻌﻄﻞ !ﮐﺮدﻧﻬﺎی ﻣﺰدک ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ دﯾﺮ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻌﺪ از ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎی اوﻟﯿﻪ و ﺷﻮﮐﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﺣﺴﺎن وارد ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ ﺑﺎ آن ﮐﻨﺎر آﻣﺪ ، ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﭘﯿﺮاﻣﻮن ﻣﻨﺎﻗﺼﻪ ی ﻓﺮدا ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪن دو ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎی ﭘﺮوژﻩ و دو ﻧﻔﺮ از ﺷﺮﮐﺖ دﯾﮕﺮی ﮐﻪ ﺑﺮای ﺟﻠﺴﻪ ی ﻓﺮدا ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻀﻮر ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ، ﻫﻤﮕﯽ از .ﮐﺎﻧﮑﺲ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﺮج ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ﻓﻀﺎی ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد. ﯾﮑﯽ از ﺧﻮش آب و ﻫﻮا ﺗﺮﯾﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺗﻬﺮان ﮐﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﺑﺰرﮔﺮاﻩ ﺑﻮد و ﮐﻠﯽ زﻣﯿﻦ دﺳﺖ ﻧﺨﻮردﻩ در ﮐﻨﺎرش ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻞ ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎی اﯾﻦ ﺑﺮج و ﻣﺮدﻣﯽ ﮐﻪ ﻗﺮار ﻫﺴﺖ روزی در آﻧﻬﺎ ﺳﺎﮐﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺎ ﻓﻀﺎی ﺑﯿﺮون ، ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﻣﻌﺮوﻓﺘﺮﯾﻦ ﭘﺎرﮐﻬﺎی ﺗﻬﺮان ﻣﯿﺸﺪ و در ﮐﻨﺎر آن ﭼﻨﺪ ﺧﯿﺎﺑﺎن و ﮐﻮﭼﻪ ی دﯾﮕﺮ وﺟﻮد داﺷﺖ و از .اﯾﻦ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮای اﻫﺎﻟﯽ آن ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺳﻮت و ﮐﻮر ﺑﻮدن اﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﯾﮑﯽ از دﻻﯾﻞ زﯾﺮ ﺑﺎر ﻧﺮﻓﺘﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮای ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ از ﺳﺎﺧﺖ اﯾﻦ ﺑﺮج ﺑﻮد. وﻟﯽ ﺷﺮﮐﺘﯽ ﮐﻪ ارادت و ﻧﺪاﻣﺖ در آن ﮐﺎر ، ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ، ﺳﻌﯽ داﺷﺖ ﺑﺎ ﻗﺒﻮل ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻫﺎی اﯾﻦ ﭘﺮوژﻩ .ﮐﺎرﻧﺎﻣﻪ ی ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮد را ﻣﻮﻓﻖ ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﮐﻨﺪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎی ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ی 20 ﻃﺒﻘﻪ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﺎﻻ آﻣﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ و ﭼﻬﺎر ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن 20 ﻃﺒﻘﻪ ﮐﻪ دو ﺗﺎی آﻧﻬﺎ در ﺳﻤﺖ ﭼﭗِ ﺑﺮج 50 ﻃﺒﻘﻪ ای و دو ﺗﺎی دﯾﮕﺮ ﻫﻢ در ﺳﻤﺖ راﺳﺖ آن ﺑﻮدﻧﺪ. ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ وﯾﮋﮔﯽ اﯾﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎ ﺿﺪ زﻟﺰﻟﻪ ﺑﻮدن آﻧﻬﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺗﻬﺮان ﮐﻤﺘﺮ روی اﯾﻦ ، .ﻗﻀﯿﻪ ﮐﺎر ﻣﯿﺸﺪ اﻣﺎ ﺑﺮج 50 ﻃﺒﻘﻪ ای ﮐﻪ در وﺳﻂ ﻗﺮار داﺷﺖ ، دارای ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎی زﯾﺎدی ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻘﺸﻪ ی ﺑﺰرگ از آن رو ﺑﻪ روی ﺑﺮج ﺑﺮ روی ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ ﺑﺰرگ ﻧﺼﺐ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و ﺟﺰﺋﯿﺎت .آن ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ ی اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ در آﻧﺠﺎ ﮐﻼﻩ اﯾﻤﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﺮﺷﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و در زﻣﯿﻦ ﺧﺎﮐﯽ اﻃﺮاف ﺑﺮج ﻣﺸﻐﻮل ﺣﺮﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﺰدﯾﮑﯽ آﺳﺎﻧﺴﻮر رﺳﯿﺪﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ زﻧﯽ ﮐﻪ در ﻧﻈﺎرت اﯾﻦ ﺑﺮج ﻧﻘﺶ داﺷﺖ ، ﻧﺴﯿﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻮق و ذوق در ﻣﻮرد ﭘﺮوژﻩ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮ ﻣﻬﻨﺪﺳﺎن ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮد و اﺣﺴﺎن ﻫﻢ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﮐﻢ ﻧﯿﺎورد ، ﻫﺮ از ﮔﺎﻫﯽ ﺳﺆاﻟﻬﺎﯾﯽ در ﻣﻮرد ﻧﺤﻮﻩ ی ﮐﺎر ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ ... وﻟﯽ از ﻇﺎﻫﺮش ﭘﯿﺪا ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺄﺧﯿﺮ اﻣﺮوزش و ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪن از ﻧﺴﯿﻢ ، ﺑﻪ ﮐﻠﯽ روﺣﯿﻪ ی ﻣﺒﺎرزﻩ در ﻣﯿﺪان ﺗﺼﺎﺣﺐ ﭘﺴﺖ ﻫﯿﺌﺖ ﻣﺪﯾﺮﻩ را از دﺳﺖ دادﻩ اﺳﺖ. ﮐﺎرم ﺗﻮ ﺑﺮج ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ. ﻗﺒﻞ از ﻧﺎﻫﺎر ﻧﺴﯿﻢ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﺎرای ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ ﺑﺮﺳﻪ و ﻣﻨﻢ ﻣﺠﺒﻮری ﺗﻌﺎرف زدم ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻮﻧﻤﺶ وﻟﯽ : ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮد و رﻓﺖ. ﺗﻮ دﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ -ﻫﻤﻮن ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮدی! ... ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﻢ ﻣﯿﺎد !ازت؟! ... ﺣﺎﻻ ﺑﯿﺎم ﺑﺮﺳﻮﻧﻤﺖ ﮐﻪ ﭼﯽ؟ ﺧﻼﺻﻪ ﯾﮑﯽ دو ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﻌﺪ از رﻓﺘﻦ ﻧﺴﯿﻢ ، ﭘﯿﺶ ﻣﻬﻨﺪس ﻃﻠﺒﻪ و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﻫﻤﮑﺎراش ﻧﺸﺴﺘﻢ و در ﻣﻮرد ﻣﻨﺎﻗﺼﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدم. آﺧﺮ ﺳﺮ ﻗﺮار ﺷﺪ ﺳﺎﻋﺖ 11 ﻓﺮدا ﺑﺮﯾﻢ دﻓﺘﺮ ﻣﻬﻨﺪس ﻃﻠﺒﻪ ﺗﻮ ﺷﻤﺎل ﺷﻬﺮ ﺗﺎ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺮﮔﺰار ﺑﺸﻪ. ﻫﺮﭼﻨﺪ دﮐﺘﺮ ﻓﻼح ﻫﻢ ﻓﺮدا ﺑﺎﻫﺎﻣﻮن ﻣﯽ اوﻣﺪ وﻟﯽ اﯾﻨﻄﻮر ﮐﻪ ﭘﯿﺪا ﺑﻮد ، رﯾﺶ و ﻗﯿﭽﯽ رو ﻣﯿﺪاد دﺳﺖ ... ﻣﻦ و ﻧﺴﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻪ ﻣﺎ دو ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﺮدﻩ ﺣﻼﺟﯿﻢ اﻣﺮوز ﮐﻪ ﮐﻠﯽ ﺣﺎﻟﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ... اﺻﻼً ﻓﮑﺮﺷﻮ ﻧﻤﯿﮑﺮدم ﺑﺘﻮﻧﻪ زودﺗﺮ از ﻣﻦ ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ ... ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺎ ﺧﻮردم! ... ﺑﺒﯿﻦ ... ﭼﻪ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻮدﻩ ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ﻓﻮراً رﺳﻮﻧﺪﻩ ... اﯾﻨﻄﻮری ﻧﻤﯿﺸﻪ! ... ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﯾﻪ روزی ﺣﺎﻟﺸﻮ ﻣﯿﮕﯿﺮم اون روی ﺳﮑﻪ ﻫﻢ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﯿﺸﻪ! ... ﻫﺮﭼﻨﺪ رﺋﯿﺲ اﻣﺮوز ﺧﯿﻠﯽ رو ﻣﻦ ﺣﺴﺎب ﮐﺮد. ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻣﻦ ﺧﻮدﻣﻮ ﭘﯿﺸﺶ ﻧﺸﻮن دادم. اﺻﻞ ﮐﺎری ﻓﺮداﺳﺖ ... ﻓﺮدا ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ .ﺧﻮب ﺟﻠﻮی رﺋﯿﺲ درﺑﯿﺎم ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮا ﺑﻮدم و داﺷﺘﻢ آروم آروم ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎﺷﯿﻨﻢ ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺳﻮار ﺑﺸﻢ و ﺑﺮم ﺧﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﮔﻮﺷﯿﻢ : زﻧﮓ ﺧﻮرد -اﻟﻮ اﺣﺴﺎن؟ ... ﻣﺎدر ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ -ﺳﻼم ﻣﺎﻣﺎن ... ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﺧﻮﻧﻪ ام ... ﭼﻄﻮر؟ ﻣﺎﻣﺎن : ﭘﺲ ﺳﺮ راﻩ ﮐﻪ ﻣﯿﺎی ، ﯾﻪ ﺟﻌﺒﻪ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻫﻢ .ﺑﮕﯿﺮ ﻣﻬﻤﻮن دارﯾﻢ -ﻣﻬﻤﻮن؟ ... ﺑﺎز ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﯿﺎد؟ ... ﻧﮑﻨﻪ ﺧﺎﻟﻪ ﻧﮕﯿﻦ ... اﯾﻨﺎ؟ !ﻣﺎﻣﺎن : ﺗﺎزﻩ اﺻﻞ ﮐﺎرﯾﺎ ﻣﻮﻧﺪن -ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟ ﻣﺎﻣﺎن : ﯾﻌﻨﯽ ﺧﺎﻧﻮادﻩ ی ﻋﻤﻮ ﺳﻬﻨﺪ و داﯾﯽ ﻧﺎﺻﺮ اﻣﺸﺐ ﻣﯿﺎن. ﺗﻮ ﻫﻢ ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﻣﺜﻞ دﯾﺸﺐ آﺑﺮوی ﻣﻨﻮ !ﻧﺒﺮی : ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺘﻢ -ﺑﺮای ﭼﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎن؟ ﻣﺎﻣﺎن : وا ... ﺑﺮای ﭼﯽ دارﻩ؟ ... ﺧُﺐ ﻓﻬﻤﯿﺪن از ﺧﺎرج اوﻣﺪی ، ﻣﯿﺨﻮان ﺑﯿﺎن دﯾﺪﻧﺖ دﯾﮕﻪ! ... ﺗﺎزﻩ داﯾﯿﺖ ﮐﻠﯽ !ﺷﺎﮐﯽ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﭼﺮا دﯾﺮوز ﺑﻬﺶ ﺧﺒﺮ ﻧﺪادﯾﻢ -ﺧﯿﻠﯽ از ﺧﺎﻧﻮادﻩ ش ﺧﻮﺷﻢ ﻣﯿﺎد! ... ﻣﺎﻣﺎن : اﺣﺴﺎن؟! ... اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ؟ ... اوﻣﺪﯾﺎ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﻧﺬاﺷﺖ ﺑﻘﯿﻪ ی ﺣﺮﻓﻤﻮ ﺑﺰﻧﻢ! ... ﺟﻠﻮی ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﻮدم. ﺑﺎ ًﭘﺎی راﺳﺘﻢ ﻣﺤﮑﻢ زدم ﺑﻪ ﭼﺮخ ﺟﻠﻮی ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮐﻪ ﻓﻮرا دردم ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﺸﻤﺎﻣﻮ از ﺷﺪت درد ﺑﺮای ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ روی ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﮐﯿﻔﻢ رو روی ﺳﻘﻒ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و دﺳﺘﺎم رو در ﻫﻢ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮدم و ﭼﻮﻧﻪ م رو ﮔﺬاﺷﺘﻢ روی : دﺳﺘﺎم و ﺑﻪ ﺑﺮج ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪم ... ﺗﻮ دﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ -ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﺸﻪ ﯾﻪ روزی ﺑﺸﻢ ﻣﺪﯾﺮ ﭘﺮوژﻩ ی ﻫﻤﭽﯿﻦ !ﺑﺮﺟﯽ؟ ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ ﺑﺮج ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم و ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﻪ ﭼﯿﺰای ﺧﻮب .ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ .ﮐﯿﻔﻢ رو ﺑﺮداﺷﺘﻢ و در ﻣﺎﺷﯿﻦ رو ﺑﺎز ﮐﺮدم و داﺧﻞ ﺷﺪم ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ رﺳﯿﺪم ﺟﻠﻮی ﺧﻮﻧﻪ و ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ : ﭘﯿﺎدﻩ ﺷﺪم ، ﮔﻮﺷﯿﻢ زﻧﮓ ﺧﻮرد -آﯾﺎ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﯿﺪ ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﻗﺪﻣﻬﺎی ﯾﮏ اﺳﺐ ﻣﯽ ﺟﻬﺪ؟ -ﺳﻼم ﺑﺰﻣﺠﻪ! ... ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﺑﺎز ﺗﻮ؟ ﺳﺘﺎر : ﺳﻼم ... داﺷﺘﻢ ﻧﮑﺘﻪ ی روز ﻣﯿﮕﻔﺘﻢ. اﯾﻨﻮ داﻧﺸﻤﻨﺪا ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮدن. ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ -ﺗﻮ رو ﺳﻨَﻦَ؟! ... ﺳﺮ ﻗﺒﺮ ﺧﻮدم! ﺳﺘﺎر : ﺑﺒﯿﻦ ﭘﺲ ﯾﻪ ﮐﺎری ﮐﻦ. ﯾﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺧﺮﻣﺎ ﺑﺨﺮ و ﺧﯿﺮات !ﮐﻦ. ﺑﻪ ﻧﯿﺎﺑﺖ از ﻣﻦ -زﻫﺮ ﻣﺎر .ﺳﺘﺎر : ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ... زﻫﺮ ﻣﺎر رو ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺨﻮرﻩ. ﺧﺮﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮﻩ -ﺳﺘﺎر ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﻧﺪارم. ﻗﻄﻊ ﮐﻦ ﺣﺎل ﻧﺪارم. !ﺳﺘﺎر : ﻣﮕﻪ ﺧﻮدت دﺳﺘﺖ ﮐﺠﻪ؟ ... ﺧُﺐ ﺧﻮدت ﻗﻄﻊ ﮐﻦ -ًﺧﯿﻠﯽ ﺧُﺐ ... ﭘﺲ ﻓﻌﻼ ﺳﺘﺎر : واﯾﺴﺎ واﯾﺴﺎ ... ﺣﺪس ﺑﺰن ﮐﺠﺎم؟ : ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻼﻓﻪ ﮔﻔﺘﻢ -ﻣﻦ ﭼﻤﯿﺪوﻧﻢ ... ﺳﺮ ﻗﺒﺮ ﻣﻦ! ﺳﺘﺎر : اون ﮐﻪ ﺧﻮدت ﺑﻮدی! ... ﻣﻦ ﯾﻪ ﺟﺎ دﯾﮕﻪ م. درﺳﺖ .رو ﺑﻪ روی ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﻧﺸﺴﺘﻢ : ﻧﻔﺴﻢ رو ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻓﻮت ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ -ﻣﯿﮕﻢ ﭼﺮا اﻧﻘﺪر آروم ﺣﺮف ﻣﯿﺰﻧﯿﺎ ... ﻧﮕﻮ ﺗﻮ ﯾﻪ ﺟﻤﻊ ﺷﻠﻮﻏﯽ! ... ﺧُﺐ ﺣﺎﻻ ﮐﯽ رو ﺑﻪ روﺗﻪ؟ !ﺳﺘﺎر : ﻣﻮﻧﺎ ﺳﮓ ﺳﯿﺒﯿﻞ : زدم زﯾﺮ ﺧﻨﺪﻩ و ﮔﻔﺘﻢ -ﺟﺪی؟ ... ﺳﺘﺎر : آرﻩ ﺑﺎﺑﺎ -ﭘﺲ ﺗﻮ و اﻟﻨﺎزم اﻣﺸﺐ ﺧﻮﻧﻪ ی ﻣﺎﯾﯿﻦ؟! ... داﯾﯽ ﻧﺎﺻﺮ اوﻣﺪﻩ؟ !ﺳﺘﺎر : آرﻩ داﯾﻨﺎﺳﻮرم اوﻣﺪﻩ -ﻫﻮی ... درﺳﺖ ﺣﺮف ﺑﺰن. ﺳﺘﺎر : ﭼﯽ ﭼﯽ آوردﻩ؟ ... ﻧﺨﻮد و ﮐﯿﺸﻤﯿﺶ! ... ﺑﺎ ... ﺻﺪای ﭼﯽ؟ -ﮐﻮﻓﺖ! ... درو ﺑﺎز ﮐﻦ ﺑﯿﺎم ﺑﺎﻻ ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ وارد ﺧﻮﻧﻪ ﺷﺪم و از ﺗﻌﺪاد ﮐﻔﺸﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮی در ﺑﻮد ، ﺣﺪس زدم اﻣﺸﺐ ﻫﻤﻪ ی اﯾﻨﺎ ﻣﻨﻮ : ﻣﯿﻨﺪازن وﺳﻂ و ﺳﺆال ﭘﺸﺖ ﺳﺆال -آﻗﺎ اﺣﺴﺎن ﭼﻪ ﺧﺒﺮ از اوﻧﻮر؟ -اﺣﺴﺎن ﺟﻮن ﮔﯿﺮﯾﻦ ﮐﺎرد ﮔﺮﻓﺘﯽ؟ -اﺣﺴﺎن ﮐﺎر و ﺑﺎر اوﻧﻮرا ﭼﻄﻮرﻩ؟ ﺣﺎﻻ ﺧﻮﺑﻪ ﯾﻪ ﻣﺎﻩ رﻓﺘﻢ و دو ﺷﺐ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻣﻬﻤﻮن دارﯾﻢ! اﮔﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ واﺳﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺑﺮم و ﺣﺎﻻ ﺑﻌﺪ از ، ﺳﺎﻟﯿﺎن دراز ﺑﺎ ﮐﻮﻟﻪ ﺑﺎری از ﻋﻠﻢ و داﻧﺶ ِ از ﮐﻒ رﻓﺘﻪ ًﺑﻪ ﻣﯿﻬﻦ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ ، دﯾﮕﻪ ﺑﺪﺗﺮ از اﯾﻨﺎ ﺑﻮد! ... ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ ﺷﻮن ﻣﯽ اوﻣﺪن ﻓﺮودﮔﺎﻩ! ... ﺑﻌﺪ از اون ﺑﺎ ﮐﻠﯽ ﺳﻼم و ﺻﻠﻮات و ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﮐﺸﻮن ﺟﻠﻮی در و ﯾﻪ ﺷﺎم ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺎﻣﺎن ﺧﺎﻧﻢ ، ﺗﻘﺎﺿﺎی ﺳﻮﻏﺎﺗﯽ ﺗﭙﻞ ﻣﭙﻞ !از ﻣﻦ ﻣﯿﮑﺮدن ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و اﮔﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻣﺮوز ﯾﻪ ﮐﻢ ﺣﺎل و روزم ﺧﻮش ﻧﺒﻮد ، وﻟﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎ روﺣﯿﻪ ی ... ﺧﻮب ﺑﺮم ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﮐﻔﺸﺎﻣﻮ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺗﻮ ﺟﺎ ﮐﻔﺸﯽ و دﻣﭙﺎﯾﯽ ﺧﻮﻧﻪ رو ﭘﺎم ﮐﺮدم و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ورودی ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺑﺮﺳﻢ. ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺎﻣﻮ ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ، ﺧﺎﻧﻮادﻩ ﻋﻤﻮ ﺳﻬﻨﺪ و داﯾﯽ ﻧﺎﺻﺮ و ﺧﺎﻟﻪ ﻧﮕﯿﻦ و ﺧﻮدﻣﻮن رو .دﯾﺪم ﮐﻪ ﺣﺪود 15 ﻧﻔﺮی ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺷﻤﺎرش آدﻣﺎ رو ﻧﺪاﺷﺘﻢ. وﻟﯽ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ .ﺳﺮﺳﺮی ، ﻫﻤﻪ رو ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ و ﮐﺴﯽ ﺑﺮام ﻏﺮﯾﺒﻪ ﻧﺒﻮد ، ﻋﻤﻮ ﺳﻬﻨﺪ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﺑﺎ ﺻﻮرﺗﯽ ﺷﯿﺶ ﺗﯿﻎ و ﺗﻤﯿﺰ روی ﻣﺒﻞ ﺗﮏ ﻧﻔﺮﻩ ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰ ﺗﻠﻔﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و داﺷﺖ ﻣﻮز ﻣﯽ ﺧﻮرد. ﮐﻨﺎرش داﯾﯽ ﻧﺎﺻﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﭼﻮن دو ، ﻧﻔﺮﺷﻮن ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﺎزار رﻓﯿﻖ ﮔﺮﻣﺎﺑﻪ و ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻦ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺗﻮ ﻫﺮ ﻣﻬﻤﻮﻧﯽ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻣﯿﺸﯿﻨﻦ و ﺣﺴﺎﺑﺎی ﺑﺎزار رو ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯿﮑﻨﻦ. داﯾﯽ ﻧﺎﺻﺮ ﻫﻢ از اون ﺣﺎﺟﯽ ﺑﺎزارﯾﺎی ﻫﻤﻪ ﻓﻦ ﺣﺮﯾﻔﻪ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﺑﺪﺟﻮری ﺗﻮ ﻓﺎﻣﯿﻞ .ﺑﺮو دارﻩ ، ﭼﻮن داﯾﯽ ارﺷﺪ و ﺑﺰرگ ﻓﺎﻣﯿﻠﻪ ﻋﺮﻓﺎن و ﺳﺘﺎر ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدن و ﺗﺨﺘﻪ ﺑﺎزی ﻣﯿﮑﺮدن. ﺳﺎﻣﺎن و ﺳﺎﺳﺎن ﭘﺴﺮای ﻋﻤﻮ ﺳﻬﻨﺪ ﻫﻢ ﮐﻨﺎر .اون دو ﺗﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدن و ﺑﺎزﯾﺸﻮن رو ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯿﮑﺮدن ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﺧﺎﻧﻤﻬﺎ ﻫﻢ زﯾﺎد ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﮑﺮدم و ﻓﻘﻂ ﻗﯿﺎﻓﻪ ی ﻣﻮﻧﺎ دﺧﺘﺮ داﯾﯿﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی روی ﻟﺒﺎم !ﺑﯿﺎد. ﯾﺎد ﺣﺮف ﺳﺘﺎر اﻓﺘﺎدم ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺖ ﺳﮓ ﺳﯿﺒﯿﻞ ﻫﻤﭽﯿﻨﻢ ﺳﯿﺒﯿﻼش ﭘﺮﭘﺸﺖ ﻧﯿﺴﺖ! ... وﻟﯽ واﺳﻪ ﯾﻪ ... .دﺧﺘﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻪ و ﺑﺎﻋﺚ ﺧﻨﺪﻩ ﺳﺖ : ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی ﮔﻔﺘﻢ -ﺳﻼم ... ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ ﺟﻮاﺑﻤﻮ دادن و ﺳﺎﻣﺎن و ﺳﺎﺳﺎن ﻫﻢ اوﻣﺪن ﺟﻠﻮ و ﺑﺎﻫﺎم اﺣﻮاﻟﭙﺮﺳﯽ ﮐﺮدن. اﻣﺎ ﺳﻼﻣﻢ ﯾﻪ ﺟﻮراﯾﯽ ﺟﻮن دار ﻧﺒﻮد و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻋﻤﻮ ﺳﻬﻨﺪ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ : ﻣﻌﻤﻮل ﻣﯿﺨﻨﺪﻩ ، ﺑﯿﺎد ﺟﻠﻮ و ﺑﺎﻫﺎم دﺳﺖ ﺑﺪﻩ و ﺑﮕﻪ -ﺳﻼم ﻋﻤﻮ ﺟﻮن ... ﺧﻮش اوﻣﺪی ... ﭼﻪ ﺑﯽ ﺣﺎل ﺣﺎﻻ؟! : ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و ﮔﻔﺘﻢ -ﻫﯿﭽﯽ ... ﯾﻪ ﮐﻢ ﻓﺸﺎر ﮐﺎرﯾﻪ ... ﺧﺴﺘﻪ ام. : ﻣﺎﻣﺎن اوﻣﺪ ﺟﻠﻮ و ﮔﻔﺖ -ﺳﻼم ﻣﺎدر ... ﺑﺮو ﻟﺒﺎﺳﺎﺗﻮ ﻋﻮض ﮐﻦ ، ﺑﻌﺪ ﺑﯿﺎ. : ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻋﻤﻮ ﮔﻔﺖ -راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ واﻻ ... ﯾﻪ ﮐﻢ ﮐﺎرش زﯾﺎدﻩ ... دﯾﮕﻪ وﻗﺘﯽ .ﻣﯿﺮﺳﻪ ﺧﻮﻧﻪ ، ﺧﺴﺘﻪ و ﮐﻮﻓﺘﻪ ﺳﺖ ﻋﻤﻮ ﺳﻬﻨﺪ : ﻋﻤﻮ ﺟﻮن اﻧﻘﺪر ﺧﻮدﺗﻮ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﮑﻦ ... ﺑﻪ .اﻧﺪازﻩ ﮐﺎر ﮐﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و رﻓﺖ ﺳﺮ ﺟﺎش ﻧﺸﺴﺖ. داﯾﯽ ﻧﺎﺻﺮ ﻓﻘﻂ زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯿﮑﺮد و ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯿﺰد. ﺧﺎﻟﻪ ﻧﮕﯿﻦ ﻫﻢ ﯾﻪ !ﮔﻮﺷﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺧﺒﺮی ﻫﻢ از آﻗﺎ ﻃﺎﻫﺮ ﻧﺒﻮد ، ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮم ﮐﻪ زﻧﺪاﯾﯽ ﭘﺮوﯾﻦ اﻧﮕﺎر ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن : وﻟﯽ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ -ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺣﺠﻢ ﮐﺎر و ﻣﺎﺷﺎﻻ ﺣﻘﻮق ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻪ آﻗﺎ ... اﺣﺴﺎن ﻣﯿﮕﯿﺮﻩ ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺧﺎﻧﻮﻣﺶ ﻏﺒﻄﻪ ﺧﻮرد .ﺧﻮش ﺑﻪ ﺣﺎل زﻧﺶ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ از اﯾﻦ زن ﺧﻮﺷﻢ ﻧﯿﻮﻣﺪ ... ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﺮ ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺰﻧﻪ ، ﺑﺎ ﻧﯿﺶ و ﮐﻨﺎﯾﻪ ﻣﯿﺰﻧﻪ. ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻣﻨﻈﻮرش ﭼﯿﻪ! ... ﻣﯿﺪوﻧﻢ دﻟﺶ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺮم دﺧﺘﺮش رو ﺑﮕﯿﺮم! ... ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎ ﺗﻮ ﺳﺮﺷﻪ! ... وﻟﯽ ﮐﻮر ﺧﻮﻧﺪﻩ ... ﻣﻦ آدﻣﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ دم ﺑﻪ ﺗﻠﻪ ﺑﺪم. ﯾﻪ ﻋﻤﺮی ﻫﺮﺟﺎ ﻧﺸﺴﺖ ، ﮔﻔﺖ اﺣﺴﺎن داﻣﺎد ﻣﻨﻪ! ... ﻫﻤﻪ رو ﻫﻢ ﺑﺎ ﮔﻮﺷﻪ ﮐﻨﺎﯾﻪ ﮔﻔﺖ و ﭘﯿﺶ اﯾﻦ و اون ﮐﻠﯽ ﭘﺰ داد ﮐﻪ اﺣﺴﺎن داﻣﺎدﻣﻪ ، ﻣﺜﻞ ﭘﺴﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻤﻪ اﯾﻨﻄﻮری اوﻧﻄﻮری! ... ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﻬﺶ ﻧﺪادم و ﯾﻪ ... .ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮔﻔﺘﻢ و وارد اﺗﺎق ﺷﺪم ﺗﺎ ﻟﺒﺎﺳﻢ رو ﻋﻮض ﮐﻨﻢ داﺷﺘﻢ ﻟﺒﺎس ﻋﻮض ﻣﯿﮑﺮدم ﮐﻪ ﺳﺘﺎر ﺑﯽ ﻫﻮا اوﻣﺪ ﺗﻮ ، اﺗﺎق و ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﮐﻪ ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺳﺮﺷﻮ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﭘﺎﯾﯿﻦ : ﮔﻔﺖ -ﭼﻪ ﺷﻮد اﻣﺸﺐ! : ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺘﻢ -اﯾﻦ اﺗﺎق در ﻧﺪارﻩ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮری ﺳﺮﺗﻮ ﻣﯿﻨﺪازی ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯿﺎی ﺗﻮش؟ : ﺳﺘﺎر ﺑﻪ در ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ -ﭼﺮا ... در ﮐﻪ داﺷﺖ ... ﻣﻨﻢ ﺑﺎزش ﮐﺮدم اوﻣﺪم ﺗﻮ دﯾﮕﻪ. ﻣﮕﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ در رو ﺑﺎز ﮐﺮد ﺗﺎ اوﻣﺪ ﺗﻮ؟ : ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم ﮐﻪ دوﺑﺎرﻩ ﮔﻔﺖ -داﯾﯿﺖ ﺑﺪﺟﻮر داﻏﻮﻧﻪ! : ﺷﻠﻮارم رو ﻋﻮض ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ -ﭼﺮا؟ ... ﭼﯽ ﺷﺪﻩ ﻣﮕﻪ؟ ﺳﺘﺎر : ﻣﯿﮕﻪ ﭘﺲ ﮐﯽ اﺣﺴﺎن دﺳﺖ اﯾﻦ دﺧﺘﺮﻩ رو ﻣﯿﮕﯿﺮﻩ ﻣﯿﺒﺮﻩ ﺳﺮ ﺧﻮﻧﻪ زﻧﺪﮔﯿﺶ؟! ... ﮐﯿﻮ ﻣﯿﮕﻪ اﺣﺴﺎن؟ ... ﻣﻮﻧﺎ ﺳﮓ ﺳﯿﺒﯿﻞ ﻣﻨﻈﻮرﺷﻪ؟ -زﻫﺮﻣﺎر ... اﯾﻨﻄﻮری ﻣﯿﮕﯽ ﻋﺎدت ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺟﻠﻮی ﺧﻮدﺷﻢ ... ﻣﯿﮕﯿﺎ ﺳﺘﺎر : ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ... ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺟﻠﻮی زﻧﺪاﯾﯿﺖ و ﺧﻮد ﻣﻮﻧﺎ .ﮔﻔﺘﻢ. ﺟﻠﻮی داﯾﯿﺖ ﻧﮕﻔﺘﻢ -ﺧﻔﻪ ﻧﺸﯽ اﻟﻬﯽ! ... ﭼﯽ ﺷﺪ ﺣﺎﻻ ﺑﺎزﯾﺘﻮ ول ﮐﺮدی اوﻣﺪی اﯾﻨﺠﺎ؟ .ﺳﺘﺎر : اوﻣﺪم ﯾﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻬﻢ رو ﺑﺎﻫﺎت در ﻣﯿﻮن ﺑﺬارم -ﭼﯽ ﺷﺪﻩ؟ ﺳﺘﺎر روی ﺗﺨﺘﻢ ﻧﺸﺴﺖ و ازم ﺧﻮاﺳﺖ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر .ﻣﯿﺰ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ ﺑﺸﯿﻨﻢ : روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ -ﻫﺎن؟ ... ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ؟ : ﺳﺘﺎر اﺑﺮوﻫﺎﺷﻮ ﺑﺎﻻ داد و ﮔﻔﺖ -ﭼﻄﻮرﻩ؟ -ﭼﯽ ﭼﻄﻮرﻩ؟ ... اﺑﺮوﻫﺎﺗﻮ ﭼﺮا اﯾﻨﻄﻮری ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ ﺳﺘﺎر : ﺑﺎﺑﺎ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻬﻨﺪﺳﻪ رو ﻣﯿﮕﻢ دﯾﮕﻪ. ﻣﺎﻣﺎن از ﺻﺒﺢ ﭘﺎﭘﯽ ﺷﺪﻩ ﻣﯿﮕﻪ ﺑﯿﺎم دﻧﺒﺎﻟﺖ ﺑﺒﯿﻨﻢ اوﺿﺎع ﭼﻄﻮرﯾﻪ؟ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ از ﻣﻮﻧﺎ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯿﺎد. اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ ... !داﯾﯿﺖ اﺟﺎزﻩ ﺑﺪﻩ -ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﺳﺘﺎر! .ﺳﺘﺎر : ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻬﻨﺪس ﻧﺪﯾﻤﻪ رو ﻣﯿﮕﻢ -ﻧﺪﯾﻤﻪ ﮐﯿﻪ دﯾﮕﻪ؟ ﺳﺘﺎر دﺳﺘﺸﻮ ﺑﯿﺨﻮدی ﺗﻮ ﻫﻮا ﺗﮑﻮن ﻣﯿﺪاد و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﮔﯿﺞ : و ﮔﻨﮕﯽ ﭘﯿﺶ ﺧﻮدش ﻣﯿﮕﻔﺖ -ﻧﺪﯾﻤﻢ؟ ... ﻧﺎدﻣﻢ؟ ... ﻧﺪﯾﻤﻪ ام؟ ... ﻧﺪﯾﺪﻩ ام؟ ... ﻧﺒﯿﺮﻩ ام؟ ... ﭼﯽ ﭼﯽ ام ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ! ... ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﯾﮑﯽ ﺑﻮد !ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺎﯾﻪ ﻫﺎ : ﺗﺎزﻩ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﻧﺴﯿﻢ رو ﻣﯿﮕﻪ. ﺧﻨﺪﻩ م ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺘﻢ -ﻧﺪاﻣﺖ رو ﻣﯿﮕﯽ؟ ... ﺳﺘﺎر : آﻫﺎ ... آ ﻣﺎﺷﺎﻻ ... آرﻩ ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺪاﻣﺖ : دوﺑﺎرﻩ ﭼﺸﻤﺎش رو رﯾﺰ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ -ﭼﻄﻮرﻩ؟ ... ﻫﻮم؟ ... ای ﮐﻠﮏ! ... ﮐﯿﺲ ﻣﻨﺎﺳﺐ داﺷﺘﯽ و رو ﻧﻤﯿﮑﺮدی؟ ﻧﮕﺎﻩ ﻋﺎﻗﻞ اﻧﺪر ﺳﻔﯿﻬﯽ ﺑﻪ ﺳﺘﺎر اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﺎ دﺳﺖ راﺳﺘﻢ ، ﻣﻮﻫﺎﻣﻮ ﮐﻪ رو ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮدن ، ﮐﻨﺎر زدم : و ﮔﻔﺘﻢ -ﭼﺮت و ﭘﺮت ﻣﻮﻗﻮف! ... ﺧﻮدﺗﻢ ﺧﻮب ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﻢ از اﯾﻦ دﺧﺘﺮﻩ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮرﻩ. ﺑﺮو ﮐﻨﺎر ﺑﺬار ﺑﻪ ﮐﺎر و .زﻧﺪﮔﯿﻤﻮن ﺑﺮﺳﯿﻢ ﺗﺎ داد داﯾﯿﻢ در ﻧﯿﻮﻣﺪﻩ داﺷﺘﻢ از در ﻣﯽ اوﻣﺪم ﺑﯿﺮون ﮐﻪ ﺳﺘﺎر ﺑﺎ ﭘﺎش زد ﺑﻪ : ﭘﺸﺘﻢ و ﮔﻔﺖ -ﺧﺮ ﺧﻮدﺗﯽ ... ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺗﻪ دﻟﺖ از اﯾﻦ دﺧﺘﺮﻩ ﺧﻮﺷﺖ ﻣﯿﺎد. : ﺑﻌﺪ اوﻣﺪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ و در ﮔﻮﺷﻢ ﮔﻔﺖ -ﺑﻪ ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻢ ﺑﮕﻢ؟ : ﺑﺎ ﺣﺮص ﺑﻬﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ -ﺳﺘﺎر ﻣﯿﺰﻧﻢ ﺷﻞ و ﭘﻠﺖ ﻣﯿﮑﻨﻤﺎ ... ﭼﻘﺪر زر ﻣﯿﺰﻧﯽ؟ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻ و وارد ﺳﺎﻟﻦ ﺷﺪم. ﻣﺎﺷﺎﻻ ﻣﻬﻤﻮﻧﺎ ﺧﻮب ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﻫﻢ ﻣﯿﺸﺪن ... اﻟﻨﺎز و ﻣﺎﻣﺎن ﻣﺪام ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﻣﯿﮑﺮدن و ﻋﺮﻓﺎن ﺗﻠﻪ ﻟﺸﻢ ﮐﻪ ﯾﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺳﺎﻣﺎن و ﺳﺎﺳﺎن ﺣﺮف ﻣﯿﺰد. رﻓﺘﻢ : ﺳﻤﺘﺶ و ﮔﻔﺘﻢ -ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻤﯿﮑﺸﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﯽ و ﻣﺎﻣﺎن و اﻟﻨﺎز دارن ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﻣﯿﮑﻨﻦ؟ ﻫﻤﯿﺸﻪ ازم ﺣﺴﺎب ﻣﯿﺒﺮد. ﯾﻪ ﭼﺸﻢ ﮔﻔﺖ و ﻣﻨﻢ ﯾﻪ ﭼﺸﻢ ﻏﺮﻩ ﺑﻬﺶ رﻓﺘﻢ و ﻓﻮراً از ﺟﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و رﻓﺖ وﺳﻂ ﺳﺎﻟﻦ و ﯾﻪ دﻓﻌﻪ ﭘﺎش ﮔﯿﺮ ﮐﺮد ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ی ﻓﺮش و ﺗﺎﻻﭘﯽ اﻓﺘﺎد رو زﻣﯿﻦ. ﺳﺎﻣﺎن و ﺳﺎﺳﺎن ﺧﻨﺪﯾﺪن و ﻣﻨﻢ ، ﭘﻮزﺧﻨﺪی زدم و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﺮﻣﻮ ﺑﺎ ﺗﺄﺳﻒ ﺗﮑﻮن ﻣﯿﺪادم : ﺑﺎ ﺻﺪای ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﻠﻨﺪی ﮔﻔﺘﻢ -ﯾﮑﯽ ﺑﯿﺎد اﯾﻦ ﭘﺴﺮﻩ رو ﺟﻤﻌﺶ ﮐﻨﻪ! ... آﺑﺮوﻣﻮﻧﻮ ﺑﺮد. !دﺳﺖ و ﭘﺎ ﭼﻠﻔﺘﯽ ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺸﯿﻨﻢ ، داﯾﯽ ﻧﺎﺻﺮ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎش ﺑﻬﻢ اﺷﺎرﻩ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﺑﺮم. ﺧﺎﻧﻮﻣﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﺎﺷﺎﻻ اﻧﻘﺪر !ﺻﺪاﺷﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺪ ﻧﺪاﺷﺖ دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮم ﭘﯿﺶ داﯾﯽ ... ﭼﻮن ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ اﻻﻧﻪ ﮐﻪ ﮐﻠﯽ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺑﺎرم ﮐﻨﻪ و ﺑﺎ ﺣﺮﻓﺎش ﺑﻬﻢ ﺑﻔﻬﻤﻮﻧﻪ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻓﻘﻂ درس و ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ و ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺘﺄﻫﻞ ﺷﺪ ... ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺎی ﺑﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮادﻩ ﺑﻮد ... ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺗﻮ واﺳﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﺳﺨﺖ زﻧﺪﮔﯽ آﻣﺎدﻩ ﮐﻨﯽ و ﭼﯽ و ﭼﯽ و ... ﭼﯽ اﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﮐﺮد؟ ... داﯾﯿﻪ و ﺑﺰرگ ﻓﺎﻣﯿﻞ ... ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺶ اﺣﺘﺮام ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺪﺗﺮ از ﻫﻤﻪ اﯾﻨﮑﻪ اﮔﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﯾﮑﻪ ﺑﻪ دو ﮐﻨﯽ ، ﻣﺎﻣﺎن ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﺗﯿﺮﯾﺶ ﻗﺒﺎش ... !ﺑﺮ ﻣﯿﺨﻮرﻩ ﮐﻪ ﭼﺮا ﺑﺎ ﺧﺎن داداﺷﻢ اﯾﻨﻄﻮری ﺗﺎ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ ﺧﯿﻠﯽ آروم و ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺸﻮن ﺑﺪم ﻋﺠﻠﻪ ای در رﻓﺘﻨﻢ دارم ، ﺑﻪ ﻃﺮف داﯾﯽ رﻓﺘﻢ و ﻋﻤﻮ ﺳﻬﻨﺪ ﻓﻮراً ﺧﻮدﺷﻮ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻨﺎر و وﺳﻂ ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ واﺳﻪ م ﺟﺎ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ : ﮔﻔﺖ -ﺑﺸﯿﻦ ﻋﻤﻮ ﺟﻮن ... ﺑﺸﯿﻦ و ﺑﮕﻮ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ از اوﻧﻮر؟ ... اوﺿﺎع اﺣﻮال ﭼﻄﻮر ﺑﻮد؟ ﻋﻤﻮ ﺳﻬﻨﺪ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺣﺮف ﻣﯿﺰد و ﻣﻨﻢ ﺳﺮ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺟﻮاﺑﺸﻮ ﻣﯿﺪادم. اﺳﺘﺮس ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﺗﻢ ... ﺣﺎل و ﺣﻮﺻﻠﻪ ای ﺑﺮام ﻧﻤﻮﻧﺪﻩ ﺑﻮد ، ﭼﻮن ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﻮم ﺷﺪن ﺣﺮﻓﺎی اون ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻃﻮﻣﺎر ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻫﺎی داﯾﯽ و ﺣﺮﻓﺎی ﻗﻠﻤﺒﻪ ﺳﻠﻤﺒﻪ ای ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ، ﮔﻮش ﺑﺪم و ﺑﻌﺪ از اوﻧﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﮕﻢ ﺷﻤﺎ درﺳﺖ ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ، ﺑﻠﻪ ﺑﻠﻪ ... ﭼﺸﻢ ... ﻫﺮﭼﯽ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﮕﯿﺪ ... آﺧﺮم ﯾﻪ ﻃﻮری ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎرج ﯾﺎ ﻣﺜﻞ ﺳﺮﺑﺎزی .ﯾﺎ ﻣﺜﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰای دﯾﮕﻪ ، از زﯾﺮ ازدواج ﺑﺎ ﻣﻮﻧﺎ در ﺑﺮم ﻣﻦ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻢ! ... ﭼﺮا وﻗﺘﯽ ﻣﺎﻣﺎن ﻫﻢ ﻧﺎراﺿﯿﻪ ، ﺑﺎﯾﺪ اﻧﻘﺪر اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﮐﺶ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻪ؟! ... اﺻﻼً ﺷﺪﻩ ﯾﻪ ﺑﺎر از دﺧﺘﺮش ﻣﻮﻧﺎ ﺑﭙﺮﺳﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺻﻠﺖ راﺿﯽ ای؟ ... ﻧﻪ ﻋﻤﺮاً اﮔﻪ ﺑﭙﺮﺳﻪ. اﯾﻦ داﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ دارم و اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻤﺶ ، ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﺑﺎرم ﺑﺎ دﺧﺘﺮش دو ﮐﻼم ﺣﺮف ﻧﺰدﻩ ، ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮاد ﻧﻈﺮﺷﻮ در ﻣﻮرد ﺷﻮﻫﺮ آﯾﻨﺪﻩ اش ﺑﺪوﻧﻪ! ... از ﺳﯿﺒﯿﻼش ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺎش ﻧﻤﯿﺬارﻩ دو دﻗﯿﻘﻪ از ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺪون اﺟﺎزﻩ ی ﻫﯿﭻ ﮐﺪوﻣﺸﻮن ﺑﯿﺮون ﺑﺮﻩ ، ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮاد ﺑﺎﻫﺎش !ﺑﺸﯿﻨﻪ ﭘﺎی درد و دل و ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻌﺪ از ﺣﺪود 10 دﻗﯿﻘﻪ ﺣﺮﻓﺎی ﻋﻤﻮ ﺗﻪ ﮐﺸﯿﺪ و وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﭼﯿﺰی واﺳﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪارﻩ ، ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ و داﯾﯽ ﺳﺮﻓﻪ ای ﮐﺮد و ﻇﺮف ﻣﯿﻮﻩ ش رو ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺖ و دﻓﺘﺮ دﺳﺘﮑﺶ رو ﻫﻢ روی ﻣﯿﺰ ﻋﺴﻠﯽ ﮐﻨﺎرش ﮔﺬاﺷﺖ و ﯾﻪ ﭘﺎﺷﻮ اﻧﺪاﺧﺖ رو ﯾﻪ ﭘﺎی دﯾﮕﻪ ش و ﺧﯿﺮﻩ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺷﺪ و : ﮔﻔﺖ -ﺧُﺐ ... ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ ﻣﻬﻨﺪس! ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ش ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم. ﻫﯿﭻ ﺗﻐﯿﯿﺮی در ﭼﻬﺮﻩ ش دﯾﺪﻩ ﻧﻤﯿﺸﺪ. درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﺑﻖ. ﻣﻮﻫﺎی ﺟﻮﮔﻨﺪﻣﯽ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً رﯾﺰ ﮐﻪ ازش ﺣﺴﺎب ﮐﺘﺎب ﻣﯿﺒﺎرﯾﺪ ... رﯾﺶ ﻫﺎی ﭘﺮﭘﺸﺖ ﺑﺎ ﺟﺪوﻟﮑﺎری ﮐﺎﻣﻼً دﻗﯿﻖ ... ﺑﯿﻨﯽ ﭼﺎق و ﮔﻮدی ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ زﯾﺮ ﭼﺸﻤﻬﺎش و ﮔﻮﺷﻬﺎﯾﯽ دراز ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺜﺎل زدﻧﯽ ﺑﻮد و ﻣﺎﻣﺎن ﻣﯿﮕﻔﺖ داﯾﯿﺖ ﻋﻤﺮش !زﯾﺎدﻩ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺟﻤﻠﻪ ی ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ ﺷﺮوع !ﮐﺮد ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮدم اﺻﻼً ﺗﺤﻮﯾﻠﻢ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﻘﻂ ﺳﺎل ﺑﻪ ﺳﺎل ﯾﻪ ﻋﯿﺪی ﻣﯿﺬاﺷﺖ ﮐﻒ دﺳﺘﻢ و ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻋﯿﺪت .ﻣﺒﺎرک داﯾﯽ ﺟﺎن ﯾﻪ ﺧﻮردﻩ ﮐﻪ ﺑﺰرگ ﺷﺪم و ﭘﺸﺖ ﻟﺒﻢ ﺳﺒﺰ ﺷﺪ ، ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ : ﻣﻬﺮﺑﻮن و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺟﺪی ﻫﺮ از ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﻔﺖ -ﺧُﺐ ... ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ داﯾﯽ ﺟﻮن! داﻧﺸﺠﻮ ﮐﻪ ﺑﻮدم ، ﻫﺮ از ﮔﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ : ﻣﯿﺸﺴﺘﯿﻢ ، ﻣﯿﮕﻔﺖ -ﺧُﺐ ... ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ ﺟﻮون! ﺳﺮﺑﺎز ﮐﻪ ﺷﺪم ، آﺧﺮﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ ی ﺟﻤﻠﻪ ش ﻣﯿﺸﺪ ﺳﺮﺑﺎز ﯾﺎ ﮔﺎﻫﯽ وﻗﺘﺎ ﻫﻢ آش ﺧﻮر! ... ﻫﻤﻮن آش ﺧﻮر رو ﻫﻢ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺟﺪی ﻣﯿﮕﻔﺖ و اﺻﻼً ﺷﻮﺧﯽ ﺗﻮ وﺟﻮد اﯾﻦ ﻣﺮد ﺟﺎﯾﯽ !ﻧﺪاﺷﺖ! درﺳﺖ ﻋﯿﻦ ﺧﺎﻟﻪ ﻧﮕﯿﻦ ﺳﺮد و ﺑﯽ روح ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺑﺎر ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎﻫﺎم ﺣﺮف زد. اوﻧﻢ ﺳﻪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ : ﺑﻌﺪ از ﻓﻮت ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﻔﺖ -ﺑﺬار ﻣﻦ ﺑﺮات ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺗﻮ! اون ﺑﺎر اون ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮام ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد و از ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺎی ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﻪ ﺷﻮ ﺧﻮدم ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ... وﻟﯽ ﮔﻔﺘﻨﺶ .ﺑﺮام ﻣﺴﮑﻦ ﺑﻮد ﺗﺎ دردﻣﻮ ﺗﺴﮑﯿﻦ ﺑﺪﻩ ﺣﺎﻻ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺑﺎ ﻣﻬﻨﺪس ﮔﻔﺘﻨﺎش ، اول .از ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮاد ﺗﺎ ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ رو ﺑﺎز ﮐﻨﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم ... ﻫﺮﮐﺲ ﺑﺎ ﺑﻐﻞ دﺳﺘﯿﺶ ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮد و ﻋﻤﻮ ﺳﻬﻨﺪ ﻫﻢ دﯾﮕﻪ از ﮐﻨﺎر ﻣﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮ وﻗﺖ ﻣﯿﺒﯿﻨﻪ داﯾﯽ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺎ ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺖ !ﮐﻨﻪ ، ﻣﯿﺪون رو ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ و ﭘﺸﺘﻢ رو ﺧﺎﻟﯽ ﺗﺮ ﻋﺮﻓﺎن ﻫﻢ ﻣﺸﻐﻮل ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺑﻮد و ﺳﺘﺎر ﻫﻢ ﺗﻮ ... آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ﺑﻪ اﻟﻨﺎز ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﺮد !ﻣﻦ ﺑﻮدم و داﯾﯽ ﻧﺎﺻﺮ و ﺑﺎز ﻫﻢ دﻧﺒﺎل ﺑﻬﻮﻧﻪ ای ﺑﻮدم ﺗﺎ اوﻧﻮ ﺑﭙﯿﭽﻮﻧﻢ و ﺧﯿﺎل ﺧﻮدﻣﻮ راﺣﺖ ﮐﻨﻢ

ﺳﺎﻋﺖ ﺣﺪود 9 ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﺧﺴﺘﻪ و ﮐﻮﻓﺘﻪ از ﮐﺎرﻫﺎی اﻣﺮوز در ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد. ﮐﻨﺎر در

ﮐﻠﯿﺪ ﺑﺮق را زد و ﻻﻣﭗ ﻫﺎی ﻟﻮﺳﺘﺮ وﺳﻂ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ روﺷﻦ ﺷﺪﻧﺪ. ﺧﻤﯿﺎزﻩ ای ﮐﺸﯿﺪ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﺮﺳﺮی ﺑﻪ آﯾﻨﻪ ﻗﺪی ،

ﮐﻨﺎر ﺑﻮﻓﻪ اﻧﺪاﺧﺖ و وﺳﺎﯾﻠﺶ را روی اُﭘﻦ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ راﻫﯽ ﻧﺒﻮد ، ﮔﺬاﺷﺖ و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﺗﻠﻔﻦ

.دوﺧﺘﻪ ﺷﺪ

.ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻠﻔﻦ رﻓﺖ و دﮐﻤﻪ ی ﻗﺮﻣﺰ ﭘﯿﻐﺎم ﮔﯿﺮ را ﻓﺸﺎر داد. دو ﭘﯿﺎم داﺷﺖ

: اوﻟﯽ از ﻃﺮف ﻣﺎدرش ﺑﻮد

-اﻟﻮ ﻧﺴﯿﻢ ... ﻧﺴﯿﻢ ﻣﺎدر ﻧﯿﺴﺘﯽ؟ ... ﺷﺮﮐﺘﯽ؟ ... ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮕﻢ ﻣﻦ و ﺑﺎﺑﺎت دو روز دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺎﯾﻢ. ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت

ﺑﺎش ﻣﺎدر ... ﮐﺎری داﺷﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﯾﺎ ﺑﺎﺑﺎت زﻧﮓ ﺑﺰن. ﺧﺎﻟﻪ اﯾﻨﺎ ﻫﻢ ﺳﻼم ﻣﯿﺮﺳﻮﻧﻦ. ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ

: اﻣﺎ ﭘﯿﺎم دوم

: ﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﺳﮑﻮت ﮐﻪ ﺻﺪای ﻧﻔﺲ ﻫﺎی ﻓﺮد ﭘﺸﺖ ﺗﻠﻔﻦ ﺑﻮد ، ﺻﺪای ﺧﺸﻦ و ﻣﺮداﻧﻪ ای اﯾﻦ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ

-ﺳﻼم ...

ﻧﺴﯿﻢ ﺳﺮ ﺟﺎی ﺧﻮد ﻣﯿﺨﮑﻮب ﺷﺪ. ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯾﺶ از ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد و ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﮔﺮد ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و

.اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ ﻫﻢ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮد

: ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﺳﮑﻮت ، ﻫﻤﺎن ﺻﺪا ﮔﻔﺖ

-ﻣﻦ دارم ﻣﯿﺎم ﺗﻬﺮان ﻧﺴﯿﻢ ... ﻣﯿﺎم ﮐﻪ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ ...

اﺑﺘﺪا اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎرﻩ ی دﺳﺖ راﺳﺘﺶ را ﺑﺎ دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻌﺪ از آن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻪ ﯾﺎد آوردن ﺧﺎﻃﺮات ﮔﺬﺷﺘﻪ ، از

... ﺷﺪت ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ اﻧﮕﺸﺘﺶ را ﻓﻮراً از ﻣﯿﺎن دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮ ران ﭘﺎﯾﺶ زد

: زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد

-ﮐﺜﺎﻓﺖ!

: ﭘﯿﺎم ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﺻﺪای ﻣﮑﺮر ﺑﻮق ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ. آﺧﺮﺳﺮ ﻫﻢ ﺻﺪای ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ زﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻔﺖ

-ﭘﺎﯾﺎن ﭘﯿﺎم آﺧﺮ ...

.آﻣﺪ و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻧﺴﯿﻢ آﻫﯽ از روی درﻣﺎﻧﺪﮔﯽ ﺑﮑﺸﺪ و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮐﻼﻓﻪ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎرش ﺑﺸﯿﻨﺪ

: ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺗﻠﻔﻦ ﺑﻮد و ﺑﺎز ﻫﻢ ﭘﯿﺎم را ﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎور ﮐﻨﺪ

: اول از ﻫﻤﻪ ﻧﻔﺲ ﻫﺎی ﻣﮑﺮر ... ﺑﻌﺪ ﺳﻼم ... و ﺑﻌﺪ

-ﻣﻦ دارم ﻣﯿﺎم ﺗﻬﺮان ﻧﺴﯿﻢ ... ﻣﯿﺎم ﮐﻪ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ ...

: اﯾﻦ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﯽ ای دارﻩ؟ ... ﭼﯽ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟ ... ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد

!ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻌﺪ از-2 ﺳﺎل ﺗﺎزﻩ ﯾﺎدش اﻓﺘﺎدﻩ زﻧﮓ ﺑﺰﻧﻪ؟ ... ﻧﻪ ﺧﺒﺮی ، ﻧﻪ ﭼﯿﺰی

ﻃﻮﻟﯽ ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﯾﺎدآوری ﮔﺬﺷﺘﻪ ، دو ﻗﻄﺮﻩ اﺷﮏ از ﮔﻮﺷﻪ ی ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﺳﺮ ﺧﻮرد و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﺟﺎزﻩ داد

... ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻠﻐﺰﻧﺪ

ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎی ﺑﻌﺪی ... ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳﺮ ﺧﻮردﻧﺪ ... ﻃﻮری ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً زار ﻣﯿﺰد و ﺑﻪ در و دﯾﻮار ﻟﻌﻦ و ﻧﻔﺮﯾﻦ

... ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﺎد

ﺑﺎ دﺳﺖ راﺳﺘﺶ روی ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺧﻮد را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻧﺎﻣﺮﺗﺒﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﺳﺮش رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و

.ﺳﯿﻞ اﺷﮑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎی اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ او ﺟﺎری ﻣﯿﺸﺪ و او را ﻧﺎراﺣﺖ ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﻣﯿﮑﺮد

.ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ آﺧﺮ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﮔﺮﯾﻪ را ﮐﻨﺎر ﺑﮕﺬارد و ﺑﺮای ﺗﻌﻮﯾﺾ ﻟﺒﺎس ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺮود

ﺗﺎ ﺑﻪ اﺗﺎق رﺳﯿﺪ ، ﻋﮑﺲ ﺳﻪ ﻧﻔﺮی او ، ﭘﺪر و ﻣﺎدرش روی ﻣﯿﺰش ، ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ او را در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل رﻫﺎ ﮐﺮد و ﺑﻪ

... ﻣﺤﺾ ﺑﺎز ﮐﺮدن در ﮐﻤﺪ ، ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻋﮑﺲ ﺑﺰرﮔﯽ از ﯾﮏ ﭘﺴﺮ اﻓﺘﺎد

: ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ

-ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽ ﻣﻌﺮﻓﺘﯽ آﻗﺎ ﺑﺮدﯾﺎ ...

: ﺑﺎ ﺻﺪای داﯾﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدم اوﻣﺪم

-ﭼﯽ ﺷﺪ ﻣﻬﻨﺪس؟!

: ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮔﻔﺘﻢ

-ﻫﺎن؟ ... ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺎن؟

: داﯾﯽ ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﺧﺸﮏ و ﺳﺮد ﮔﻔﺖ

-ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ از اوﺿﺎع اﺣﻮاﻟﺖ ... ﻫﻤﯿﻨﻄﻮری ﺑﻪ ﺑﺎزی ﺳﺎﺳﺎن و ﺳﺎﻣﺎن ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪی ﮐﻪ ﭼﯽ؟

-ﺑﻠﻪ ... ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮد.

!داﯾﯽ : ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ... ﺧُﺐ؟

... ﯾﻪ ﭘﺎﺷﻮ رو ﯾﻪ ﭘﺎی دﯾﮕﻪ ش اﻧﺪاﺧﺖ و ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد

!ﻧﺨﯿﺮ ... ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ آﻗﺎ دﺳﺖ ﺑﺮدارم ﻧﯿﺴﺖ. دوﺳﺖ دارﻩ واﺳﻪ ش ﯾﻪ ﻣﺜﻨﻮی ﻫﻔﺘﺎد ﻣﻦ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻢ

: ﻟﺒﺨﻨﺪی زورﮐﯽ زدم و ﮔﻔﺘﻢ

-ﺧﺒﺮی ﻧﯿﺴﺖ ... ﺳﻼﻣﺘﯽ ... اﻣﻦ و اﻣﺎن

!داﯾﯽ : ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ ﺟﻮﺟﻪ ﻣﻬﻨﺪس اﯾﻦ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﭘﺎﺷﺪی رﻓﺘﯽ ﻓﺮﻧﮕﺴﺘﻮن ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮی ﻧﯿﺴﺖ؟

.از ﻟﺤﻦ ﺑﺎزارﯾﺶ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯽ اوﻣﺪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻃﺮز ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدﻧﺶ ﻣﺸﮑﻞ داﺷﺘﻢ

: دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮدی ﮔﻔﺘﻢ

-ﻧﻪ داﯾﯽ ... ﺧﺒﺮ ﮐﻪ ﺑﻮد. وﻟﯽ ﻓﻘﻂ ﺧﺒﺮ ﮐﺎری ﺑﻮد.

: داﯾﯽ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﮐﻪ ﯾﻪ ﺳﯿﺐ ﻗﺮﻣﺰ ﺗﻮ دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﮔﺎز ﻣﯿﺰد ، ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺴﺨﺮﻩ ای ﮔﻔﺖ

-ﺟﻮن ﻣﻦ؟! ... ﯾﻌﻨﯽ ﻓﺮﻧﮓ ﻣﺮﻧﮓ دﺧﺘﺮ ﻣﺨﺘﺮ ﻧﺪارﻩ؟

-ﭼﺮا ... ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟

: ﺳﮕﺮﻣﻪ ﻫﺎش رﻓﺖ ﺗﻮ ﻫﻢ و ﮔﻔﺖ

-ﺧُﺐ ﭘﺲ ﭼﯽ؟ ... اﮔﻪ دارﻩ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ ...

: ﻟﺒﺨﻨﺪی از روی ﺷﯿﻄﻨﺖ زد و ﮔﻔﺖ

-ﺑﺎﺣﺎل ﺑﻮدن ﯾﺎ ﻧﻪ؟

: ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدم. ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﯾﻨﻄﻮری ﺣﺮف ﻧﻤﯿﺰد. ﺳﺮﻓﻪ ای ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺤﺚ رو ﻋﻮض ﮐﻨﻪ وﻟﯽ ﺑﯿﺨﯿﺎل ﻧﺸﺪ و ﮔﻔﺖ

-وﻗﺖ زن ﮔﺮﻓﺘﻨﺘﻪ اﺣﺴﺎن ... ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟

-ﻧﻪ ...

: ﯾﻪ دﻓﻌﻪ ﭼﺸﻤﺎی داﯾﯽ ﮔﺮد ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ

-ﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ؟

: واﻗﻌﺎً ﺣﺮف زدن ﺑﺎﻫﺎش ﻣﺸﮑﻠﻪ. ﻫﻮل ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ

-ﺟﺎن؟ ... ﻧﻪ ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ وﻗﺘﺶ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. وﻟﯽ ﻣﻦ ﻓﻌﻼً ﻗﺼﺪﺷﻮ ﻧﺪارم. ﺑﺎﯾﺪ ﭘﻮﻻﻣﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﯾﻪ

... ﺳﺮ و ﺳﺎﻣﻮﻧﯽ

، ﻧﺬاﺷﺖ ﺣﺮﻓﻢ ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ و ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺷﻮ ﯾﻪ ﺟﻮری ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﻤﺴﺨﺮ ازش ﻣﯿﺒﺎرﯾﺪ و ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺳﯿﺐ ﮔﺎز ﻣﯿﺰد

: ﮔﻔﺖ

-ﺑﺸﯿﻦ ﺑﭽﻪ ... ﭘﻮﻻﻣﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ ﭘﻮﻻﻣﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ! ... دور و اﻃﺮاﻓﺖ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب رﯾﺨﺘﻪ ، اوﻧﻮﻗﺖ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻓﮑﺮ

... ﭘﻮل ﺟﻤﻊ ﮐﺮدﻧﯽ؟ ... ﻣﺎﺷﺎﻻ ﻫﺰار ﻣﺎﺷﺎﻻ آﻗﺎت ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﮐﺎﻓﯽ واﺳﻪ ت ﮔﺬاﺷﺘﻪ. ﺧﻮﻧﻪ ﺧﻮب ... ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺧﻮب

ﺣﺴﺎب ﺑﺎﻧﮑﯽ ﺧﻮب ... دﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای؟

: ﺧﻮدﻣﻮ ﮐﺸﯿﺪم ﺟﻠﻮﺗﺮ و دﺳﺘﺎﻣﻮ از ﻫﻢ ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ

-ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﮐﻪ آﻗﺎﺟﻮن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ، ﻣﺎل ﻣﺎﻣﺎﻧﻪ ﻧﻪ ﻣﻦ! ... ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺎﺷﻢ.

داﯾﯽ : ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻫﺴﺘﯽ ... ﻣﮕﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ؟ ... ﮐﺎر از ﺧﻮدت داری. ﺗﺎزﻩ ﺷﻢ دزدی ﮐﻪ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ. دار و ﻧﺪارﻩ ﯾﻪ ﭘﺪر

.واﺳﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﺷﻢ ﻫﺴﺖ

: ﺗﻮ دﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ

-ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻨﺎﺑﻌﺎﻟﯽ دار و ﻧﺪارت واﺳﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﺗﻪ! ... ﻓﻌﻼً ﮐﻪ ﻫﺮﭼﯽ در ﻣﯿﺎری ، ﻣﯿﻨﺪازی ﺗﻮ دﺧﻞ ﺧﻮدت و

ﺣﺴﺎب ﺑﺎﻧﮑﯿﺖ و اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر زن و ﺑﭽﻪ ای ﻫﺴﺘﻦ! ... ﻣﺎﻩ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻢ ﯾﻪ ﭘﻮل ﻣﯿﺬاری ﺑﺎﻻ ﻃﺎﻗﭽﻪ ﮐﻪ زن داﯾﯽ ﺑﺮش

!دارﻩ و ﺑﻪ زﺧﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺰﻧﻪ

: دوﺑﺎرﻩ ﺗﻮ اﻓﮑﺎر ﺧﻮدم ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای داﯾﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدم اوﻣﺪم

-ﻫﺎن؟ ... ﭼﯽ ﺷﺪ؟

-ﭼﯽ ﭼﯽ ﺷﺪ؟

: داﯾﯽ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ

-ﻟﯿﻠﯽ زن ﺑﻮد ﯾﺎ ﻣﺮد و ﻣﯿﮕﻢ.

: ﻣﻨﻢ ﺧﻮدﻣﻮ زدم ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﻋﻠﯽ ﭼﭗ و ﮔﻔﺘﻢ

-آﻫﺎن ...

ﯾﻪ دﻓﻌﻪ ﺧﺸﻢ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎی داﯾﯽ دﯾﺪم. اﺑﺮوﻫﺎﺷﻮ در ﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪ و اﺧﻤﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ داد و ﻣﭻ دﺳﺖ

: راﺳﺘﻤﻮ ﺑﺎ دﺳﺖ راﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎرﻩ ی دﺳﺖ ﭼﭙﺸﻮ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺻﻮرﺗﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ

-ﻣﮕﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺗﻮاﻓﻖ ﻧﮑﺮدﯾﻢ واﺳﻪ ﻣﻮﻧﺎ؟!

از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ داﺷﺘﻢ ﻣﯿﺘﺮﮐﯿﺪم. دﻧﺪوﻧﺎﻣﻮ ﺑﺎ ﺣﺮص روی ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﺣﺮص ﻣﯿﺪادم ﺑﯿﺮون ، ﺗﻮ

ﺻﻮرت داﯾﯽ ﻣﯿﺨﻮرد و ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ی اﯾﻨﻬﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻢ ﺗﺎ ﺣﺮﻣﺘﺎ ﻧﺸﮑﻨﻪ و ازم ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺸﻪ. اوﻧﻢ ﻓﻘﻂ و

ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎﻣﺎن! ... ﭼﺸﻤﺎﻣﻮ رو ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﻪ آروﻣﯽ ﺑﺎزش ﮐﺮدم و ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ از ﺷﺮ داﯾﯽ ﺧﻼص ﺑﺸﻢ

: ﮔﻔﺘﻢ ،

-ﻣﻦ ﯾﮑﯽ رو در ﻧﻈﺮ دارم ...

ﻗﯿﺎﻓﻪ ی داﯾﯽ ﻫﻢ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ی ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺷﺪ و ﺧﻮب ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ رو ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎش ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﻣﭻ

: دﺳﺘﻤﻮ ﺑﻪ آروﻣﯽ ول ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻪ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ازش ﻣﯿﺒﺎرﯾﺪ ، ﮔﻔﺖ

-ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻞ ﺷﺪی!

ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﺧﻮدﺷﻮ زد ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ ی ﻋﻠﯽ ﭼﭗ و اﺻﻼً ﺑﻪ روی ﺧﻮدش ﻧﯿﺎورد ﮐﻪ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ

: ﭼﯽ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ و ﺧﯿﻠﯽ رﯾﻠﮑﺲ ﮔﻔﺖ

-ﻣﻦ ﺗﻼﺷﻢ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺗﻮﺋﻪ ... ﺣﺎﻻ ﻣﻮﻧﺎ ﻧﺸﺪ ، ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ. دﺧﺘﺮﻣﻢ ﻫﻨﻮز ﺟﻮوﻧﻪ و ﻧﺘﺮﺷﯿﺪﻩ!

.ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﺠﺒﻮری زد و از ﺟﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ

ﻓﻘﻂ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﺑﻮدم ﻣﻨﻈﻮرش از اﯾﻦ ﮐﺎرا ﭼﯿﻪ؟! ... اﻣﺎ ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ زدم و ﭼﯿﮑﺎرش ﻣﯿﮑﺮدم؟

.ﻣﺜﻞ ﺧﺮ ﺗﻮ ﮔﻞ ﮔﯿﺮ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدم

: ﻫﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻟﻌﻨﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎدم و ﮔﻔﺘﻢ

-ﭘﺴﺮﻩ ی ﺧﻞ و ﭼﻞ واﺳﻪ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﯾﮑﯽ رو در ﻧﻈﺮ داری؟ ... ﺗﻮ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯿﺖ ﻧﯿﺴﺖ! ... ﭘﺲ ﭼﺮا دروغ

ﮔﻔﺘﯽ؟

... ﺑﺎ ﮐﻼﻓﻪ ﮔﯽ ﮐﻒ دﺳﺖ راﺳﺘﻤﻮ ﻣﺤﮑﻢ زدم ﺑﻪ ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﻢ و ﻧﮕﺎﻫﻢ روی ﻃﺮح ﻓﺮش زﯾﺮ ﭘﺎم ﻗﻔﻞ ﺷﺪ

دانلود نرم‌افزار اندروید ویسگون دانلود از بازار

ارسال دیدگاه

Loading...