ویژه کنید
عکس و تصویر ﻋﺴﻞ:ﺳﻼم آﻗﺎ ﺳﺎﻣﯽ...ﺧﻮب ﻫﺴﺘﯿﻦ؟ ﺳﺎم ﻫﻢ ﮐﻨﺎر ﻣﺎاﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺎ ﺳﻮرن دﺳﺖ داد. ﺳﺎم:ﻣﻤﻨﻮن ﺧﻮﺑﻢ.ﺷﻤﺎ ...

ﻋﺴﻞ:ﺳﻼم آﻗﺎ ﺳﺎﻣﯽ...ﺧﻮب ﻫﺴﺘﯿﻦ؟ ﺳﺎم ﻫﻢ ﮐﻨﺎر ﻣﺎاﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺎ ﺳﻮرن دﺳﺖ داد. ﺳﺎم:ﻣﻤﻨﻮن ﺧﻮﺑﻢ.ﺷﻤﺎ

ﭼﻄﻮرﯾﺪ؟اﺣﻮال ﺷﻤﺎ ﺟﻨﺎب ﺳﺮﮔﺮد؟ ﺳﻮرن ﮐﻪ ﯾﮑﻢ ﺟﺪی ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:ﻣﻤﻨﻮن ﺳﺎﻣﯽ ﺟﺎن...ﺧﻮﺑﻢ ﻋﺴﻞ:ﻋﺮﺷﯿﺎ

ﺧﻮﻧﻪ اس؟ ﺳﺎم:راﺳﺘﺶ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺎر داﺷﺖ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﺳﺮ راﻫﻢ ﯾﻪ ﺳﺮی ﺑﻬﺶ ﺑﺰﻧﻢ دﯾﺪم ﮐﺎرﻫﺎش زﯾﺎدﻩ...ﺷﺎﯾﺪ

اﻣﺸﺐ ﻧﯿﺎد ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺳﺮی ﺗﮑﻮن دادم و ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻦ"آﻫﺎن"اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮدم.اﻣﺎ ﺗﺎ ﺳﺮم و ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم و ﺳﻮرن رو دﯾﺪم ﮐﻪ

داﺷﺖ دﻧﺪون ﻫﺎش رو روی ﻫﻢ ﻣﯽ ﺳﺎﯾﯿﺪ. آﺧﯽ ﻃﻔﻠﯽ ﺑﭽﻪ ام ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ ﻋﺮﺷﯿﺎ داداﺷﻤﻪ ﻫﻨﻮز...ﻣﻨﻢ ﻧﻤﯽ

ﮔﻢ ﺣﺎﻻ ﺣﺎﻻﻫﺎ ﮐﻪ ﺣﺮص ﺑﺨﻮرﻩ ﺑﺎ اوﻣﺪن آﺳﺎﻧﺴﻮر ﺳﻮار ﺷﺪﯾﻢ.ﺧﺪاﯾﯿﺶ ﺗﻦ ﭘﺮور ﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻣﺎ...ﺧﺐ دوﻗﺪم

راﻫﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﺎ ﭘﻠﻪ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﻧﻤﯽ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﮐﻪ. -ﻧﻤﯽ ﻣﯿﺮﯾﻢ وﻟﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﯿﻢ -راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﯽ اﯾﻨﻢ ﺣﺮﻓﯿﻪ.

آﺳﺎﻧﺴﻮر ﻃﺒﻘﻪ دوم اﯾﺴﺘﺎد و ﺳﺎم ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ رﻓﺖ. ﻋﺴﻞ:ﻣﮕﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺗﻮن ﻃﺒﻘﻪ اول ﻧﯿﺴﺖ؟ﭼﺮا داری ﻣﯿﺎی

ﺑﺎﻻ؟ ﺳﻮرن ﮐﻪ ﯾﮑﻢ ﺟﺪی ﺑﻮد و دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اﯾﺴﺘﺎدﻩ ﺑﻮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻬﻢ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﮔﻔﺖ:ﻣﯽ

ﺧﻮام ﺑﺮم ﺳﻮﯾﯿﺖ ﺧﻮدم اﺷﮑﺎﻟﯽ دارﻩ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﺗﻮن؟ ﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﻈﻠﻮﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ:ﻧﻪ...ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺳﻮال ﭘﺮﺳﯿﺪم. ﭼﺮا اﯾﻦ

ﻃﻮری ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺳﻮرن ﻧﮕﺎﻫﺶ ﯾﮑﻢ رﻧﮓ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﻮی زد. ﺳﻮرن:ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد ﺑﺎ ﭘﺴﺮﻫﺎی

دﯾﮕﻪ ﮔﺮم ﺑﮕﯿﺮی اﺑﺮوﻫﺎﻣﻮ اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺑﺎﻻ.اﯾﻦ ﭼﯽ ﮔﻔﺖ اﻻن؟ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺒﯿﺜﺎﻧﻪ ای ﮔﻔﺘﻢ:اﮔﻪ ﮔﺮم ﺑﮕﯿﺮم ﭼﯽ ﻣﯽ ﺷﻪ

اوﻧﻮﻗﺖ؟ ﺳﻮرن ﺑﺪﺟﻨﺲ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و زد رو ﺑﯿﻨﯽ ﻣﻮ ﮔﻔﺖ:اوﻧﻮﻗﺖ ﺑﺪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺿﻌﯿﻔﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم ﮐﻪ ﭼﺎل

ﮔﻮﻧﻪ اﻣﻮ ﻧﺸﻮن ﻣﯽ داد. دﺳﺘﺶ رو ﮔﺬاﺷﺖ رو ﭼﺎل ﮔﻮﻧﻪ اﻣﻮ ﻣﻬﺮﺑﻮن ﺧﻨﺪﯾﺪ. از اﺳﺎﻧﺴﻮر ﮐﻪ اوﻣﺪﯾﻢ ﺑﯿﺮون.ﻫﺮ

.ﮐﺪوم رﻓﺘﯿﻢ ﺳﯽ ﺧﻮدﻣﻮن. ﻋﺴﻞ:ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﺳﻮرن: ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ...راﺳﺘﯽ... ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺳﻤﺘﺶ و ﺳﺮم رو ﺗﮑﻮن دادم

ﺳﻮرن:ﻣﯽ ﺷﻪ از ﻓﺮدا ﻧﻘﺶ ﺑﺎزی ﮐﻨﯽ ﺟﻠﻮش؟ ﺗﻮ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺧﻮاﻫﺶ ﺑﻮد.ﺧﻮدم رو ﮔﻮل ﻧﺰﻧﻢ دﯾﮕﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ و

آدم ﻓﻬﻤﯿﺪن ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ اﯾﻦ آﻗﺎﻫﻪ ﺷﺪم و ﺧﻮدﻣﻢ ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ دارم ﺣﺎل اون دﺧﺘﺮﻩ رو ﺑﮕﯿﺮم.ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ

ﺑﻬﺘﺮ... ﮐﻤﯽ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮﮐﺮدن ﮔﻔﺘﻢ:ﺑﺎﺷﻪ ﺳﻮرن ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و

ﮔﻔﺖ:ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ.ﺷﺒﺖ ﺧﻮش رﻓﺘﻢ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ.ﺑﻌﺪ از در اوردن ﻟﺒﺎس ﻫﺎم ﯾﻪ دوش ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﯾﻪ آﺳﺘﯿﻦ ﮐﻮﺗﺎﻩ آﺑﯽ

ﻓﯿﺮوزﻩ ای ﭘﻮﺷﯿﺪم ﺑﺎ ﺷﻠﻮارک ﻟﯽ ﺧﻮﺷﮕﻠﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ زﯾﺮ زاﻧﻮم ﺑﻮد.ﻣﻮﻫﺎم رو دم اﺳﺒﯽ ﺑﺴﺘﻢ و ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﺑﻌﺪ

از ﺣﻤﻮم ﯾﮑﻢ آراﯾﺶ ﮐﺮدم و ﻋﻄﺮ وﮐﺮم زدم. اﺻﻼ ﮐﻼ ﻋﺎدﺗﻢ ﺑﻮد ﺑﻌﺪ ﺣﻤﻮم اﮔﺮ ﻧﺼﻒ ﺷﺐ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﯾﺪ آراﯾﺶ

ﮐﻨﻢ و ﻋﻄﺮ و ﮐﺮم ﻣﺎﻟﯽ ﮐﻨﻢ ﺧﻮدم و. ﺗﮑﯿﻪ دادم ﺑﻪ اﭘﻦ و ﮔﻮﺷﯽ رو ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺷﻤﺎرﻩ ﻋﺮﺷﯿﺎ رو ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺻﺪای

ﮐﻼﻓﻪ ای از ﭘﺸﺖ ﺧﻂ ﮔﻔﺖ. - ﺑﻠﻪ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ اﻧﮕﺎر ﺑﻪ ﺷﻤﺎرﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﺮدﻩ ﺑﻮد.آﺧﻪ داداﺷﻢ ﭼﻘﺪر ﺻﺪاش ﺧﺴﺘﻪ اس -

ﺳﻼم داداﺷﯽ.ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﯾﮑﻢ ﺑﺎ اﻧﺮژی ﺗﺮ ﮔﻔﺖ:ﺳﻼم ﺧﻮاﻫﺮی ﻣﻤﻨﻮن ﺗﻮﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ - ﻋﺮﺷﯿﺎ ﺷﺐ

ﻧﻤﯿﺎی ﺧﻮﻧﻪ؟ - ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻋﺰﯾﺰم.ﺷﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎم وﻟﯽ دﯾﺮ وﻗﺖ ﻣﯿﺎم.ﮐﻠﯽ ﮐﺎر ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮی رﯾﺨﺘﻪ رو ﺳﺮم. - ﺧﺐ ﺑﯿﺎر

ﺧﻮﻧﻪ اﻧﺠﺎﻣﺸﻮن ﺑﺪﻩ - ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﻋﺰﯾﺰم.ﯾﻪ ﺳﻪ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮی ﻫﺴﺘﯿﻢ اﯾﻨﺠﺎ...ﺗﻮ ﻏﺬات و ﺑﺨﻮر - ﺑﺎﺷﻪ...ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت

ﺑﺎش - ﺗﻮﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺧﻮاﻫﺮی...ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﯽ ﻫﺎ...ﻣﯽ ﺑﻮﺳﻤﺖ ﺑﺎی - ﺑﺎیﮔﻮﺷﯽ رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮدم و ﯾﻪ

ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﮐﺸﯿﺪم.ﻃﻔﻠﯽ داداﺷﻢ ﭼﻘﺪر ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. از ﭘﻨﺠﺮﻩ ﭘﺎﯾﯿﻦ رو ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم.ﺳﺎم و ﮐﺴﺮی و ﮐﯿﺎرش

داﺷﺘﻦ ﻣﯽ رﻓﺘﻦ ﺑﯿﺮون.اﯾﻨﺎﻫﻢ اﻟﮑﯽ ﺧﻮﺷﻦ ﻫﺎ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻫﺮﺷﺐ ﺑﯿﺮوﻧﻦ. رﻓﺘﻢ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن رو روﺷﻦ ﮐﺮدم و ﺑﻌﺪاز

ﺑﺎﻻ وﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺮدن ﮐﺎﻧﺎل ﻫﺎ ﯾﻪ ﻓﯿﻠﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم ودﯾﺪﻣﺶ.ﺟﺎﻫﺎی ﺣﺴﺎس ﻓﯿﻠﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﻪ دﻓﻌﻪ ﺑﺮق ﻫﺎ رﻓﺖ. -اﻩ

اﻻن وﻗﺖ ﺑﺮق رﻓﺘﻦ ﺑﻮد آﺧﻪ؟اوﻧﻢ اﯾﻦ ﺟﺎی ﺣﺴﺎس؟ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد.ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻤﻢ ﺗﻮ اﺗﺎق ﺧﻮاب ﺑﻮد.ﺧﺪاﯾﺎ ﺣﺎﻻ

ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺷﻤﻊ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﯾﻪ ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﻣﯽ اوﻣﺪ. ﯾﮑﻢ ﮐﻮرﻣﺎل ﮐﻮرﻣﺎل راﻩ رﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﻮردم ﺑﻪ ﯾﻪ

ﭼﯿﺰ ﺷﯿﺸﻪ ای ﮐﻪ ﺗﻮ اون ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﺪوم ﯾﮑﯽ از وﺳﺎﯾﻞ ﻋﺰﯾﺰﻣﻪ و اﻓﺘﺎد زﻣﯿﻦ و ﺷﮑﺴﺖ. ازﺗﺮس

...اﯾﻨﮑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﺑﺮﻩ ﺗﻮ دﺳﺖ و ﭘﺎم ﺑﺎﻫﻤﻮن ﻟﺒﺎس ﻫﺎ ﭘﺮﯾﺪم ﺑﯿﺮون و در آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﺳﻮرن رو زدم

ﯾﮑﻢ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻌﺪ ﺳﻮرن ﺑﺎ ﯾﻪ ﺷﻠﻮارک ﻣﺸﮑﯽ و ﯾﻪ ///////////////////////////////////////////////////

ﺗﯿﺸﺮت ﺳﻮرﻣﻪ ای ﺟﺬب ﮐﻪ ﺗﻮ اون ﺗﺎرﯾﮑﯽ زﯾﺎد ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﻣﺪﻟﺶ رو ﺑﺮاﺗﻮن ﺷﺮح ﺑﺪم ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ)!(اوﻣﺪ ﺟﻠﻮی

در... -ﺳﻼم...ﺷﻤﻊ دارﯾﺪ؟ ﺳﻮرن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد وﮔﻔﺖ:ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺧﻮاﻫﺮم؟ ﻟﺤﻨﺶ ﻋﯿﻦ اﯾﻦ ﺑﻘﺎل ﻫﺎ ﺑﻮد. ﭼﭗ

ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﺗﻮ اون ﺗﺎرﯾﮑﯽ راﻫﺮو دﯾﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻪ ﯾﺎﻧﻪ. اﻣﺎ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ دﯾﺪش و ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ

.زد زﯾﺮ ﺧﻨﺪﻩ. از ﺟﻠﻮی در رﻓﺖ ﮐﻨﺎر و ﮔﻔﺖ:ﺑﯿﺎ ﺗﻮ...ﯾﮑﯽ دوﺗﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم روﺷﻨﺸﻮن ﮐﺮدم.ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﺎز دارم ﯾﺎﻧﻪ

ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﭘﺮرو رﻓﺘﻢ ﺗﻮ ﺳﺮﯾﻊ و ﺳﻮرن درو ﺑﺴﺖ. ﯾﻪ آن ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﻪ ﻣﺒﻠﯽ ﮐﻪ

ﺗﻮ ﻧﻮر ﮐﻢ ﺷﻤﻌﯽ ﮐﻪ روی ﻣﯿﺰ ﺑﻮد ﯾﮑﻢ روﺷﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد اﺷﺎرﻩ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:ﺑﺸﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم.ﯾﻪ

ﻧﮕﺎﻩ ﭼﭗ ﺑﻬﻢ اﻧﺪاﺧﺖ وﮔﻔﺖ:ﭼﯿﻪ؟ﭼﺮا ﻗﯿﺎﻓﻪ ات اﯾﻦ ﺟﻮری ﺷﺪﻩ؟ﻧﮑﻨﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪی ﺑﺨﻮرﻣﺖ ﻫﺎن؟اﻻن ﻣﻦ و ﺧﻮن

آﺷﺎم ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺣﺘﻤﺎ آرﻩ؟ ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و ﺳﺮم رو ﮔﺮﻓﺘﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ.ﺳﺮخ ﺷﺪم.اﯾﻦ ﭼﻪ ﻃﻮری ﻓﮑﺮ ﻣﻨﻮ ﺧﻮﻧﺪ اﻻن؟ ﺗﻮ

ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮﻫﺎ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﺳﺮ ﭘﺎﯾﯿﻦ از ﻧﻮک اﻧﮕﺸﺘﺎی ﭘﺎم ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم و اوﻣﺪم ﺑﺎﻻ. اوﻩ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺟﻮری

اوﻣﺪم ﭘﯿﺸﺶ...اﻻن ﺑﺎ ﺧﻮدش ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟ ﯾﻬﻮ ﻧﮕﺎﻫﻢ رﻧﮓ اﺿﻄﺮاب ﮔﺮﻓﺖ.ﺗﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم ﮐﻪ ﺑﺮم دﺳﺘﻢ رو

ﮔﺮﻓﺖ. ﺳﻮرن:ﺑﺸﯿﻦ ﺑﺎﺑﺎ دﺧﺘﺮ...ﯾﻪ ﻃﻮری رﻓﺘﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ اﻧﮕﺎر ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﯾﻨﻄﻮری ﻧﺪﯾﺪﻣﺶ ﺑﺎز ﺳﺮخ ﺷﺪم.دﻗﺖ ﮐﺮدﯾﻦ

ﺟﺪﯾﺪا ﭼﻘﺪر ﻣﻦ ﺳﺮخ ﻣﯽ ﺷﻢ؟ﻋﺠﯿﺒﻪ ﻫﺎ آروم زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:آﺧﻪ اون ﻣﻮﻗﻊ ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺎ ﻣﺤﺮم ﺑﻮدﯾﻢ

ﺳﻮرن:ﻋﺴﻞ...ﺑﺸﯿﻦ ﻧﻔﺴﻢ و ﻓﻮت ﮐﺮدم و ﻧﺸﺴﺘﻢ.ﯾﮑﻢ اﯾﻨﻮر اوﻧﻮر آﭘﺎرﺗﻤﺎن رو ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﻫﺎی دور ﺗﺮ

.ﺗﻮ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻮدن و درﺳﺖ دﯾﺪﻩ ﻧﻤﯽ ﺷﺪن.ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻮر ﺷﻢ ﺑﻮد رو ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺧﻮب ﺑﺒﯿﻨﻢ

ﯾﻪ دﺳﺖ ﻣﺒﻞ ﻣﺸﮕﯽ- ﻧﺎرﻧﺠﯽ ﭼﺮم.ﺑﺎ ﯾﻪ ﻓﺮش ﺳِﺖ وﺧﻮﺷﮕﻞ...از اﯾﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﻫﺎیاﺑﺮﯾﺸﻤﯽ دارن وﺑﻠﻨﺪ...از اﯾﻦ

ﻓﺎﻧﺘﺰی ﻫﺎ...ﯾﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﮕﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﮕﻪ ﻓﺮش ﻫﻢ ﻣﻮ دارﻩ؟ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻻﺑﺪ دارﻩ دﯾﮕﻪ ﯾﮑﻢ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ و

ﭼﺮﺧﻮﻧﺪم و آﺧﺮش ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ اون ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﭼﯿﺰ زﯾﺎدی دﺳﺘﮕﯿﺮم ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻮرن ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم. ﺑﺎ ﯾﻪ

ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻬﺮﺑﻮن و اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻤﯽ ﺷﯿﻄﻮن ﺑﻬﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺳﻮرن:ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﺗﻮن ﺗﻤﻮم ﺷﺪ؟ ﺑﺎ ﭘﺮروﯾﯽ ﮔﻔﺘﻢ:واﻻ

ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد ﭼﯿﺰی دﺳﺘﮕﯿﺮم ﻧﺸﺪ وﻟﯽ اﯾﺸﺎﻻ دﻓﻌﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﻮ روﺷﻨﺎﯾﯽ ﻣﯿﺎم واﺳﻪ ﺗﻔﺘﯿﺶ ﺳﻮرن ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺳﺮی ﺗﮑﻮن

داد. ﻋﺴﻞ:ﻧﻤﯽ ری ﭘﯿﺶ ﻣﺎﻣﺎﻧﺘﯿﻨﺎ؟ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ ﺳﻮرن ﺑﻪ ﻣﺒﻞ ﺗﮑﯿﻪ داد و ﭘﺎﻫﺎش رو روی ﻫﻢ

ﮔﺬاﺷﺖ. ﺳﻮرن:ﺧﻮﻧﻪ ﻧﯿﺴﺘﻦ.ﺧﻮﻧﻪ ی آﻗﺎ ﺟﻮﻧﻦ ﻋﺴﻞ:ﻣﮕﻪ آﻗﺎ ﺟﻮﻧﺖ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻧﯿﺴﺖ؟ ﺳﻮرن:ﻧﻪ ﻣﯽ ﮔﻪ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ

ﻋﻤﺮم ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام آﺧﺮ ﻋﻤﺮی اﺳﯿﺮ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﺎ ﺑﺸﻢ.ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﻧﻪ آﻗﺎ ﺟﻮن ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﺷﻦ ﮐﻪ

ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﺳﺮی ﺗﮑﻮن دادم ﮐﻪ ﯾﻪ ﺳﺮی ﺻﺪا از ﭘﺎﯾﯿﻦ اوﻣﺪ. ﻣﺸﮑﻮک ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم وﮔﻔﺘﻢ:ﺻﺪای ﭼﯿﻪ؟ ﺳﻮرن:ﻣﺜﻞ

.اﯾﻦ ﮐﻪ ﺻﺪای در ﺣﯿﺎﻃﻪ ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺸﻪ ﺗﻠﻔﻦ ﺧﻮﻧﻪ زﻧﮓ ﺧﻮرد

-ﺑﻠﻪ -ﺳﻼم ﭼﺮا در و ﺑﺎز ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﻋﺰﯾﺰم؟دارم ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺗﺎرﯾﮑﯽ -درو؟ﺗﻮ ﻣﮕﻪ ﮐﺤﺎﯾﯽ؟ -ﺟﻠﻮی در

ﺧﻮﻧﺘﻮن...ﺑﯿﺎ در و ﺑﺎز ﮐﻦ دﯾﮕﻪ -ﺑﺎﺷﻪ اوﻣﺪم ﺳﻮرن:اﻩ اﯾﻦ دﯾﮕﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ اﯾﻦ وﻗﺖ ﺷﺐ؟ ﻋﺴﻞ:ﮐﯽ؟

ﺳﻮرن:ﺷﯿﺪا...ﻋﺴﻞ ﻧﻈﺮم ﻋﻮض ﺷﺪ از ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺸﺐ ﻧﻘﺸﺖ رو ﺑﺎزی ﮐﻦ.ﺑﺎﺷﻪ ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ؟ ﻋﺴﻞ:آﺧﻪ...زﺷﺘﻪ ﺑﺬار

ﺑﺮم ﺧﻮﻧﻪ ﺧﻮدم اﮔﻪ ﺑﻪ ﭘﺪر وﻣﺎدرت ﺑﮕﻪ ﭼﯽ؟ ﺳﻮرن ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎش رو اﻧﺪاﺧﺖ ﺑﺎﻻ وﮔﻔﺖ:ﺑﮕﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ از

ﺧﺪاﻣﻪ...ﻧﺨﯿﺮم ﺷﻤﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ و اﻣﺸﺐ دﻣﺎغ ﻋﻤﻠﯽ اﯾﻦ ﺷﯿﺪا ﺧﺎﻧﻮم رو ﺑﻪ ﺧﺎک ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯽ ﺷﯿﺮ ﻓﻬﻢ

ﺷﺪ؟ ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم ﮐﻪ اوﻧﻤﺨﻨﺪﯾﺪ و رﻓﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ. ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺻﺪای ﭘﺎﻫﺎﺷﻮن رو راﻩ ﭘﻠﻪ ﻣﯽ اوﻣﺪ. ﺷﯿﺪا:وای

ﭼﻘﺪر ﺗﺎرﯾﮑﻪ ﺑﺮق ﮐﻞ ﻣﻨﻄﻘﻪ رﻓﺘﻪ...دوﺳﺎﻋﺘﻪ دارم ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﻣﯽ زﻧﻢ ﺑﻪ در ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪی؟ ﺳﻮرن ﺑﺎ ﺻﺪای

.ﺟﺪی ﮔﻔﺖ:ﻧﻪ...ﺳﺮم ﮔﺮم ﺑﻮد ﻧﺸﻨﯿﺪم.ﺑﺮو ﺗﻮ ﺷﯿﺪا:آﺧﯽ ﺳﻮﯾﯿﺘﺸﻮ...ﭼﻪ ﺧﻮﺷﮕﻞ و ﻧﻘﻠﯿﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﻦ رو ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮد

ﺳﻮرن:ﭼﯽ ﮐﺎر داﺷﺘﯽ اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺐ؟ ﻋﺴﻞ:وای ﻣﺎﻣﺎن ﮐﻠﻢ ﭘﻠﻮدرﺳﺖ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮات ﺑﯿﺎرم ﺳﻮرن ﻇﺮف

ﻏﺬا رو از دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﺬاﺷﺖ رو اﭘﻦ. ﺳﻮرن:ﻣﻤﻨﻮن وﻟﯽ ﻣﻦ ﻏﺬا ﺧﻮردﻩ ﺑﻮدم ﺑﯿﺮون.ﺑﺸﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﺒﻞ اﺷﺎرﻩ ﮐﺮد

و ﺷﯿﺪا ﺗﺎ اوﻣﺪ ﺑﺸﯿﻨﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻦ ﺷﺪ. ﻟﺒﺨﻨﺪ ژﮐﻮﻧﺪی زدم وﮔﻔﺘﻢ:ﺳﻼم ﺷﯿﺪا ﺟﻮن ﺧﻮش اوﻣﺪی دﻧﺪون

ﻫﺎش رو ﺑﻬﻢ ﺳﺎﯾﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:ﺳﻼم.ﺗﻮاﯾﻦ ﺟﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ﭼﺸﻢ زن ﻋﻤﻮم روﺷﻦ ﺳﻮرن ﺧﻨﺪﯾﺪ وﮔﻔﺖ:ﭼﯿﻪ؟

ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮐﻨﯽ؟ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ 32 ﺳﺎﻟﻤﻪ...ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﯾﻪ ﺧﻠﻮت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺷﯿﺪا ﭘﻮزﺧﻨﺪی

زد و ﮔﻔﺖ:ﺧﻮﺷﻢ ﺑﺎﺷﻪ...ﺟﻨﺎب ﺳﺮﮔﺮدم ﻣﻨﺤﺮف ﺷﺪن ﺳﻮرن:ﻧﻪ اون ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺮف ﺷﺪﻩ ذﻫﻦ ﻣﺴﻤﻮم ﺷﻤﺎﺳﺖ

ﺷﯿﺪا ﺟﻮن...ﻣﮕﺮﻧﻪ ﻣﻨﻮ ﻋﺴﻞ ﻓﻘﻂ داﺷﺘﯿﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﯾﻢ. ﺑﻌﺪ ﯾﻪ ﭼﺸﻤﮏ ﺑﻪ ﻣﻦ زد. ﺷﯿﺪا:ﻣﺜﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ

ﻣﻮﻗﻌﯽ ﻣﺰاﺣﻢ ﺷﺪم.ﻧﻪ؟ ﺳﻮرن ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد وﮔﻔﺖ:ﻫﯽ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺷﯿﺪا:واﻗﻌﺎ ﮐﻪ وﻗﯿﺤﯽ! ﺳﻮرن اﺧﻢ ﻫﺎش

رﻓﺖ ﺗﻮﻫﻢ و ﮔﻔﺖ:ﭼﺮا اوﻧﻮﻗﺖ؟ ﺷﯿﺪا:ﻣﺎ ﻗﺮارﻩ ﺑﺎﻫﻢ ازدواج ﮐﻨﯿﻢ اوﻧﻮﻗﺖ ﺗﻮ داری ﺑﺎ دوﺳﺖ دﺧﺘﺮت دل ﻣﯽ دی

و ﻗﻠﻮﻩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮی؟ ﺳﻮرن اﺑﺮوﻫﺎش رو داد ﺑﺎﻻ وﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ:ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ازدواج ﮐﻨﯿﻢ؟ ﺷﯿﺪا ﯾﮑﻢ

ﺟﺎ ﺧﻮرد وﮔﻔﺖ:ﺧﺐ ﻫﻤﻪ!ﻣﮕﻪ اﯾﻦ ﻃﻮرﻧﯿﺴﺖ؟ ﺳﻮرن ﺑﺎ اﺧﻢ ﻧﺸﺴﺖ ﻣﺒﻞ روﺑﻪ روﯾﯽ ﻣﺎ و ﭘﺎی ﺳﻤﺖ راﺳﺘﺶ

رواﻧﺪاﺧﺖ روﭘﺎی ﺳﻤﺖ ﭼﭙﯿﺶ و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاد ﭼﯿﺰی رو ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﯿﺎرﻩ ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد و

ﮔﻔﺖ:ﺗﺎ اوﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﺎدﻣﻪ ﺑﻠﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ازدواج ﮐﻨﯿﻢ ﺷﯿﺪا ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﭼﺸﻢ ﻏﺮﻩ ای ﺑﻪ ﻣﻦ رﻓﺖ. ﺳﻮرن اداﻣﻪ

داد:اﻣﺎ ﭼﻨﺪﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﻧﻪ اﻻن... اﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم وﭼﺸﻢ ﻏﺮﻩ رﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﺷﯿﺪا ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﺎدش ﺧﺎﻟﯽ

ﺷﺪﻩ ﺑﻮد

ﺷﯿﺪا:ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟ ﺳﻮرن:ﻓﮑﺮﻣﯽ ﮐﻨﻢ از وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ///////////////////////////////////////////////////

اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ رو ﻫﺰار ﺑﺎر ﺑﺮات ﺗﻮﺿﯿﺢ دادم ﮐﻪ ﻣﺎﺑﺮای دﻟﺨﻮﺷﯽ آﻗﺎ ﺟﻮن ﺗﻮ آﺧﺮ ﻋﻤﺮش دارﯾﻢ ﺑﺮاش ﻧﻘﺶ ﺑﺎزی ﻣﯽ

ﮐﻨﯿﻢ ﻣﮕﺮﻧﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﭼﯿﺰی وﺟﻮد ﻧﺪارﻩ...ﺣﺪاﻗﻞ اﻻن دﯾﮕﻪ وﺟﻮد ﻧﺪارﻩ ﺷﯿﺪا ﺑﺎ ﺻﺪای ﻟﺮزون ﮔﻔﺖ:اﻣﺎ ﺳﻮرن

ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻋﺎﺷﻘﺘﻢ ﺳﻮرن آرﻧﺞ ﻫﺎش رو ﮔﺬاﺷﺖ روی زاﻧﻮش و ﺧﻢ ﺷﺪ ﺟﻠﻮ و ﺑﺎ ﯾﻪ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ:اون ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ ﺑﻬﺖ

اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻢ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ رو ﺑﺸﻨﻮم ﮐﻪ ﺑﺎ اون ﺣﺎﻟﻢ و اون ﺷﺮاﯾﻄﻢ وﻗﺘﯽ دﻟﻢ ازﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ و

دارم ﻧﺎ اﻣﯿﺪ ﻣﯽ ﺷﻢ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﯽ:"اﻣﺎ ﺳﻮرن ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻋﺎﺷﻘﺘﻢ" ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و ﺗﮑﯿﻪ داد ﺑﻪ ﻣﺒﻞ ورﻓﺖ ﻋﻘﺐ

وﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد وﮔﻔﺖ:ﺷﯿﺪا ﺣﺎﻻ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮﻩ...ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اون ﮐﺎرﻫﺎت رواز ﯾﺎد ﺑﺒﺮم.وﻗﺘﯽ ﺣﺎﻟﻢ ﺑﺪ ﺑﻮد وﺑﻪ

ﻫﻮش اوﻣﺪم دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﻋﯿﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎﻣﺰدﻫﺎی دﯾﮕﻪ ﮐﻪ ﺑﺮای ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺷﻮﻫﺮﺷﻮن ﻫﺮﮐﺎری ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﺑﺎﻻ

ﺳﺮم ﺑﻮدی و ﺑﻬﻢ اﻣﯿﺪ ﻣﯽ دادی...اﻣﺎ ﻣﻦ وﻗﺘﯽ ﭼﺸﻢ ﺑﺎز ﮐﺮدم ﺑﻪ ﺟﺎی ﺗﻮ ﺑﺮﮔﻪ درﺧﻮاﺳﺖ ﻃﻼﻗﺖ رو دﯾﺪم.اﯾﻦ

ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﭼﻄﻮر ازم اﻧﺘﻈﺎر داری ﺑﺎﻫﺎت ازدواج ﮐﻨﻢ وﻗﺘﯽ ﺗﺎ ﭼﻨﺪﻣﺪت ﭘﯿﺶ زن ﮐﺲ دﯾﮕﻪ ای ﺑﻮدی؟ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﻣﻦ

اﯾﻦ ﻗﺪر ﺑﯽ ارزﺷﻢ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ و ﺑﻬﻢ اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽ دﻩ و ﻓﻘﻂ ﺗﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮی زﻧﻢ ﺑﺸﯽ؟ﺣﺎﻻ

ﺑﺮﮔﺸﺘﺖ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﻧﺪارﻩ.ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺧﻮب ﺷﺪم و دﯾﮕﻪ ﺑﻬﺖ اﺣﺘﯿﺎج ﻧﺪارم،ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ازدواج ﮐﺮدی و ﻃﻼق ﮔﺮﻓﺘﯽ. ﻧﻪ

ﺷﯿﺪا ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺗﻮ رو ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻫﻤﺴﺮ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ.ﻟﻄﻒ ﮐﻦ اﯾﻦ ﭼﻨﺪﻣﺪﺗﻪ ﺟﻠﻮ آﻗﺎ ﺟﻮن ﻧﻘﺶ

ﺑﺎزی ﮐﻦ ﭘﯿﺮﻣﺮد ﮔﻨﺎﻩ دارﻩ ﺗﻤﻮم اﯾﻦ ﻣﺪت ﺑﻪ ﺳﻮرن ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮدم.ﺷﯿﺪا ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر... ﺑﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪن ﺷﯿﺪا از

روی ﻣﺒﻞ ﺑﻬﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم. اﺷﮑﺎش رو ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺖ ﭘﺎک ﮐﺮد و ﺑﺎ ﯾﻪ ﺑﻐﺾ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪ زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:ﺑﺎﺷﻪ

ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ و ﮐﯿﻔﺶ رو ﺑﺮداﺷﺖ واز ﺧﻮﻧﻪ زد ﺑﯿﺮون. اﮔﻪ ﺑﮕﻢ دﻟﻢ ﺑﺮاش ﺳﻮﺧﺖ دروغ ﻧﮕﻔﺘﻢ.ﺧﺐ ﻫﺮﭼﻘﺪرم ﮐﺎر ﺑﺪ

ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎزم ﯾﻪ دﺧﺘﺮﻩ ﻏﺮور دارﻩ دوﺳﺖ ﻧﺪارﻩ ﭘﺲ زدﻩ ﺑﺸﻪ. ﺑﻪ ﺳﻮرن ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم.ﺗﮑﯿﻪ دادﻩ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﺒﻞ و

ﺳﺮش رو ﺑﻪ آﺳﻤﻮن ﺑﻮد...ﺣﺘﻤﺎ اوﻧﻢ دارﻩ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ درﺳﺘﻪ اﻣﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺳﻮرن ﮐﺎر

درﺳﺘﯽ رو اﻧﺠﺎم داد.ﺷﺎﯾﺪم درﺳﺖ ﻧﻪ وﻟﯽ ﺣﺪاﻗﻞ اﻧﺘﻘﺎم ﺧﻮدش رو ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﯿﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﯿﻦ اﯾﻦ ﻗﻬﺮﻣﺎن

ﻫﺎی ﻣﻬﺮﺑﻮن ﺑﯿﺎد ﺑﺒﺨﺸﺘﺶ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﮕﻦ"وای ﭼﻪ آدم ﻣﻬﺮﺑﻮن و ﺑﺰرﮔﯽ"ﺧﺐ دوﺳﺘﺶ ﻧﺪارﻩ ﺗﺎزﻩ ﺣﻖ ﻫﻢ دارﻩ

ﻧﺨﻮاد ﺑﺎﯾﻪ زن ﻣﻄﻠﻘﻪ ازدواج ﮐﻨﻪ زﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ از اول ﻣﺎل ﺧﻮدش ﺑﺎﺷﻪ و ﺗﻨﻬﺎش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺣﺎﻻ دﺳﺖ از ﭘﺎ

دراز ﺗﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﭘﯿﺸﺶ ﮐﻪ ﭼﯽ؟ دﯾﺪم زﯾﺎدی دارم ﻧﻘﺶ ﭼﻐﻨﺪر ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و دوﺳﺎﻋﺘﻪ ﺳﺎﮐﺘﻢ ﯾﮑﻢ ﺳﺮم رو

ﺧﺎروﻧﺪم و ﺑﻠﻨﺪﺷﺪم ﮐﻪ ﺑﺮم ﮐﻪ ﺳﻮرن دﺳﺘﻢ رو ﮔﺮﻓﺖ.ﻫﻨﻮز ﺗﻮ ﻫﻤﻮن ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻮد و ﭼﺸﻤﻬﺎش ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﻬﺶ

ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪم ﮐﻪ ﮔﻔﺖ:ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ری؟ﻣﮕﻪ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ؟ ﻋﺴﻞ:ﻧﺨﯿﺮم ﻧﮕﻔﺘﻢ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ اوﻣﺪﻩ ﺑﻮدم ﺑﺒﯿﻨﻢ

ﺷﻤﻊ داری ﯾﺎﻧﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎش رو ﺑﺎز ﮐﺮد.آﺧﯽ ﭼﺸﻢ ﻫﺎش ﻧﻢ دارﻩ.ﯾﻪ اﺷﮏ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر از ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﺶ

ﭼﮑﯿﺪ.ﻧﺸﺴﺘﻢ رودﺳﺘﻪ ﻣﺒﻞ.ﻫﻨﻮز دﺳﺘﺶ دور ﻣﭽﻢ رو ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد. ﺑﺎدﺳﺖ آزادم اﺷﮏ رو از رو ﮔﻮﻧﻪ اش

ﭘﺎک ﮐﺮدم.ﺑﺎ ﯾﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﻮ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻋﺴﻞ:ﭼﯿﻪ؟ﭼﺮا اﯾﻦ ﻃﻮری ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺳﻮرن:ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ

ﻋﺴﻞ:ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪی اون ﺣﺮف ﻫﺎرو ﺑﻬﺶ زدی؟ ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد و ﺑﺎ ﺑﯿﺨﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ:ﻧﻪ ﺣﻘﺶ ﺑﻮد اون ﺑﺪﺗﺮ از اﯾﻦ

ﻫﺎ رو ﺳﺮﻣﻦ آوردﻩ ﻋﺴﻞ:ﭘﺲ ﭼﺮا ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻠﺪی ﮐﻠﮏ؟ ﺑﯿﻨﯿﻢ رو ﮐﺸﯿﺪ وﮔﻔﺖ:ﻧﭙﺮس ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ

ﻓﻮﺿﻮﻟﻢ ﻫﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ"ﮔﯿﺮ ﺑﺪﻩ ﺑﻬﺶ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﭼﯽ ﺷﺪﻩ"ﺳﺮی ﺗﮑﻮن دادم وﮔﻔﺘﻢ:ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮ ﻃﻮر راﺣﺘﯽ ﺳﻮرن

ﻟﺒﺨﻨﺪی زد وﻫﻤﻮن ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮق اوﻣﺪ ﭘﺎﺷﺪم ﮐﻪ ﺳﻮرن ﻫﻢ ﭘﺎﺷﺪ وﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ:ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺮق رﻓﺘﻨﻪ ﻫﻢ

ﺷﺎﻧﺴﯽ ﺑﻮدﻫﺎ...ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺖ ﻓﻀﺎ رﻣﺎﻧﺘﯿﮏ ﺗﺮ ﺑﺸﻪ ﻋﺴﻞ:آرﻩ دﯾﮕﻪ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﺷﺪم ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﺳﻮرن

ﺗﺎدم در ﺑﺎﻫﺎم اوﻣﺪ وﮔﻔﺖ:ﻣﯽ ﻣﻮﻧﺪی ﮐﻠﻢ ﭘﻠﻮ ﻣﯽ ﺧﻮردﯾﻢ.ﺧﻮش ﻣﺰﻩ ﺳﺖ ﻫﺎ ﺷﯿﺮازﯾﻪ ﻋﺴﻞ:اﯾﺸﺎﻟﻠﻪ دﻓﻌﻪ

ﺑﻌﺪ اﻣﺸﺐ ﺟﺎ ﺑﺮای ﻏﺬا ﻧﺪارم ﻧﻮش ﺟﻮن ﺳﻮرن ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد وﮔﻔﺖ:ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮ ﺟﻮر ﺧﻮدت ﻣﯽ ﺧﻮای ﺷﺒﺖ ﺑﺨﯿﺮ

ﺧﺎﻧﻮم ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ اﺧﻤﯽ ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ:ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﭘﺪرﺑﺰرگ ﻣﻬﺮﺑﻮن

ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد.دﯾﮕﻪ ﺷﯿﺪا ﻫﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺰاﺣﻢ ﺳﻮرن ﻣﯽ ﺷﺪ.ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻏﺮورش ﺑﺮﺧﻮردﻩ ﺑﻮد و اﯾﻦ

.دﻓﻌﻪ دﯾﮕﻪ واﻗﻌﺎ ﺑﯿﺨﯿﺎل ﺷﺪﻩ ﺑﻮد. ﻣﻨﻢ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ رﻓﺘﻢ داﻧﺸﮕﺎﻩ و ﺑﻠﻪ دﯾﮕﻪ داﻧﺸﺠﻮ ﺷﺪﯾﻢ دوﺑﺎرﻩ رﻓﺖ

داﻧﺸﮕﺎﻫﻢ ﻫﯽ ﺑﺪ ﻧﺒﻮد روزای اول ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﮐﻼﺳﺎ ﺗﻖ و ﻟﻘﻪ وﻟﯽ ﻫﻤﯿﻨﻢ ﺑﺮام ﺧﻮب ﺑﻮد.اﺳﺘﺎداﻣﻮﻧﻢ ﻫﯽ

ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺘﻦ ﺳﻼم دارن ﺧﺪﻣﺘﺘﻮن. ﺑﻠﻪ دﯾﮕﻪ ﮐﻠﯽ ﮐﺎر ﻫﻮار ﺷﺪ رو ﺳﺮ ﺑﻨﺪﻩ از ﯾﻪ ﻃﺮف ﻫﺮ ﯾﻪ روز درﻣﯿﻮن ﻣﯽ رﻓﺘﻢ

داﻧﺸﮕﺎﻩ از ﯾﻪ ﻃﺮﻓﻢ ﺳﺮﮐﺎر ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮ روز ﻣﯽ رﻓﺘﻢ. اخ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﮔﺸﻨﻪ ام ﺑﻮد.اﻣﺮوز ﺑﻌﺪ داﻧﺸﮕﺎﻩ ﯾﻪ ﺳﺮﻩ

اوﻣﺪم ادارﻩ ﺻﺒﺤﻮﻧﻪ ام ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺨﻮردﻩ ﺑﻮدم ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ ﺗﻮ آﺑﺪارﺧﻮﻧﻪ دور ﻣﯿﺰ و ﻏﺬا ﻣﯽ ﺧﻮردﯾﻢ. از

وﻗﺘﯽ ﻣﻦ اوﻣﺪم اﯾﻨﺠﺎ ﺳﻮرن ﻫﻢ ﻣﯿﺎد ﺗﻮ آﺷﭙﺰ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻏﺬا ﻣﯽ ﺧﻮرﻩ آﺧﻪ ﻗﺒﻼ آﻗﺎ ﻣﺜﻞ رﺋﯿﺴﺎ)ﻣﺜﻞ ﭼﯿﻪ؟ﺧﺐ

رﺋﯿﺴﻪ دﯾﮕﻪ(ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ ﺗﻮ اﺗﺎﻗﺶ و ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻏﺬا ﻣﯽ ﺧﻮرد. رﻓﺘﺎر ﺳﻮرن ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و ﮐﻢ و ﺑﯿﺶ

ﻣﯽ ﮔﻔﺖ و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﻧﺠﻔﯽ:ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان اون ﭘﺎرچ آب رو ﻣﯽ دﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ؟ ﻋﺴﻞ:ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﭘﺎرچ رو ﮔﺮﻓﺘﻢ

ﺳﻤﺖ آﺗﻨﺎ.ﺻﺪای ﻗﺎﺷﻖ و ﭼﻨﮕﺎل ﻫﺎ ﺳﮑﻮت رو ﻣﯽ ﺷﮑﺴﺖ و ﻫﺮاز ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ازﻫﻢ ﻣﯽ

ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﯾﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زدن ﮐﻪ ﮔﻮﺷﯽ ﺳﻮرن زﻧﮓ ﺧﻮرد. ﺳﻮرن ﯾﻪ دﺳﺘﻤﺎل ﮐﺎﻏﺬی از روی ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺖ و

دﺳﺘﺶ رو ﭘﺎک ﮐﺮد و ﮔﻮﺷﯿﺶ رو از ﺗﻮ ﺟﯿﺐ ﺷﻠﻮارش در اورد. - ﺑﻠﻪ؟ - ﺳﻼم ﻣﺎﻣﺎن ﺟﺎن - ﭼﯿﺰی ﺷﺪﻩ؟ﭼﺮا ﮔﺮﯾﻪ

ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﺎﻣﺎن؟ - ﻣﺎدر ﻣﻦ آروم ﺑﺎش اﯾﻦ ﻃﻮری ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﺷﻤﺎ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﯽ...ﺑﺮای ﺑﺎﺑﺎ اﺗﻔﺎﻗﯽ

اﻓﺘﺎدﻩ؟ - ﭼﯽ؟ - آخ ...ﮐﯽ؟ - ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﺷﻤﺎ آروم ﺑﺎﺷﯿﺪ ﻣﻦ اﻻن ﺧﻮدم رو ﻣﯽ رﺳﻮﻧﻢ ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدﺗﻮن وﺑﺎﺑﺎ

ﺑﺎﺷﯿﺪ.ﺑﻪ ﺳﺮوش زﻧﮓ زدﯾﺪ؟ - ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻦ ﺧﻮدم زﻧﮓ ﻣﯽ زﻧﻢ ﺗﻮراﻩ...ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺷﻪ اﻻن ﻣﯿﺎم. ﺳﻮرن ﮔﻮﺷﯽ رو ﻗﻄﻊ

ﮐﺮد.دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ و ﺳﺮش رو ﺗﮑﻮن داد.ﻧﻔﺴﺶ رو ﻓﻮت ﮐﺮد. ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﺧﺒﺮی رو ﺷﻨﯿﺪﻩ ﮐﻪ

.اﯾﻦ ﺷﮑﻠﯽ ﺷﺪﻩ.ﺑﭽﻪ ﻫﺎم ﮐﻨﺠﮑﺎوی از ﺳﺮ و ﺻﻮرﺗﺸﻮن ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ اﻣﺎ ﮐﺴﯽ ﺟﺮﺋﺖ ﻧﺪاﺷﺖ ازش ﭼﯿﺰی ﺑﭙﺮﺳﻪ

ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:ﭼﯿﺰی ﺷﺪﻩ؟ ﺳﻮرن ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﻦ از ﻓﮑﺮ در اوﻣﺪﻩ ﺑﻮد ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻠﺦ و ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ

ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:آﻗﺎ ﺟﻮن! ﻋﺴﻞ:وای...ﺗﺴﻠﯿﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ.ﻣﯽ ﺧﻮای ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﺑﯿﺎم؟ ﺳﻮرن ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ ﮐﺮد و

ﮔﻔﺖ:ﻧﻪ ﺗﻮ و ﮐﺎﻣﺮوا ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ ﺟﻮر ﻣﻦ رو ﺑﮑﺸﯿﺪ ﺑﻌﺪ ﮐﺘﺶ رو از ﭘﺸﺖ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮔﺮﻓﺖ دﺳﺘﺶ و ﺑﻌﺪ از ﺟﻮاب ﺗﺴﻠﯿﺖ

ﻫﺎی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رﻓﺖ ﺑﯿﺮون. ﻣﻦ دﯾﮕﻪ اﺷﺘﻬﺎ ﻧﺪاﺷﺘﻢ.ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﺶ رو ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮدم اﻣﺎ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﺳﻮرن ﺧﯿﻠﯽ

دوﺳﺘﺶ دارﻩ اوﻧﻘﺪری دوﺳﺘﺶ دارﻩ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ اون ﭘﯿﺮﻣﺮد ﺑﺎ ﺷﯿﺪا ﺟﻠﻮش ﻧﻘﺶ ﺑﺎزی

ﮐﻨﻪ... ﻗﺎﺳﻤﯽ:ﮐﯿﺸﻮن ﻓﻮت ﮐﺮدﻩ؟ از ﻓﮑﺮ اوﻣﺪم ﺑﯿﺮون و ﮔﻔﺘﻢ:ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﺶ ﻣﻮﺳﻮی:ﺷﻤﺎ دﯾﺪﻩ ﺑﻮدﯾﺸﻮن؟

ﻋﺴﻞ:ﻧﻪ...اﻣﺎ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮﮔﺮد ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ.ﻣﺮﯾﺾ ﺑﻮد ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪا ﺑﭽﻪ ﻫﺎ زﯾﺮ ﻟﺐ ﯾﻪ ﺧﺪا ﺑﯿﺎﻣﺮزی

ﮔﻔﺘﻦ. ﻏﺮوب ﺧﺴﺘﻪ و ﮐﻮﻓﺘﻪ رﺳﯿﺪم ﺧﻮﻧﻪ.ﺑﻌﺪ ﯾﮑﯽ دوﺳﺎﻋﺖ ﻫﻢ ﻋﺮﺷﯿﺎ اوﻣﺪ. ﻋﺮﺷﯿﺎ:ﺳﻼم ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎ رو

ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﮕﯿﺮﻩ؟ﻣﻦ اوﻣﺪم ﺧﻮش اوﻣﺪم ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻧﯿﺎﯾﺪ اﺳﺘﻘﺒﺎل ای ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺑﻪ ﺧﺪا راﺿﯽ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ

ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ. ﻋﺴﻞ:ﺑﯿﺎ ﺗﻮ آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ام. ﻋﺮﺷﯿﺎ اول ﺳﺮش رو از ﮐﻨﺎر دﯾﻮار ﻋﯿﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻮن ﻫﺎ آورد ﺟﻠﻮ ﻋﺴﻞ:ﭼﺮا اون

ﻃﻮری ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﻋﺮﺷﯿﺎ:آﺧﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﮐﻠﯽ ﻋﮑﺎس و ﺧﺒﺮﻧﮕﺎر اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺎﺷﻪ ﮔﻔﺘﻢ اول ﺳﺮ وﮔﻮش آب ﺑﺪم

ﻋﺴﻞ:دﯾﻮوﻧﻪ ﺳﻼم ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﺑﺸﯿﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺸﻨﻤﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﺑﻮدم ﻋﺮﺷﯿﺎ:ﭼﻪ ﻋﺠﺐ!ﭼﯿﻪ ﭘﮑﺮی؟ ﻋﺴﻞ:ﻫﯿﭽﯽ

ﭘﺪر ﺑﺰرگ ﺳﻮرن ﻓﻮت ﮐﺮدﻩ ﻋﺮﺷﯿﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮری ﮐﻪ ﯾﻪ ﻗﺎﺷﻖ ﻟﻮﺑﯿﺎ ﭘﻠﻮ ﻣﯽ ذاﺷﺖ ﺗﻮ دﻫﻨﺶ ﺑﺎ دﻫﻦ ﭘﺮ

ﮔﻔﺖ:اووو ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﺶ؟ﺧﺪا ﺑﯿﺎﻣﺮزﺗﺶ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻋﻤﺮ ﺣﻀﺮت ﻧﻮح رو ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد ﻧﻪ؟ ﻋﺴﻞ:اوﻻ ﺑﺎ دﻫﻦ ﭘﺮ ﺣﺮف ﻧﺰن

دوﻣﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺶ زﺷﺘﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﻋﺮﺷﯿﺎ:ﺧﺐ راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ دﯾﮕﻪ ﻧﻮﻩ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮔﻨﺪﮔﯽ داﺷﺘﻪ ﺧﻨﺪﻩ ام ﮔﺮﻓﺘﻪ

ﺑﻮد.راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻪ ﻫﺎ ﯾﻌﻨﯽ ﭘﺪرﺑﺰرﮔﻪ ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﺸﻪ؟ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد؟

ﻋﺮﺷﯿﺎ:ﻓﺮدا زﻧﮓ ﺑﺰن ﺑﻬﺶ ﺑﺒﯿﻦ ﮐﯽ ﻣﺮاﺳﻢ دارن ﺑﺮﯾﻢ ﻫﻤﮕﯽ زﺷﺘﻪ ﺗﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﯽ ﺳﺮی ﺗﮑﻮن دادم.ﺑﻌﺪ از

ﺧﻮردن ﺷﺎم و ﺷﺴﺘﻦ ﻇﺮف ﻫﺎ رﻓﺘﻢ ﺗﻮاﺗﺎق ﺧﻮاب و ﮔﻮﺷﯿﻢ رو ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﺳﻮرن زﻧﮓ زدم. - اﻟﻮ؟ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ -

ﺳﻼم - ﺳﻼم ﺧﺎﻧﻮم - ﺧﻮﺑﯽ؟ﭼﯽ ﺷﺪ؟ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪم - ﻟﻄﻒ داری...ﻫﯿﭽﯽ دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺷﻠﻮﻏﻪ -

ﮐﯽ ﻣﺮاﺳﻢ دارﯾﺪ؟ - از اﻣﺮوز ﺑﻮد دﯾﮕﻪ - ﻧﻪ ﻣﻨﻈﻮرم ﺗﺸﯿﯿﻊ ﮐﯿﻪ؟ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺖ؟ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﯿﺎﯾﻢ - ﻓﺮدا.ﻗﺒﺮﺳﺘﻮن...

زﺣﻤﺖ ﻣﯽ ﺷﻪ - اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ؟وﻇﯿﻔﻪ ﺳﺖ - ﻣﻤﻨﻮن ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ - ﻏﺼﻪ ﻧﺨﻮرﯾﺎ.ﺑﺎﺷﻪ؟ - ﭼﺸﻢ - ﻓﺮدا ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ -

ﺣﺘﻤﺎ!ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ - ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ - ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ.ﺷﻤﺎ ﺑﺨﻮاب ﻣﻦ ﮐﻪ ﮐﻠﯽ ﮐﺎر ﺳﺮم رﯾﺨﺘﻪ اﯾﻨﺠﺎ... - ﺧﻮدت و اذﯾﺖ ﻧﮑﻦ -

ﭼﺸﻢ.ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ - ﺷﺒﺖ ﺧﻮش ﺑﻌﺪازﻗﻄﻊ ﮐﺮدن ﮔﻮﺷﯽ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﺧﻮدم رو ﭘﺮت ﮐﺮدم روی ﺗﺨﺖ.ﺧﺪا

ﺑﯿﺎﻣﺮزﺗﺶ ﻫﺎ وﻟﯽ اﻻن ﺣﺪاﻗﻞ دﯾﮕﻪ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ اﯾﻦ ﺷﯿﺪای ﮐﻨﻪ ﺑﭽﺴﺒﻪ ﺑﻪ ﺳﻮرن... ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﺼﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و ﺑﻪ

ﺧﻮاب رﻓﺘﻢ. ﺻﺒﺢ زود ﺑﻌﺪ از ﺧﻮردن ﺻﺒﺤﻮﻧﻪ و ﯾﻪ دوش ﻣﺎﻧﺘﻮی ﻣﺸﮑﯿﻢ رو ﺑﺎ ﺷﺎل و ﺷﻠﻮار ﻣﺸﮑﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪم و

ﻋﯿﻨﮏ آﻓﺘﺎﺑﯿﻢ رو زدم.ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﺮا ﻫﻤﺶ ﺗﻮ ﻣﺮاﺳﻢ ﻫﺎی ﺧﺘﻢ ﻫﻤﻪ ﻋﯿﻨﮏ ﻣﯽ زﻧﻦ.ﺧﺐ ﻣﻨﻢ ﻣﯽ زﻧﻢ دﯾﮕﻪ ﻣﮕﻪ

ﭼﯿﻪ... رﻓﺘﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﻪ دﯾﺪم ﭼﻬﺎرﺗﺎ ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻣﺸﮑﯽ ﭘﻮش ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮن.ﻣﻦ و ﻋﺮﺷﯿﺎ ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻋﺮﺷﯿﺎ رﻓﺘﯿﻢ اون

ﺳﻪ ﺗﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺳﺎم اوﻣﺪن. رﺳﯿﺪﯾﻢ ﺑﻪ ﻗﺒﺮﺳﺘﻮن.از دور دوﺳﻪ ﺗﺎ ﻧﻘﻄﻪ ی ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد.ﻗﻄﻌﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﺼﻤﻪ و

ﻧﯿﻤﻪ ﭘﺮﺷﺪﻩ ﺑﻮد و ﻗﺒﺮﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻮدن.از دور آﻗﺎی ﺻﺎدﻗﯽ رو دﯾﺪم. ﻋﺴﻞ:ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﯿﺎﯾﻦ اوﻧﺠﺎن ﺑﻌﺪ ﺑﺎ

اﻧﮕﺸﺖ ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ اﺷﺎرﻩ ﮐﺮدم و ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪ راﻩ اﻓﺘﺎدم. ﻋﺮﺷﯿﺎ:ﺳﻼم آﻗﺎی ﺻﺎدﻗﯽ ﺗﺴﻠﯿﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ

ﮐﯿﺎرش:ﻏﻢ آﺧﺮﺗﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﻋﺴﻞ:ﺧﺪا رﺣﻤﺘﺸﻮن ﮐﻨﻪ ﺻﺎدﻗﯽ:ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ زﺣﻤﺖ ﮐﺸﯿﺪﯾﺪ ﺳﺎم:ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ

ﮐﻨﯿﻢ ﻗﺮﺑﺎن اﻧﺠﺎم وﻇﯿﻔﻪ ﺑﻮد ﮐﺴﺮی:ﻣﺎروﻫﻢ ﺗﻮ ﻏﻤﺘﻮن ﺷﺮﯾﮏ ﺑﺪوﻧﯿﺪ. ﺻﺎدﻗﯽ:واﻗﻌﺎ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ.ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺧﻮاﻫﺶ

ﻣﯽ ﮐﻨﻢ آﻗﺎی ﺻﺎدﻗﯽ رﻓﺖ ﭘﯿﺶ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﻬﻤﻮن ﻫﺎﺷﻮن.ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ دﯾﺮ رﺳﯿﺪﻩ ﺑﻮدﯾﻢ وﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪا رو دﻓﻦ ﮐﺮدﻩ

ﺑﻮدن.ﯾﻪ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺧﻮﻧﺪﯾﻢ و ﯾﮑﻢ از ﺧﺮﻣﺎ وﺣﻠﻮاﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻌﺎرف ﻣﯽ ﮐﺮدن ﺧﻮردﯾﻢ.ﯾﮑﻢ ﺑﺎ ﺳﺮ دﻧﺒﺎل ﺳﻮرن ﮔﺸﺘﻢ

ﮐﻪ ﻧﺪﯾﺪﻣﺶ. ﻋﻮﺿﺶ ﺷﯿﺪا رو دﯾﺪم ﮐﻪ ﻣﺎﻧﺘﻮ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﺸﮑﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮد و ﯾﻪ ﺷﺎل ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﻮری ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و

ﻋﯿﻨﮏ آﻓﺘﺎﺑﯽ زدﻩ ﺑﻮد.ﺑﺎ ﯾﻪ دﺳﺘﻤﺎل ﻫﻢ ﭼﻨﺪدﻗﯿﻘﻪ ﯾﺒﺎر ﺑﯿﻨﯿﺶ رو ﭘﺎک ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺎﯾﺪم ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﺣﺪاﻗﻞ اون

ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ آﻗﺎ ﺟﻮﻧﺶ ﺑﻮد ﺧﯿﺎﻟﺶ راﺣﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آﻗﺎﺟﻮﻧﺶ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻮرن ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﻪ وﻟﯽ اﻻن دﯾﮕﻪ

ﻫﯿﭻ ﺑﻬﺎﻧﻪ ای ﻧﺪارﻩ. ﯾﮑﻢ دﯾﮕﻪ دﻧﺒﺎل ﺳﻮرن ﮔﺸﺘﻢ ﮐﻪ دﯾﺪم ﻧﻪ...اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻣﻮرﭼﻪ ﺷﺪﻩ رﻓﺘﻪ ﺗﻮ ﺧﺎک ﭘﯿﺪاش

ﻧﯿﺴﺖ. ﺳﺮوش ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻦ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد.ﭘﯿﺶ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﭘﺴﺮ ﻫﻢ ﺳﻦ و ﺳﺎل ﻫﺎی ﺧﻮدش ﺑﻮد ﮐﻪ زﯾﺮ

ﻟﺐ ﭼﯿﺰی ﺑﻬﺸﻮن ﮔﻔﺖ و اوﻣﺪ ﻃﺮف ﻣﻦ. ﺳﺮوش:ﺳﻼم ﻋﺴﻞ ﺧﺎﻧﻮم ﻋﺴﻞ:ﺳﻼم آﻗﺎی دﮐﺘﺮ ﺗﺴﻠﯿﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ ﻏﻢ

آﺧﺮﺗﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﺳﺮوش:ﻣﻤﻨﻮن زﺣﻤﺖ ﮐﺸﯿﺪﯾﺪ.دﻧﺒﺎل ﺳﻮرن ﻣﯽ ﮔﺮدﯾﺪ؟ ﯾﮑﻢ ﺳﺮخ وﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪم و ﯾﮑﻢ ﺑﺎ

دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ ﮔﻔﺘﻢ:ﺑﻠﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﻨﺎب ﺳﺮﮔﺮد ﻫﻢ ﺗﺴﻠﯿﺖ ﺑﮕﻢ ﺳﺮوش ﻟﺒﺨﻨﺪی زد وﮔﻔﺖ:اﻻن ﻣﯿﺎد رﻓﺘﻪ ﮔﻞ

ﺑﯿﺎرﻩ ﺧﻨﺪﻩ ام ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد.ﻣﮕﻪ ﻋﺮوﺳﻪ رﻓﺘﻪ ﮔﻞ ﺑﯿﺎرﻩ؟ ﺳﺮوش ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻣﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:اوﻧﺎﻫﺎش

دارﻩ ﻣﯿﺎد ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و دﯾﺪم ﮐﻪ آرﻩ.ﺳﻮرن و ﯾﻪ ﻣﺮد دﯾﮕﻪ دارن ﯾﻪ دﺳﺘﻪ ﮔﻞ از اﯾﻦ ﺑﺰرگ ﻫﺎ ﮐﻪ ﭼﻮب دارﻩ زﯾﺮش رو

.ﻣﯿﺎرن ﺳﺮﻗﺒﺮ

ﺳﻮرن ﻫﻨﻮز ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮد آﺧﻪ از اون ور دور زدﻩ ﺑﻮد رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺳﺮﻗﺒﺮ وﻣﻦ ﻫﻢ ﯾﮑﻢ از ﺳﺮ ﻗﺒﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ

داﺷﺘﻢ واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ. از دور ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم.ﯾﻪ ﮐﺖ وﺷﻠﻮار ﻣﺸﮑﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮد ﺑﺎ ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﻣﺮدوﻧﻪ ی

.ﻣﺸﮑﯽ.ﺧﯿﻠﯽ ﺷﯿﮏ و رﺳﻤﯽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و داﺷﺖ ﺑﺎ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﺧﺎﻧﻮم ﮐﻪ ﯾﮑﯿﺸﻮن ﺳﻬﯿﻼ ﺧﺎﻧﻮم ﺑﻮد،ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد

ﺻﺤﺒﺘﺶ ﮐﻪ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﭘﺴﺮﻫﺎ رﻓﺘﻦ ﺑﻬﺶ ﺗﺴﻠﯿﺖ ﮔﻔﺘﻦ.ﺑﺎدﯾﺪن ﻋﺮﺷﯿﺎ ﯾﮑﻢ اﺧﻢ ﮐﺮد اﻣﺎ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﻮب

ﺟﻮاﺑﺸﻮ داد.ﻣﻦ ﮐﻪ دور ﺑﻮدم ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪم. ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ازدورش رﻓﺘﻦ ﮐﻨﺎرو ﺳﻮرن ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪ.ﯾﻪ ﺳﺮی ﭼﺮﺧﻮﻧﺪ و

ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻦ ﺷﺪ.اوﻣﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎ. ﺳﻮرن:ﺳﻼم ﻋﺴﻞ:ﺳﻼم.ﺗﺴﻠﯿﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ ﺳﺮﮔﺮد ﺳﻮرن:ﻣﻤﻨﻮن.ﺳﺮوش ﻣﺎﻣﺎن

ﮐﺎرت داﺷﺖ ﺳﺮوش ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد وﺑﺎﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺎ اﺟﺎزﻩ ای ﮔﻔﺖ و ازﮐﻨﺎر ﺳﻮرن رد ﺷﺪ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:ﻧﺨﻮد ﺳﯿﺎﻩ

دﯾﮕﻪ ﺳﻮرن اﺧﻢ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﮐﺮد و ﺳﺮوش رﻓﺖ. آﺧﯽ ﯾﻪ روزﻩ ﺗﻪ رﯾﺶ دراوردﻩ ﯾﻪ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ...ﻗﯿﺎﻓﻪ اش ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد

ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺧﺴﺘﻪ و اﮔﻪ وﻟﺶ ﮐﻨﯽ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ زدم وﮔﻔﺘﻢ:ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ

ﺳﻮرن:ﺳﻼﻣﺖ ﺑﺎﺷﯽ...ﺑﺎ ﭘﺴﺮﻫﺎ اوﻣﺪی؟ ﻋﺴﻞ:اوﻫﻮم ﯾﮑﻢ اﺧﻤﺎش رﻓﺖ ﺗﻮ ﻫﻢ.ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اﯾﻦ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻗﺪر

ﻏﯿﺮﺗﯿﻪ ﺗﻮاﯾﻦ ﻣﺪت را ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﻩ ﻋﺮﺷﯿﺎ ﮐﯽ ﻣﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ دارم ﺑﺎﻫﺎش زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ؟اﯾﻨﻢ ﻧﻮﺑﺮﺷﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا ﺷﯿﺪا

اوﻣﺪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ.ﺑﯿﺎ ﺑﺎز اﯾﻦ اوﻣﺪ.اﺧﻤﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﺮد وﮔﻔﺖ:ﺳﻮرن زن ﻋﻤﻮ ﮔﺎرت دارﻩ ﺳﻮرن:ﺑﺎﺷﻪ اﻻن ﻣﯽ رم

ﻋﺴﻞ:ﺗﺴﻠﯿﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ ﺷﯿﺪا ﺧﺎﻧﻮم ﺷﯿﺪا ﺑﺮﮔﺸﺖ دوﺑﺮﻩ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ و ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﻣﻦ

ﻗﺎﺗﻞ ﭘﺪر ﺑﺰرگ ﻣﺮﺣﻮﻣﺸﻮﻧﻢ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ:ﻣﻤﻨﻮن دوﺑﺎرﻩ راﻫﺶ رو ﮔﺮﻓﺖ ورﻓﺖ. ﺳﻮرن ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد ﮐﻪ

ﯾﻌﻨﯽ وﻟﺶ ﮐﻦ. ﺳﻮرن:ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﯿﺎی؟ ﻋﺴﻞ:آرﻩ ﺳﻬﯿﻼ ﺧﺎﻧﻮم رو ﻧﺪﯾﺪم ﺑﻬﺶ ﺗﺴﻠﯿﺖ ﺑﮕﻢ ﻣﯿﺎم از دور رﻓﺘﯿﻢ

ﺳﻤﺘﺸﻮن.ﺳﻬﯿﻼ ﺧﺎﻧﻮم ﮐﻨﺎر ﭼﻨﺪﺗﺎ ﺧﺎﻧﻮم دﯾﮕﻪ اﯾﺴﺘﺎدﻩ ﺑﻮد.ﺷﯿﺪا ﻫﻢ ﺑﻪ اوﻧﺎ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﻮد وﮐﻨﺎر ﯾﻪ ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ

اﯾﺴﺘﺎدﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﺧﻮدش ﺑﻮد اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺴﻦ ﺗﺮ.ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﺎدرش ﺑﻮد.ﺑﻪ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﻋﺮوس ﻫﺎﻫﻢ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﻪ

ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﻼم ﮐﺮدم. ﻋﺴﻞ:ﺗﺴﻠﯿﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ ﻏﻢ آﺧﺮﺗﻮن ﺑﺎﺷﻪ.ﺧﺪا رﺣﻤﺘﺸﻮن ﮐﻨﻪ ﺳﻬﯿﻼ ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺑﻐﻞ

ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻮﺳﯿﺪ. ﺳﻬﯿﻼ:زﺣﻤﺖ ﮐﺸﯿﺪی ﻋﺴﻞ ﺟﺎن.اﯾﺸﺎﻟﻠﻪ ﺗﻮ ﺷﺎدی ﻫﺎﺗﻮن ﺟﺒﺮان ﮐﻨﯿﻢ. رﻓﺘﺎر ﺳﻬﯿﻼ ﺧﺎﻧﻮم

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﻣﻦ ﺧﻮب ﺑﻮد.ﺗﻮ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ ﺧﺪاﯾﯿﺶ ﻋﯿﻦ ﯾﻪ ﻣﺎدر ﻣﺮاﻗﺒﻢ ﺑﻮدﻩ وﻣﻨﻢ ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺘﺶ دارم.اﻣﺎ اﻻن

.ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺎری ﻣﺤﺘﺮﻣﺶ و دﺧﺘﺮ اﻓﺎدﻩ اﯾﺶ ﻣﻨﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺗﻬﺸﻮن ﺑﺴﻮزﻩ

ﺳﻬﯿﻼ:ﻣﺎدر ﺳﻮرن ﺑﺒﯿﻦ اﯾﻦ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻩ ﭼﯽ ﺷﺪ.ﮔﺮﻓﺘﻦ...ﺧﺪای ﻧﮑﺮدﻩ ﺑﺪون ﺷﺎم ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﺳﻮرن:ﺷﻤﺎ ﻧﮕﺮان

.ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ ﭼﺸﻢ اﻻن زﻧﮓ ﻣﯽ زﻧﻢ ﺳﻮرن رﻓﺖ اوﻧﻮر و زﻧﮓ زد و ﺑﻌﺪ از ﯾﮑﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن دوﺑﺎرﻩ اوﻣﺪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ

ﺳﻮرن:ﺣﻠﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺷﻤﺎ ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش.ﻋﺴﻞ ﺧﺎﻧﻮم ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﯾﮑﻢ ﮐﺎرﻫﺴﺖ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم اﻧﺠﺎم ﺑﺪم ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯽ ﻣﯽ

ﮐﻨﻢ ﭼﺸﻢ ﻫﺎی اون ﺧﺎﻧﻮم ﻫﺎ از ﺗﻌﺠﺐ اﻧﺪازﻩ ﻧﻌﻠﺒﮑﯽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد.ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎﺷﻮن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ و ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ ﺳﺮی ﺗﮑﻮن

ﻣﯽ دادن وﻟﯽ ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎﺷﻮن از ﺟﻤﻠﻪ زن ﻋﻤﻮش و ﺷﯿﺪا ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﺮام ﻧﺎزک ﻣﯽ ﮐﺮدن. ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ

ﮔﻔﺘﻢ:ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ؟ﺷﻤﺎ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺑﻪ ﮐﺎرﻫﺎﺗﻮن ﺑﺮﺳﯿﺪ ﺳﻬﯿﻼ:ﺑﺮو ﻣﺎدر دﺧﺘﺮم ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﻣﯽ

ﻣﻮﻧﻪ ﺳﻮرن ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد و ﺑﻌﺪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ رﻓﺖ. ﻋﺮﺷﯿﺎ ﻫﻢ اوﻣﺪ و ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﮐﺎر دارن

وﻣﯽ رن.ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﻣﻮﻧﺪم ﺗﻨﻬﺎ ﭘﯿﺶ ﺳﻬﯿﻼ ﺧﺎﻧﻮم و ﺑﻘﯿﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﻫﺎ. ﯾﻪ ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ داﺷﺖ

ﮔﻔﺖ:ﺳﻬﯿﻼ ﺧﺎﻧﻮم ﻋﺮوﺳﺘﻪ؟ ﺷﯿﺪا ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﻋﯿﻦ اﯾﻦ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻫﺎی ﮐﺎرﺗﻮﻧﯽ.ﺳﺮخ ﺳﺮخ.ﻣﻨﻢ ﺑﻪ ﺟﺎی اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﺮخ

و ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺸﻢ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﮔﺮدﺷﺪﻩ ﻧﮕﺎﻫﺸﻮن ﮐﺮدم. ﺳﻬﯿﻼ ﺧﺎﻧﻮم ﻟﺒﺨﻨﺪی زد وﮔﻔﺖ:ﻣﻦ ﮐﻪ از ﺧﺪاﻣﻪ ﻋﺮوس ﺑﻪ

اﯾﻦ ﻣﺎﻫﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ وﻟﯽ ﻧﻪ ﻫﻤﮑﺎر ﺳﻮرﻧﻤﻪ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﺳﻦ و ﺳﺎﻟﻬﺎی ﺧﻮدم ﺑﻮد ﭼﺸﻤﮑﯽ زد

وﮔﻔﺖ:زن داﯾﯽ ﻋﺮوس ﺧﻮﺷﮕﻠﯽ ﻣﯽ ﺷﻪ ﺑﺮات ﺗﺎ ﻣﺮغ از ﻗﻔﺲ ﻧﭙﺮﯾﺪﻩ اﻗﺪام ﮐﻨﯿﺪ از ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻮد ﺑﻘﯿﻪ آروم

ﺧﻨﺪﯾﺪن. زن ﻋﻤﻮ:ﺧﻮﺑﻪ واﻻ آﻗﺎ ﺟﻮن رو دوﺳﺎﻋﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ دﻓﻨﺶ ﮐﺮدﯾﻢ ﺷﻤﺎ دارﯾﺪ ﺣﺮف ﻋﺮوﺳﯽ ﻣﯽ زﻧﯿﺪ؟

ﻫﻤﻮن ﺧﺎﻧﻤﻪ ﮔﻔﺖ:ﺷﻬﯿﻦ ﺟﻮن ﺗﻮ ﭼﺮا ﺣﺮص ﻣﯽ ﺧﻮری؟ﺧﺐ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﮕﻔﺘﯿﻢ اﻻن ﻋﻘﺪش ﮐﻨﻦ و ﻋﺮوﺳﯽ ﺑﮕﯿﺮن ﮐﻪ

ﺳﻬﯿﻼ ﺧﺎﻧﻮم دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﺮم ﻣﻦ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ دﻗﯿﻘﺎ ﺳﺮخ و ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮدم. ﺳﻬﯿﻼ:ﻫﺮ ﭼﯽ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺎﺷﻪ

ﺟﻮون ﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺷﻮن ﻫﻢ و ﺑﺨﻮان.ﻫﺮ ﭼﯽ ﺧﺪا ﺑﺨﻮاد ﻫﻤﻮن ﻣﯽ ﺷﻪ اﯾﺸﺎﻟﻠﻪ ﺷﯿﺪا رو زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻣﯽ ﭘﺎﯾﯿﺪم

ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮐﻤﺮ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻣﻦ ﺑﺴﺘﻪ و ﺧﻮن ﺧﻮﻧﺶ رو ﻣﯽ ﺧﻮرﻩ.ﺧﺐ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺗﻮ ﻟﯿﺎﻗﺖ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭘﺴﺮ دﺳﺘﻪ ﮔﻠﯽ

رو ﻧﺪاﺷﺘﯽ ﻣﻦ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻢ؟ -ﺧﻮﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮﻫﻢ ﭘﺮرو ﻧﺸﻮ ﻫﺎ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻪ اﻧﮕﺎر ﺳﻮرن ﻫﻤﯿﻦ اﻻن اوﻣﺪﻩ

...ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎرﯾﺶ

دو ﻫﻔﺘﻪ ای ﮔﺬﺷﺘﻪ.ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ﻣﺮاﺳﻢ ﻫﺎﺷﻮن رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم و ﺑﺎ اﻗﻮام ﺳﻮرن آﺷﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮدم.اﻣﺮوز ﻫﻮل

ﻫﻮﻟﮑﯽ از ﺧﻮﻧﻪ اوﻣﺪم ﺑﯿﺮون آﺧﻪ اﻣﺘﺤﺎن داﺷﺘﻢ واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﺳﺘﻪ ﮐﻠﯿﺪم رو ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻢ.وای ﺧﺪا اﻣﺸﺒﻢ ﮐﻪ

ﻋﺮﺷﯿﺎ ﻧﻤﯿﺎد ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎ دوﺳﺘﺎش ﻣﯽ رن ﺑﯿﺮون ﻣﻦ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﮑﻨﻢ ﺧﺪاﻋﺎﻟﻤﻪ... ﺳﻮرن:ﺣﺎﺿﺮی؟ ﻋﺴﻞ:آرﻩ آرﻩ

ﻟﺒﺎس ﺷﺨﺼﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮدم ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﺮﯾﻢ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ اﻣﺮوز.ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﯾﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺳﻘﻂ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ رو دﺳﺘﮕﯿﺮ

ﮐﻨﯿﻢ. ﺳﻮرن:اﮔﻪ ﮔﻔﺖ از ﻃﺮف ﮐﯽ ﻣﯽ ﮔﯽ ﭘﻮرﻣﻨﺪ.ﻓﻬﻤﯿﺪی؟ ﻋﺴﻞ:اوﻫﻮم اوﻫﻮم ﺳﻮرن ﺷﻤﺎرﻩ رو ﮔﺮﻓﺖ و

وﻗﺘﯽ وﺻﻞ ﺷﺪﮔﻮﺷﯽ رو داد دﺳﺘﻢ. ﺻﺪای زن ﺧﺸﻨﯽ از اون ﻃﺮف ﺧﻂ ﭘﯿﭽﯿﺪ.ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﯾﮑﻢ ﺑﻪ ﺻﺪام

اﺿﻄﺮاب ﺑﺪم. - ﺑﻠﻪ؟اﻟﻮ... - ال..و اﻟﻮ ﺳﻼم - ﺳﻼم.اﻣﺮﺗﻮن - ﺑﺮای ...ﺳﻘﻂ ﺟﻨﯿﻦ زﻧﮓ زدﻩ ﺑﻮدم - اﺷﺘﺒﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﯽ

ﺧﺎﻧﻮم - ﻣﻦ از ﻃﺮف ﭘﻮرﻣﻨﺪ زﻧﮓ ﻣﯽ زﻧﻢ.اون ﺷﻤﺎرﻩ ﺷﻤﺎرو ﺑﻬﻢ دادﻩ.ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻗﻄﻊ ﻧﮑﻨﯿﺪﻣﻦ واﻗﻌﺎ

ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺘﻮن اﺣﺘﯿﺎج دارم - ﻫﻪ ﮐﻤﮏ.ﺧﺐ ﺑﭽﻪ ات ﭼﻨﺪ وﻗﺘﺸﻪ؟ - ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﯾﻪ دو ﺳﻪ ﻣﺎﻫﯽ ﻣﯽ ﺷﻪ -

ﺑﺎﺑﺎش ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ؟ - ﭼﯽ؟ - ﻣﻔﻬﻮم ﻧﺒﻮد؟ﻣﯽ ﮔﻢ ﺑﺎﺑﺎش ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ؟ - ﺑﻠﻪ ﺑﻠﻪ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ - ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﺳﺎﻋﺖ2:5 ﻇﻬﺮ

اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺎش.ﻓﺎﻣﯿﻠﯿﺖ ﭼﯿﻪ؟ ﺑﻪ ﺳﻮرن اﺷﺎرﻩ ﮐﺮدم و دﺳﺘﻢ رو ﮔﺬاﺷﺘﻢ رو دﻫﻨﻪ ﺗﻠﻔﻦ و ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻟﺐ ﺧﻮﻧﯽ

ﮔﻔﺘﻢ:ﻓﺎﻣﯿﻠﯽ؟ ﺳﻮرن ﺷﻮﻧﻪ ای ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ:ﺑﮕﻮ ﻣﺮادی - ﻣﺮادی - ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﻫﻤﻮن ﺳﺎﻋﺖ

ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎ ﭘﺪر ﺑﭽﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎش آدرس رو ﮐﻪ داری؟ - ﺑﻠﻪ ﺑﻠﻪ - ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ زﻧﻪ ﮔﻮﺷﯽ رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد. ﻋﺴﻞ:ﭼﻪ ﺑﯽ

ادب ﺳﻮرن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد وﮔﻔﺖ:ﺧﺐ ﭼﯽ ﺷﺪ؟ ﻋﺴﻞ:ﻫﯿﭽﯽ دﯾﮕﻪ ﻟﻮ رﻓﺘﯿﻢ ﺳﻮرن:ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﯽ؟ ﻋﺴﻞ:ﺷﻮﺧﯽ

1 ﮐﺮدم.ﮔﻔﺖ 2:5ﺑﺮﯾﻢ ﺳﻮرن ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد وﮔﻔﺖ:اﻻن ﯾﮏ و ﻧﯿﻤﻪ ﺗﺎ اوﻧﺠﺎﻫﻢ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺟﺎی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﭘﺮﺗﻪ ﺣﺪودا

ﺳﺎﻋﺖ راﻫﻪ ﺑﺪو ﮐﻪ دﯾﺮ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﻧﯽ ﻧﯽ ﻣﻮن و ﺑﺪ ﺟﻮر ﻣﯽ ﮐﺸﻦ ﮐﻪ اذﯾﺖ ﺷﻪ اﺧﻤﯽ ﮐﺮدم و دﻧﺒﺎﻟﺶ رﻓﺘﻢ

ﭘﺎﯾﯿﻦ.ﺳﻪ ﺗﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺨﺼﯽ ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎﻣﻮن اوﻣﺪن.اﻟﺒﺘﻪ ﻟﺒﺎﻟﺐ و ﭘﺮ ازﻧﯿﺮو... ﺳﻮرن زﻧﮓ در رو زد.ﯾﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﺎغ ﻣﺎﻧﻨﺪ

ﺑﻮد ﺑﺎ ﮐﻠﯽ درﺧﺖ و دﯾﻮار ﻫﺎی ﮐﺎﻩ ﮔﻠﯽ... ﺻﺪای ﻫﻤﻮن زﻧﻪ اوﻣﺪ:ﮐﯿﻪ؟ ﺳﻮرن:وﻗﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ زن:اﺳﻢ؟

ﺳﻮرن:ﻣﺮادی زﻧﻪ در رو ﺑﺎز ﮐﺮد و ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺑﻪ ﻣﻦ و ﺳﻮرن اﻧﺪاﺧﺖ. زن:ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺗﻮ ﻣﺎﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش رﻓﺘﯿﻢ

ﺗﻮ.ﯾﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ 20 ﻣﺘﺮی ﺑﻮدﮐﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻧﻤﻮر و ﮐﺜﯿﻒ ﺑﻮد.ﭼﻨﺪﺗﺎ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر دﯾﻮار ﺑﻮد و ﯾﻪ در ﻫﻢ اوﻧﻄﺮف

ﮐﻪ ﺑﻐﻠﺶ ﯾﻪ ﻣﯿﺰ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻮن ﺧﺎﻧﻮﻣﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد.ﻫﻪ ﻣﺜﻼ ﻣﻨﺸﯽ ﺑﻮد وﻟﯽ اﺻﻼ اﺳﻢ ﻣﻨﺸﯽ ﺑﻬﺶ ﻧﻤﯽ

ﺧﻮرد. ﯾﻪ زن ﻧﺴﺒﺘﺎ 35 ﺳﺎﻟﻪ ﭼﺎق ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎی رﻧﮓ ﮐﺮدﻩ زرد و ﯾﻪ ﻣﻦ آراﯾﺶ ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ اش رو ﺷﺒﯿﻪ...ﻫﺎ درﺳﺖ

ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد. ﯾﻪ رو ﭘﻮش ﺳﻔﯿﺪ ﻓﻮق اﻟﻌﺎدﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻫﻢ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﺪن ﻧﻤﺎ ﺑﻮد و ﻣﻦ از ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﻫﻢ

ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ زﯾﺮش ﻫﯿﭽﯽ ﻧﭙﻮﺷﯿﺪﻩ ﺟﺰ ﻟﺒﺎس زﯾﺮ. ﭘﺎﻫﺎی ﭼﺎﻗﺶ ﻫﻢ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﯿﺮون ﺑﻮد.ﭼﻨﺪﺑﺎر ﺑﻪ ﺳﻮرن

ﮕﺎﻩ ﮐﺮدم ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﯿﺰ ﺑﺎزی درﻣﯿﺎرﻩ دﯾﺪم ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﭽﻪ ام ﺳﺮﺑﺰﯾﺮﻩ اﺻﻼ ﺣﻮاﺳﺶ اﯾﻨﺠﺎﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﯾﻪ دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ دﯾﮕﻪ

ﻫﻢ اوﻧﻮر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدن.دﺧﺘﺮﻩ ﺣﺪودا23 ﺳﺎﻟﻪ ﭘﺴﺮﻩ ﻫﻢ 26 ﺑﻬﺶ ﻣﯽ ﺧﻮرد.ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮدن.دﺧﺘﺮﻩ ﻫﻤﺶ ﮔﺮﯾﻪ

.ﻣﯽ ﮐﺮد و اون زﻧﻪ ﻫﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﺎرش ﻣﯽ ﮐﺮد

زﻧﻪ رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ:ﭼﺮا ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﭽﻪ ات رو ﺑﯿﺎﻧﺪازی؟ ﻋﺴﻞ:راﺳﺘﺶ...راﺳﺘﺶ... ﺳﻮرن ﭘﺮﯾﺪ وﺳﻂ ﺣﺮﻓﻢ و

ﮔﻔﺖ:زن و ﺷﻮﻫﺮ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ زﻧﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﺜﯿﻔﯽ ﺑﻪ ﺳﻮرن زد و ﮔﻔﺖ:آﻫﺎ ﭘﺲ ﻋﺸﻖ و ﺣﺎﻟﺘﻮن و ﮐﺮدﯾﻦ ﺣﺎﻻ ﮔﻨﺪش در

اوﻣﺪﻩ.آرﻩ؟ اوﻩ ﭼﻪ وﻗﯿﺢ.ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﯾﻪ ﭼﯽ ﺑﺎرش ﮐﻨﻢ ﺳﻮرن ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد وﮔﻔﺖ:ﺷﻤﺎ اﯾﻨﻄﻮر ﻓﮑﺮ ﮐﻦ.ﭼﯿﻪ

ﭼﻮن راﺑﻄﻪ ﻣﻮن ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻧﺒﻮدﻩ ﺑﭽﻪ رو ﻧﻤﯽ اﻧﺪازی زﻧﻪ ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎش رو اﻧﺪاﺧﺖ ﺑﺎﻻ وﮔﻔﺖ:ﺑﻪ ﻣﺎ ﭼﻪ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ و

ﻏﯿﺮﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺶ ﻣﺎ ﺑﭽﻪ رو ﻣﯽ اﻧﺪازﯾﻢ و ﭘﻮﻟﺶ رو ﻣﯿﮕﯿﺮﯾﻢ ﺑﺎﻗﯿﺶ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﺮﺑﻮط ﻧﯿﺴﺖ دﺧﺘﺮﻩ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎی

اﺷﮑﯽ ﺑﻬﻤﻮن ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮد.دﺳﺘﻢ رو ﮔﺬاﺷﺘﻢ رو ﺷﮑﻢ و ﻗﯿﺎﻓﻪ ام رو ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم.ﯾﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﮕﻪ آﺧﻪ ﺑﭽﻪ

دوﻣﺎﻫﻪ ﻟﮕﺪ ﻣﯽ زﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺧﺐ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻻﺑﺪ ﻣﯽ زﻧﻪ دﯾﮕﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺣﺎﻣﻠﻪ

ﻧﺸﺪم ﺑﻔﻬﻤﻢ ﮐِﯽ ﻟﮕﺪ ﻣﯽ زﻧﻪ ﺳﻮرن ﺗﻮ ﺻﻮرﺗﺶ رﮔﻪ ﻫﺎﯾﯽ از ﺧﻨﺪﻩ ﺑﻮد.دﺳﺘﺶ رو اﻧﺪاﺧﺖ دورم. ﻣﻨﻢ اﻟﮑﯽ

ﺧﻮدم رو ﻟﻮس ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﺗﺮس ﮔﻔﺘﻢ:ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ.ﺑﯿﺎ اﯾﻦ ﮐﺎ رو ﻧﮑﻨﯿﻢ ﺳﻮرن ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻠﻮی

ﺧﻮدش رو ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﺨﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ:آﺧﻪ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﻧﮕﻬﺶ دارﯾﻢ.ﻋﺴﻞ ﻋﺰﯾﺰم ﻣﺎ ﮐﻪ در ﻣﻮرد ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ازﻗﺒﻞ

ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدﯾﻢ.ﺗﻮﻫﻢ ﮐﻪ راﺿﯽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮدی ﺣﺎﻻ دوﺑﺎرﻩ ﭼﯽ ﺷﺪﻩ؟ ﻋﺴﻞ:ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺳﻮرن:ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ

دﻗﯿﻘﻪ ﺳﺖ ﻋﺰﯾﺰم...ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻢ ﺧﺎﻟﯿﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺧﻮدم رو ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺸﻮن دادم. ﺑﻌﺪ

ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺳﻤﺖ ﻫﻤﻮن دﺧﺘﺮﻩ.ﺣﺲ ﻓﻮﺿﻮﻟﯿﻢ ﮔﻞ ﮐﺮد ازش ﭘﺮﺳﯿﺪم:ﺗﻮ ﭼﺮا ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﭽﻪ ات رو ﺑﯿﺎﻧﺪازی؟ دﺧﺘﺮﻩ

اﺷﮑﺎش رو ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺘﺶ ﭘﺎک ﮐﺮد وﮔﻔﺖ:ﻣﺎ ﻧﺎﻣﺰدﯾﻢ دوﺳﻪ ﻣﺎﻩ دﯾﮕﻪ ﻋﺮوﺳﯿﻤﻮﻧﻪ ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺣﺘﻤﺎ ﺷﮑﻤﻢ

ﻣﯿﺎد ﺟﻠﻮ زﺷﺘﻪ ﻋﺴﻞ:دﺧﺘﺮ ﺗﻮ ﺗﺎ دوﺳﻪ ﻣﺎﻩ دﯾﮕﻪ ﻋﺮوﺳﯿﺘﻪ ﻣﻦ ﭼﯽ ﺑﮕﻢ؟ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮ دﯾﻮوﻧﻪ ای ﻧﻨﺪازش ﺑﻪ ﺧﻮدت و اون

ﺑﭽﻪ ﻇﻠﻢ ﻧﮑﻦ ﺷﻮﻫﺮش ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ:آﻫﺎ اون وﻗﺖ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﺷﻤﺎ ﻇﻠﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﻧﻪ؟ ﺳﻮرن:ﻣﺎ راﺑﻄﻪ ﻣﻮن ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ

ﻧﯿﺴﺖ.ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﻧﮕﻬﺶ دارﯾﻢ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﻋﺴﻞ:ﯾﻌﻨﯽ ﯾﻪ ﺟﺸﻦ ﻋﺮوﺳﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ؟ﺗﺎزﻩ زﯾﺮ ﻟﺒﺎس

ﻫﺎی ﭘﻒ دار ﻋﺮوس ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﮑﻢ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ دﺧﺘﺮﻩ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮش اﻧﺪاﺧﺖ.ﻧﺎﻣﺰدش ﻣﻮﻫﺎش رو ﻧﺎز

ﮐﺮد و دﺧﺘﺮ رو ﺑﻪ ﺧﻮدش ﭼﺴﺒﻮﻧﺪ دﺧﺘﺮ:ﻣﻬﺮداد ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ازﮔﻮﺷﺖ و ﺧﻮن ﻣﺎﺳﺖ.ﺳﻪ ﻣﺎﻫﺸﻪ

ﻗﻠﺒﺶ ﻣﯽ زﻧﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺮف ﻣﺮدم اﯾﻦ ﻗﺪر ﻣﻬﻤﻪ؟ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﻣﻬﺮداد ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ.اﮔﻪ ﺧﺪا ﺑﺎﻫﺎﻣﻮن ﻗﻬﺮ ﮐﻨﻪ و

دﯾﮕﻪ ﺑﭽﻪ دار ﻧﺸﯿﻢ ﭼﯽ؟ﻣﻬﺮداد ﻣﻦ ﻧﻤﯽ اﻧﺪازﻣﺶ...ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ...اﺻﻼ ﻣﻦ ﻋﺮوﺳﯽ ﻧﻤﯽ

ﺧﻮام ﻣﻦ ﺑﭽﻪ م رو ﻧﻤﯽ ﮐﺸﻢ. ﺷﻮﻫﺮش ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ دﺳﺘﯽ ﺗﻮ ﻣﻮﻫﺎش ﻓﺮو ﺑﺮد و ﺑﻌﺪ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎی دﺧﺘﺮﻩ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ

ﻣﺮد:ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ روﻣﯿﻨﺎ؟ دﺧﺘﺮ:آرﻩ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ... ﺑﻌﺪ ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.ﻣﺮدﻩ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و دﺳﺘﺶ رو

ﮔﺮﻓﺖ ﺳﻤﺖ دﺧﺘﺮ.دﺧﺘﺮﻩ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺗﺮدﯾﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ دﺳﺖ ﭘﺴﺮﻩ رو ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﺮد:ﻣﻨﻢ راﺿﯽ ﻧﺒﻮدم ﮔﻮر ﭘﺪر

ﺣﺮف ﻣﺮدم...ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﭽﻪ ﻣﻮن رو ﺑﮑﺸﯿﻢ ﮐﻬﭙﺎﺷﻮ دﺧﺘﺮ ﺑﺎ ﻟﺐ ﻫﺎی ﺧﻨﺪون دﺳﺖ ﺷﻮﻫﺮش رو ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺎﺷﺪ

ﮐﯿﻔﺶ رو ﻫﻢ از روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﺮداﺷﺖ.دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻤﺶ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:ﺑﺒﺨﺸﯿﺪﻣﺎﻣﺎن،دﯾﮕﻪ ﻗﻮل ﻣﯽ دﯾﻢ ﭘﺪر و

ﻣﺎدر ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﺷﯿﻢ...ﻗﻮل ﻗﻮل زﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﭘﺎﺷﺪ وﮔﻔﺖ:ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻦ اﻟﮑﯿﻪ؟ﭘﺲ ﭘﻮل ﻣﺎ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺷﻪ؟ ﻣﺮد:ﺷﻤﺎ

ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﮐﺎری ﻧﮑﺮدﯾﺪ ﮐﻪ ﭘﻮﻟﺶ رو ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ زن:ﮐﻠﯽ وﻗﺖ ﻣﺎ رو ﺗﻠﻒ ﮐﺮدی ﺑﻌﺪ ﻣﯽ ﮔﯽ ﮐﺎری ﻧﮑﺮدﯾﻢ؟ﻧﻪ آﻗﺎ

وﻗﺘﯽ اﺳﻤﺖ رﻓﺖ ﺗﻮی اﯾﻦ ﻟﯿﺴﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﻮﻟﺶ رو ﺑﺪی... ﻣﺮد ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد و از ﺗﻮ ﮐﯿﻒ ﭘﻮﻟﺶ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﺗﺮاول ﭼﮏ

100 ﻫﺰار ﺗﻮﻣﻨﯽ ﭘﺮت ﮐﺮد رو ﻣﯿﺰ ﻣﻨﺸﯽ... ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد وﮔﻔﺖ:ﺑﮕﯿﺮ اﯾﻦ ﭘﻮل ﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﻮردن ﻧﺪارﻩ زﻧﻪ

دادی زد وﮔﻔﺖ:ﻫﺮی...ﺧﻮش اوﻣﺪی...واﺳﻪ ﻣﻦ آﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎزی در ﻣﯿﺎرﻩ ﺧﻮﺑﻪ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن داﺷﺘﯽ اﻟﺘﻤﺎس ﻣﯽ

.ﮐﺮدی...ﻣﺮﺗﯿﮑﻪ ﻧﻔﻬﻢ دﯾﮕﻪ اون دو ﺗﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدن.ﺳﻮرن ﻧﮕﺎﻩ رﺿﺎﯾﺖ ﻣﻨﺪی ﺑﻬﻢ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻧﻔﺴﺶ رو ﻓﻮت ﮐﺮد

ﺳﻮرن:ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺧﺎﻧﻮم اﻻن ﺧﺎﻧﻮم دﮐﺘﺮ ﺳﺮﺷﻮن ﺷﻠﻮﻏﻪ؟ زﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﻟﻔﻆ"ﺧﺎﻧﻮم دﮐﺘﺮ"ﺧﻨﺪﻩ اش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد

ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﭼﻨﺪﺷﯽ ﮐﻪ از ﻟﺤﻈﻪ ی ورودﻣﻮن در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﻮرن داﺷﺖ ﮔﻔﺖ:ﻧﻪ ﻋﺰﯾﺰ...دارن اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﺳﻮرن

اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:ﻋﺠﺐ!اوﻧﻮﻗﺖ ﮐﯽ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺎﺳﺖ؟ زﻧﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭼﻨﺪﺷﯽ زد وﮔﻔﺖ:ﭼﯿﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﻠﻪ داری از

ﺷﺮ ﺣﺮوم زادﻩ ات زودﺗﺮ ﺧﻼص ﺑﺸﯽ؟ ﺳﻮرن اﺧﻤﯽ ﮐﺮد وﮔﻔﺖ:درﺳﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻦ ﺧﺎﻧﻮم زﻧﻪ اﯾﺸﯽ ﮔﻔﺖ و رﻓﺖ

ﺗﻮی اﺗﺎﻗﻪ.ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﺳﻮرن ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم ﮐﻪ دﺳﺘﻢ رو ﻣﻬﺮﺑﻮن ﺗﻮ دﺳﺘﺎش ﮔﺮﻓﺖ. ﻋﺴﻞ:ﺟﺪی ﺟﺪی ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮم

ﻧﯿﺎرن؟ ﺳﻮرن ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ:ﻧﺘﺮس ﺑﺎﺑﺎ اﻻن ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﻣﯽ ﮔﻢ ﺑﯿﺎن ﺗﻮ زﻧﻪ اوﻣﺪ ﺑﯿﺮون و ﺑﺎ اﺧﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ:ﺑﺮو ﺗﻮ

ﺗﺎ اوﻣﺪم ﺑﺮم ﮔﻮﺷﯽ ﺳﻮرن زﻧﮓ ﺧﻮرد. - آرﻩ...آرﻩ - ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﭘﺲ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ ﻫﻨﻮز وﺳﻂ ﺳﺎﻟﻦ اﯾﺴﺘﺎدﻩ ﺑﻮدم.

زن:ﭼﯿﻪ ﭼﺮا ﻋﯿﻦ ﻣﺘﺮﺳﮏ وﺳﻂ ﻣﺰرﻋﻪ اوﻧﺠﺎ واﯾﺴﺘﺎدی؟ﺑﯿﺎ ﺑﺮو ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺳﻮرن ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم ﮐﻪ زﯾﺮﻟﺐ ﺟﻮری ﮐﻪ

ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﮔﻔﺖ:ﻃﻮل ﺑﺪﻩ اﻟﮑﯽ ﯾﮑﻢ اﺿﻄﺮاب رﯾﺨﺘﻢ ﺗﻮ ﺻﺪام و ﮔﻔﺘﻢ:ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ زﻧﻪ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد

وﮔﻔﺖ:اون ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ آﻗﺎ ﺧﻮﺷﮕﻠﻪ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮدﯾﺪ رو ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮ اﯾﻨﺠﺎش رو ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﺪ... ﭼﺸﻤﺎمﮔﺮد

ﺷﺪ.ﺑﭽﻪ ﭘﻮرو ﻣﯽ ﮔﻢ ﻫﺎ از ﻫﻤﻮن اول ﭼﺸﻤﺶ ﺳﻮرن رو ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﮔﯽ ﻧﻪ؟ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ... ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﮐﻪ دﯾﺪم

ﺳﻮرن دارﻩ رﯾﺰ رﯾﺰ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻩ...ﭼﺸﻢ ﻏﺮﻩ ای ﺑﻬﺶ رﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﺸﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ. ﺑﻌﺪش ﻫﻢ ﺧﺎﻧﻮم دﮐﺘﺮﻩ اوﻣﺪ

ﺑﯿﺮون. ﯾﻪ روﭘﻮش ﺑﻠﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻔﯿﺪ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮد.ﺑﺎ ﺷﻠﻮار ﻟﯽ ﺗﻨﮓ.ﻣﻮﻫﺎش رو ﻫﻢ دم اﺳﺒﯽ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد.ﻫﺎﯾﺎﻻﯾﺖ

ﺷﺪﻩ ﺑﻮد وﮐﻤﯿﺶ رو روی ﺻﻮرﺗﺶ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد. ﮐﻠﯽ ﻫﻢ آراﯾﺶ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد...ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ 30 ﺳﺎﻟﻪ و ﺟﻮون ﺑﻮد. اﻧﺘﻈﺎر

داﺷﺘﻢ ﯾﻪ دﮐﺘﺮ ﻣﯿﺎﻧﺴﺎل ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﭘﺮواﻧﻪ ﻃﺒﺎﺑﺘﺶ رو ﺑﺎﻃﻞ ﮐﺮدن وﻟﯽ اﯾﻦ زﯾﺎدی ﺟﻮون ﺑﻮد.ﺣﺘﻤﺎ از ﻫﻤﻮن اول

ﮔﻨﺪ زدﻩ دﯾﮕﻪ. دﮐﺘﺮ)ﺑﺎ ﻋﺮض ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ از ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻨﺪﻩ ﻫﺎی دﮐﺘﺮم ﮐﻪ اﺳﻢ اﯾﻦ ﺑﻮزﯾﻨﻪ رو ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺰارم

دﮐﺘﺮ.ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ( دﮐﺘﺮ:ﺷﯿﻮا ﭼﺮا ﻧﻔﺮﺳﺘﺎدﯾﺶ ﺗﻮ... زن:ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ زد و ﮔﻔﺖ:ﺗﺮس ﻧﺪارﻩ ﮐﻪ

ﻋﺰﯾﺰم ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪدﻗﯿﻘﻪ ﺳﺖ ﺑﻌﺪش ﯾﻪ ﻋﻤﺮ راﺣﺖ ﻣﯽ ﺷﯽ ﺗﺎ اوﻣﺪم ﺟﻮاﺑﺶ رو ﺑﺪم از در و دﯾﻮار ﻣﺎﻣﻮر رﯾﺨﺖ

ﺗﻮ...ﻣﻨﻢ دﺳﺖ دﮐﺘﺮﻩ رو ﻣﺤﮑﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﭘﯿﭽﻮﻧﺪم.ﭼﺴﺒﻮﻧﺪﻣﺶ ﺑﻪ دﯾﻮار و ﭘﺎم رو ﻗﻔﻞ ﮐﺮدم ﺗﻮ ﭘﺎش.اوﻧﻘﺪر

ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﻬﻤﻪ از ﮐﺠﺎ ﺧﻮردﻩ.از زﯾﺮ ﻟﺒﺎﺳﻢ دﺳﺘﺒﻨﺪ رو در اوردم و ﺑﻪ دﺳﺘﺶ زدم. ﺳﻮرن ﻫﻢ اون

دﺧﺘﺮﻩ ﺗﭙﻠﻪ رو ﮔﺮﻓﺖ.دﺧﺘﺮﻩ ﯾﻪ ﺳﺮﻩ ﻓﺤﺶ ﻣﯽ داد. زن:دﺳﺘﻤﻮ ول ﮐﻦ ﻣﺎدر... ﺳﻮرن ﺑﺎ ﻗﺪرت ﯾﻪ دوﻧﻪ زد ﺗﻮ ﭘﺎش

ﮐﻪ ﺟﯿﻎ دﺧﺘﺮﻩ رﻓﺖ ﺗﻮ ﻫﻮا ﺳﻮرن:ﺧﻔﻪ ﺧﻮن ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﻢ... ﺣﺘﻤﺎﻣﯽ ﮔﯿﺪ اﯾﻨﺎ ﮐﻪ دوﻧﻔﺮ ﺑﻮدن ﭼﺮا اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﻣﻮر

اوردﯾﻢ آرﻩ؟ﺧﺐ ﺧﺪﻣﺘﺘﻮن ﻋﺮض ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺎﻣﻮرﻫﺎ از دری ﮐﻪ ﺗﻮی اﺗﺎق دﮐﺘﺮﻩ ﺑﻮد رﻓﺘﻦ ﺗﻮی ﺑﺎغ و ﺑﺎ ﮐﻠﯽ

ﻣﻌﺘﺎد ﻣﻔﻨﮕﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﮐﻠﯽ ﻣﻌﺘﺎد و ﻣﻮاد ﻓﺮوش اون ﺗﻪ ﺑﻮدن ﮐﻪ داﺷﺘﻦ از ﺑﯽ ﻣﻮادی ﻣﯽ ﻣﺮدن...ﻗﯿﺎﻓﻪ ﯾﮑﯽ

از ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ ﮐﺮﯾﻪ ﺗﺮ و ﻣﻔﻨﮕﯽ ﺗﺮ... ﯾﮑﯿﺸﻮن ﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪ آوﯾﺰون ﻣﯽ ﮔﻔﺖ:ﻧﮑﻦ ﻧﻮﮐﺮﺗﻢ ﻣﺎ ﮐﻪ ﮐﺎری ﻧﮑﺮدﯾﻢ واﺳﻪ

...ﭼﯽ ﻣﺎ رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮی آﺧﻪ دﻩ ﺑﺎرم وﺳﻂ ﺣﺮف ﻫﺎش دﻣﺎﻏﺶ رو ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﺎﻻ ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﭼﻨﺪﺷﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد

.ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ رو ﺑﺮدﯾﻢ ادارﻩ و ﺑﺎ ﺑﺎزﺣﻮﯾﯽ و ﺑﺎز داﺷﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺷﮕﻠﻤﻮن ازﺷﻮن ﺣﺴﺎﺑﯽ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ﺟﻮن ﺷﻤﺎ

ﺑﻌﺪ ﻋﻤﻠﯿﺎت ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ و داﺷﺘﯿﻢ ﭼﺎﯾﯽ ﺧﻮردﻩ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ)ﻫﻪ اون اﻓﻐﺎﻧﯿﻪ ﺑﻮد ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺗﺨﻤﻪ

ﺧﻮردﻩ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ؟اون و ﻣﯽ ﮔﻢ(ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺠﺪ زرﺗﯽ اﻣﺪ ﺗﻮ... ﻣﺠﺪ:ﺳﺮوان آرﻣﺎن ﯾﻪ آﻗﺎﯾﯽ اوﻣﺪن ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﮐﺎر

دارن ﺳﻮرن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻬﻢ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎم رو اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺑﺎﻻ...ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺠﺪ ﻋﺮﺷﯿﺎ رو دﯾﺪم. ﻋﺮﺷﯿﺎ:ﺳﻼم ﻫﻤﻪ

ﺟﻮاب ﺳﻼﻣﺶ رو دادن.ﺳﻮرن ﻫﻢ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ اﺧﻢ ﺳﻼم ﮐﺮد. ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﮔﻔﺘﻢ:ﺳﻼم ﻋﺰﯾﺰم.ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ

ﮐﻨﯽ؟ ﻋﺮﺷﯿﺎ:ﮐﻠﯿﺪت رو ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدی ﺳﺮﮐﺎر ﺧﺎﻧﻮم.ﮔﻔﺘﻢ ﺑﯿﺎم ﺑﻬﺖ ﺑﺪم ﺷﺐ اذﯾﺖ ﻧﺸﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﻮن

ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﮔﻔﺖ:ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از ﻫﻤﮑﺎرات ﻫﻤﮑﻼﺳﯽ دراوﻣﺪم ﻣﯽ رم ﭘﯿﺸﺶ ﺑﻌﺪ ﺳﺘﻮان ﻗﺎﺳﻤﯽ اوﻣﺪ و

ﮔﻔﺖ:ﻋﺮﺷﯿﺎ ﺟﺎن ﻧﻤﯿﺎی؟ ﻋﺮﺷﯿﺎ:ﭼﺮا ﭼﺮا ﻣﺤﺴﻦ ﺟﺎن اﻻن ﻣﯿﺎم ﻋﺴﻞ:ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﮐﻼﺳﯽ ﻫﺴﺘﯿﺪ ﻗﺎﺳﻤﯽ:ﺑﻠﻪ...آﻗﺎ

ﻋﺮﺷﯿﺎ از اون ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﮔﻞ روزﮔﺎرﻩ ﻋﺮﺷﯿﺎ ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد و دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﺶ ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﺜﻼ ﻋﺮق ﺷﺮم رو ﭘﺎک

ﮐﺮد ﻋﺮﺷﯿﺎ:ﻓﻌﻼ ﻋﺴﻠﯽ ﻋﺴﻞ:ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش ﻓﻌﻼ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺳﺮﺟﺎم ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮐﻠﯿﺪ رو ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺗﻮ ﺟﯿﺒﻢ.ﻫﻤﻪ

ﯾﻪ ﻃﻮری ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺮدن. ﻋﺴﻞ:ﻃﻮری ﺷﺪﻩ؟ آﺗﻨﺎ:ﻓﺎﻣﯿﻠﺘﻮﻧﻪ؟ ﺑﻪ ﺳﻮرن ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﺎ ﻟﯿﻮان ﭼﺎﯾﯿﺶ

ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﮔﻔﺘﻢ:آرﻩ ﭼﻄﻮر؟ آﺗﻨﺎ:ﻫﻤﯿﻨﺠﻮری آﺧﻪ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺑﻮدﯾﻦ... ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:ای

ﻓﻮﺿﻮل آﺗﻨﺎ:ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ دﺳﺘﺶ رو ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:ﺷﻮﺧﯽ ﮐﺮدم ﻋﺰﯾﺰم.زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻮرن ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم و

اداﻣﻪ دادم:ﻋﺮﺷﯿﺎ ﺑﺮادرﻣﻪ ﻣﻬﺴﺎ:ﭼﻨﺪﺑﺎری از ﻣﺤﺴﻦ اﺳﻤﺶ رو ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺑﻮدم. ﺳﻮرن ﻣﻬﺮﺑﻮن داﺷﺖ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ

ﮐﺮد. ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﺷﺪن و رﻓﺘﻦ ﺳﺮﮐﺎرﺷﻮن ﻓﻘﻂ ﻣﻦ و ﺳﻮرن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ. ﺳﻮرن:ﭘﺲ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ

ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﺮدی؟ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺘﻢ:ﭼﯽ رو؟ ﺳﻮرن:ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮش و ﮔﺮﺑﻪ ﺑﺎزی رو دﯾﮕﻪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﮔﻔﺘﻢ:ﮐﺪوم ﻣﻮش و

.ﮔﺮﺑﻪ ﺑﺎزی رو؟ ﺳﻮرن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺒﯿﺜﺎﻧﻪ ای زد و ﮔﻔﺖ:ﺑﯿﺎ ﺗﻮ اﺗﺎق ﻣﻦ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ. رﻓﺖ ﺗﻮ اﺗﺎﻗﺶ ﻣﻨﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش رﻓﺘﻢ

ﺳﻮرن:درو ﺑﺒﻨﺪ. ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ در و ﺑﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮﮔﺮدم ﺳﻤﺖ ﺳﻮرن دﯾﺪم ﺗﻮ ﺑﻐﻠﺸﻢ ﻋﺴﻞ:ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﺳﻮرن؟

اروم ﻫﻤﻮﻧﻄﻮری ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از دﺳﺘﺎش رو آروم و ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ی ﮐﻢ دور ﮐﻤﺮم ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺶ ﮐﻠﯿﺪ

رو ﮐﻪ رو در ﺑﻮد رو ﭼﺮﺧﻮﻧﺪ و در رو ﻗﻔﻞ ﮐﺮد. ﺑﺎ ﺗﺮس ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ وﮔﻔﺖ:ﭼﯿﻪ ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ازم ﻣﯽ

.ﺗﺮﺳﯽ؟ ﻋﺴﻞ:ﺧﺐ ﯾﮑﻢ ﺗﺮﺳﻨﺎک ﺷﺪی ﺳﻮرن ﭼﺸﻢ ﻫﺎش رو ﻣﺜﻞ ﮔﺮﺑﻪ ﮐﺮد و دﻧﺪون ﻫﺎش رو ﺑﻬﻢ ﻧﺸﻮن داد

ﺳﻮرن:ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﻢ... ﺑﻌﺪﻣﻦ و ﭼﺴﺒﻮﻧﺪ ﺑﻪ دﯾﻮار و دﺗﺎ دﺳﺘﺎم رو ﮔﺬاﺷﺖ رو دﯾﻮار و ﻣﭽﺸﻮن رو ﻣﺤﮑﻢ

ﮔﺮﻓﺖ.ﺑﻬﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد اوﻧﻘﺪری ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻫﺎش ﺗﻮ ﺻﻮرﺗﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد.ﺳﺮش رو آوردﺟﻠﻮ.ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ ﺗﻮ ﭼﺸﻢ

ﻫﺎم.ﻣﻨﻢ ﭘﺮرو زل زدم ﺗﻮ اون دوﺗﺎ ﮐﻮزﻩ ی ﻋﺴﻞ!ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺒﯿﺜﺎﻧﻪ ای ﮔﻔﺖ:ﺑﺎ داداﺷﺖ

ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻣﻦ و ﺣﺴﺎس ﮐﻨﯽ... ﺧﻨﺪﯾﺪم اون ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:ﻣﻮش ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﯾﯽ دﯾﮕﻪ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﻪ ﮐﺮد...ﺣﯿﻒ

ﮐﻪ از ﻫﻤﻮن اول ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﻋﺮﺷﯿﺎ داداﺷﺘﻪ ﻣﮕﺮﻧﻪ ﺧﻮﻧﺖ ﺣﻼل ﺑﻮد ﻋﺴﻞ ﺧﺎﻧﻮم. ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﮔﺮد ﺷﺪﻩ

ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و دﺳﺖ ﻫﺎم رو ول ﮐﺮد و ﻋﻘﺐ ﻋﻘﺐ رﻓﺖ و ﻧﺸﺴﺖ ﺑﺎﻻی ﻣﯿﺰش. ﻋﺴﻞ:ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ

دوﻧﺴﺘﯽ؟ ﺳﻮرن:ﻫﻤﻮن اول ﯾﻪ ﺳﻮال ﮐﻮﭼﯿﮏ از داﯾﯿﺖ ﮐﺮدم اوﻧﻢ ﮔﻔﺖ ﻋﺮﺷﯿﺎ ﺑﺮادرﺗﻪ ﻋﺴﻞ:داﯾــــﯽ! ﺳﻮرن ﺑﺎ

ﺧﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ:ﺣﺮص ﻧﺨﻮر.ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ اﮔﺮ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﯿﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺑﻮدم وﻗﺘﯽ ﺗﻮ داری ﺑﺎﻫﺎش زﻧﺪﮔﯽ

ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮﻧﺴﺮد ﮐﻪ ﻧﭙﺮﺳﻢ ﭼﯽ ﮐﺎرﺗﻪ؟ ﺳﺮی ﺗﮑﻮن دادم.ﺧﺐ ارﻩ ﺧﻮدﻣﻢ ﺑﻬﺶ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدم راﺳﺖ

ﻣﯽ ﮔﻔﺖ. ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎم رو ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:ﺑﺮام ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﺑﺪوﻧﯽ ﯾﺎﻧﻪ ﺳﻮرن ﺳﺮی ﺗﮑﻮن داد و

ﮔﻔﺖ:ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﺑﺎ اﺧﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:ﻋﺴـــﻞ؟ ﻋﺴﻞ:ﺑﻠﻪ؟ ﺳﻮرن:ﻣﯽ ﺷﻪ اﻣﺸﺐ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ

ﺑﯿﺮون؟ ﻋﺴﻞ:ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون؟ﮐﺠﺎ؟ﭼﺮا؟ ﺳﻮرن:ﺗﻮ ﻗﺒﻮل ﮐﻦ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻣﯿﺎی ﭼﺮا و ﮐﺠﺎش رو ﺑﻌﺪا ﺧﻮدت ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ

ﻋﺴﻞ:آﺧﻪ... ﺳﻮرن:آﺧﻪ ﺑﯽ آﺧﻪ...داداﺷﺘﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ اﻣﺸﺐ ﮐﻪ ﺑﺨﻮای ﺑﻬﻮﻧﻪ ﺑﯿﺎری...ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎی ﻗﯿﺎﻓﻪاش ﻋﯿﻦ

اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﻟﺠﺒﺎز ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﺎ زﻣﯿﻦ ﺑﮑﻮﺑﻦ و ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﺨﻮان.ﺑﺎ اﺧﻢ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم ودﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ

ﮔﻔﺘﻢ:ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ زد و از ﻣﯿﺰ اوﻣﺪ ﭘﺎﯾﯿﻦ.دﺳﺘﺎم و ﺗﻮ دﺳﺘﺎش ﮔﺮﻓﺖ و ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ

ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺑﻬﻢ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﻮ دﻟﻢ ﻋﺮوﺳﯽ ﮔﺮﻓﺘﻦ. ﺳﻮرن:ﺧﺐ اﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩ از ﺳﺮﮐﺎر ﺧﺎﻧﻮم ﺧﻮاﻫﺶ ﮐﻨﻢ دﻋﻮت ﺑﻨﺪﻩ رو

.ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻦ و اﻓﺘﺨﺎر ﺑﺪن ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻨﺪﻩ ی ﺣﻘﯿﺮ ﺑﯿﺎن ﺑﯿﺮون ﭼﯽ؟ دﺳﺘﺎم و ﮐﺸﯿﺪم و دوﺑﺎرﻩ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اﯾﺴﺘﺎدم

ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺎزک ﮐﺮدم ﺑﺮاش و ﮔﻔﺘﻢ:ﺧﺐ در اون ﺻﻮرت ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺸﻪ ﺑﻬﺶ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺳﻮرن:ﻋﺴﻞ؟ ﻋﺴﻞ:ﺧﯿﻠﯽ

ﺧﺐ... ﺑﺎﺷﻪ ﻣﯿﺎم ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻨﺪ؟ ﺳﻮرن:ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﮐﻪ رﻓﺘﯿﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﯽ رﯾﻢ. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ

ﺳﺎﻋﺖ اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﮐﻪ ﺷﺶ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ رو ﻧﺸﻮن ﻣﯽ داد. ﻧﻔﺴﻢ رو ﻓﻮت ﮐﺮدم و ﺳﺮی ﺗﮑﻮن دادم:ﺑﺎﺷﻪ وﻟﯽ وای

ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اﮔﺮ ﺑﺨﻮای اذﯾﺘﻢ ﮐﻨﯽ و ﺟﺎی ﺑﺪی ﺑﺒﺮﯾﻢ ﺳﻮرن ﻫﻤﻮﻧﺠﻮری ﮐﻪ ﺑﺎ دﺳﺘﺶ ﻫﺪاﯾﺘﻢ ﻣﯽ ﮐﺮدﺑﻪ ﺳﻤﺖ در و ﺑﺎ

دﺳﺖ دﯾﮕﻪ اش ﻗﻔﻞ در و ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ:ﻗﻮل ﻣﯽ دم ﺧﻮش ﺑﮕﺬرﻩ ﺑﻬﺖ اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و

ﮔﻔﺘﻢ:اﻣﯿﺪوارم... ﺳﻮرن:ﻣﻦ ﺟﺎ رزرو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺎ ﻧﺰﻧﯽ زﯾﺮ ﻗﻮﻟﺖ ﻋﺴﻞ:ﭼﺸﻢ ﻧﻤﯽ زﻧﻢ

وﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺎم داﺷﺘﻢ از ﺷﯿﻮا اون دﮐﺘﺮﻩ ﭘﯿﺰوری ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم.آﺧﺮ ﺳﺮم ﯾﻪ ﭘﺮوﻧﺪﻩ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺑﺮاﺷﻮن ﭼﯿﺪم و

.ﻓﺮﺳﺘﺎدﻣﺸﻮن ﺑﺎزداﺷﺘﮕﺎﻩ.ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﯽ ﻇﺮﯾﻒ ﻧﻘﺮﻩ اﯾﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺖ 8:20 دﻗﯿﻘﻪ رو ﻧﺸﻮن ﻣﯽ داد

.ﻋﺴﻞ:وای دﯾﺮ ﮐﺮدم ﻣﻬﺴﺎ:ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺮی؟ ﻋﺴﻞ:آرﻩ آرﻩ...ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺷﺒﺘﻮن ﺑﺨﯿﺮ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ ﻣﻦ رﻓﺘﻢ

ﺑﺎ ﻣﻬﺴﺎ و آﺗﻨﺎ دﺳﺖ دادم و از اﺗﺎق ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ زدم ﺑﯿﺮون...وﺳﻂ راﻫﺮو ﮐﻪ داﺷﺘﻢ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﯽ دوﯾﺪم ﺧﻮردم ﺑﻪ

ﺳﻮرن...ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ زدم. ﺳﻮرن:ﭼﯿﻪ ﭼﯽ ﺷﺪﻩ؟ ﻋﺴﻞ:وای ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم دﯾﺮ ﺷﺪﻩ ﺳﻮرن:ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ

ﻋﺠﻠﻪ داری ﻧﻪ؟ اﺧﻢ ﮐﺮدم. ﻋﺴﻞ:ﻣﻨﻪ دﯾﻮوﻧﻪ رو ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ آﻗﺎ ﺑﯽ ﺧﻮدی ﻣﻌﻄﻞ ﺑﺸﻪ...ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اﯾﻨﻄﻮرﯾﻪ

ﻧﻤﯿﺎم ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻗﻬﺮ از ﮐﻨﺎرش رد ﺷﺪم.ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﻩ ﺗﺤﻔﻪ اس ﻣﻦ و ﺿﺎﯾﻊ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ...ﺑﺎﻫﺎش ﻧﻤﯽ رم ﺗﺎ ادب

ﺷﻪ ازﭘﺸﺖ ﺳﺮ دوﯾﺪ و دﺳﺘﻢ رو ﮔﺮﻓﺖ.اﯾﺴﺘﺎدم اﻣﺎ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻢ. ﺳﻮرن:ﺑﺎﺑﺎ ﺷﻮﺧﯽ ﮐﺮدم ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ اﺻﻼ ﺷﻤﺎ دﻩ

ﺳﺎﻋﺖ دﯾﺮ ﮐﻦ ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﭼﯿﺰی ﻣﯽ ﮔﻢ...ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻋﺴﻞ:ول ﮐﻦ دﺳﺘﻢ و دﺳﺘﻢ رو ول ﮐﺮد.ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ول ﮐﻦ ﺗﻮ

ﭼﺮا ول ﮐﺮدی...ﻣﺮدک... ﻣﻬﺴﺎ:اوا ﻋﺴﻞ ﺟﺎن ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﺮﻓﺘﯽ؟ ﺑﺎ دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻢ ﮐﻪ

ﺳﻮرن ﮔﻔﺖ:ﻧﻪ داﺷﺘﻦ ﮔﺰارش ﻣﯽ دادن.ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﺪ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺑﺒﺮﯾﺪ ﺳﺮوان آرﻣﺎن؟ ﺑﻌﺪ اﺑﺮو اﻧﺪاﺧﺖ ﺑﺎﻻ

ﭘﺴﺮﻩ ی... ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺴﺨﺮﻩ ای زدم و ﮔﻔﺘﻢ:ﺑﻠﻪ اﮔﻪ اﺟﺎزﻩ ﺑﺪﯾﺪ ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺑﺮم ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﺗﺎ دم در ﺑﺎ ﻣﻬﺴﺎ اوﻣﺪم و

اون ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺤﺴﻦ ﺷﺪ و ﻣﻨﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺧﻮدم ﻣﺮدک دﯾﻮاﻧﻪ.ﺗﺎ اوﻣﺪ ﺗﻮ ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ ﮔﺎزش رو ﮔﺮﻓﺘﻢ و

رﻓﺘﻢ. وﻗﺘﯽ رﺳﯿﺪم ﻫﻨﻮز ﻧﯿﻮﻣﺪﻩ ﺑﻮد.ﻣﺎﺷﯿﻨﻢ و ﭘﺎرک ﮐﺮدم و رﻓﺘﻢ ﺗﻮﺧﻮﻧﻪ.داﺷﺘﻢ ﻣﺎﻧﺘﻮم رو در ﻣﯽ اوردم ﮐﻪ

زﻧﮓ آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﺧﻮرد.ﺑﺎ ﻫﻤﻮن ﻣﺎﻧﺘﻮی ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺴﺘﻪ رﻓﺘﻢ ﺟﻠﻮی در. ﺳﻮرن ﺑﺎ ﯾﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ژﮐﻮﻧﺪ داﺷﺖ ﻧﮕﺎﻫﻢ

ﻣﯽ ﮐﺮد.اﺧﻢ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:ﻓﺮﻣﺎﯾﺶ؟ ﺳﻮرن:ﺣﺎﺿﺮی ﺳﺎﻋﺖ 20 دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ 9 ﻫﺎ... ﻋﺴﻞ:ﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪم ﭼﻮن ﻧﻤﯽ

ﺧﻮام ﺑﯿﺎم ﺳﻮرن:ﻋﺴﻞ ﺧﺮاﺑﺶ ﻧﮑﻦ دﯾﮕﻪ...ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ... اﺧﻤﺎم ﺗﻮﻫﻢ ﺑﻮد وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﯾﮑﻢ ﻧﺎزم داﺷﺖ ﺑﺎ

دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻩ اﺧﻤﺎم رو ﺑﺎز ﮐﺮد وﮔﻔﺖ:ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻤﺎ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﯾﻪ ﭼﺸﻤﮏ زد و رﻓﺖ ﺳﻤﺖ آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﺧﻮدش... رﻓﺘﻢ ﺳﺮاغ

ﮐﻤﺪ ﻟﺒﺎﺳﺎم.وﻗﺖ ﻧﺒﻮد دﯾﮕﻪ دوش ﺑﮕﯿﺮم....ﺻﺒﺢ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم دﯾﮕﻪ ﺑﯿﺨﯿﺎل... ﯾﻪﻣﺎﻧﺘﻮی ﺳﻔﯿﺪ ﮐﻪ ﻗﺪش ﺗﺎ ﺑﺎﻻی

زاﻧﻮم ﺑﻮد رو ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﺷﻠﻮار ﻟﯽ ﺳﻮرﻣﻪ ای ﺟﺬﺑﻢ رو ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﻬﻢ ﻣﯽ اوﻣﺪ...ﺷﺎل ﻗﺮﻣﺰم رو ﺧﻮﺷﮕﻞ و

آزاد ﺳﺮم ﮐﺮدم...ﻣﻮﻫﺎی ﻣﺸﮑﯽ ﺻﺎﻓﻢ رو ﯾﮑﻢ ﭼﺘﺮی رﯾﺨﺘﻢ رو ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﻢ و آراﯾﺶ ﻣﻼﯾﻤﯽ ﮐﺮدم اﻣﺎ رژﻟﺐ ﻗﺮﻣﺰم

رو زدم و ﺧﺒﯿﺜﺎﻧﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪم.ﺳﻮرن ﻫﻢ ﮐﻪ ﺟﺪﯾﺪا ﺣﺴﺎس ﺷﺪﻩ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪارﻩ ﯾﮑﻢ اذﯾﺘﺶ ﮐﻨﻢ.ﻟﺐ ﻫﺎم رو ﭼﻨﺪﺑﺎر

روی ﻫﻢ ﻓﺸﺮدم.ﯾﻪ ﺳﺮوﯾﺶ ﻧﻘﺮﻩ ﻇﺮﯾﻒ ﻫﻢ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺷﻮن.دﺳﺘﺒﻨﺪ ﻧﺎزﮐﺶ ﺗﻮی دﺳﺘﻢ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺧﻮد

ﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد.ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم.ﺧﺐ 25 دﻗﯿﻘﻪ ﮔﺬﺷﺖ...ﺑﺰار ﺧﻮدش ﺑﯿﺎد دﻧﺒﺎﻟﻢ ﭘﺴﺮﻩ ی ﭘﻮرو ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻪ

ﻋﺠﻠﻪ داری... ﮐﯿﻒ ﻗﺮﻣﺰم رو ﺑﺮداﺷﺘﻢ و رﻓﺘﻢ ﺗﻮی ﺳﺎﻟﻦ و ﻧﺸﺴﺘﻢ روی ﻣﺒﻞ.دو دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﻮرن زﻧﮓ زد. رﻓﺘﻢ

در و ﺑﺎز ﮐﺮدم ﺳﻮرن رو ﭘﯿﺪاﮐﺮدم..ﻫﻪ ﻫﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﺮﺑﻮن ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد.ﻣﻨﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم.ﯾﻪ ﮐﺖ و ﺷﻠﻮار اﺳﭙﺮت

ﻣﺸﮑﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺑﻠﯿﺰ ﻣﺮدوﻧﻪ ی ﺳﻔﯿﺪ.ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدش رﺳﯿﺪﻩ ﺑﻮد.ﺑﻮی ﻋﻄﺮش ﺗﻤﻮم راﻫﺮو رو

.ﭘﺮﮐﺮدﻩ ﺑﻮد

ﺳﺮی ﺗﮑﻮن دادم و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﻓﺘﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ.ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ ﺷﺪﯾﻢ... ﺗﻮی ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ

ﺳﻮرن ﭼﻪ ﭼﯿﺰی رو ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﻬﻢ ﺑﮕﻪ ﮐﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﺑﺮاش ﻣﻬﻤﻪ...ﯾﻌﻨﯽ دارﻩ ﻣﻦ و ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﺮﻩ؟ ﺳﻮرن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ

ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﻇﺒﻂ رو روﺷﻦ ﮐﺮد.ﺑﺎ ﭘﺨﺶ ﺷﺪن ﺻﺪای آﻫﻨﮓ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ دوﺑﺎرﻩ ﺑﻪ رو ﺑﻪ رو ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ و

راﻧﻨﺪﮔﯽ ﮐﺮد. ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻢ از ﺗــــــﻮ دﻟﻢ ﭘﯿﺶ ﻧﮕﺎت ﮔﯿﺮﻩ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮم ﭘﺎﻫﺎم ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎی ﺗﻮ زﻧﺠﯿﺮﻩ ﻣﯽ

ﺧﻮام دورﺷﻢ از آﻏﻮﺷﺖ وﻟﯽ راﻩ ﺷﻮ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻣﺴﯿﺮﺟﺎدﻩ ﮔﻢ ﻣﯽ ﺷﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎﺷﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺷﺮﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ

ﻫﺎم ﻣﯽ ﺷﯽ ﺗﻮﺑﺎ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﯾﮏ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺷﻪ ﮐﻪ از ﭼﺸﻤﺎی ﺗﻮ دل ﮐﻨﺪ ﺗﻮ اﯾﻨﻘﺪر ﭘﺎک و

ﻣﻌﺼﻮﻣﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺪ ﺗﺎ ﮐﺮد ﻧﻤﯽ ﺷﻪ از ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﺑﺮداﺷﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﻋﺸﻖ وﺣﺎﺷﺎ ﮐﺮد ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮدﻧﺖ ﺣﺘﯽ

ﯾﻪ ﺗﺴﮑﯿﻦ واﺳﻪ ﻗﻠﺒﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ از ﺗﻮ دل ﮐﻨﺪ و ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺴﺮت ﻣﺪارا ﮐﺮد ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺑﯽ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ

اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ واﺳﻪ ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺗﻮ دﻧﯿﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ آﻫﻨﮕﺶ اﺣﺴﺎس ﻗﺸﻨﮕﯽ رو ﺑﻬﻢ ﻣﯽ

داد.اﺣﺴﺎس اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﻮرن دارﻩ اﻋﺘﺮاف ﻣﯽ ﮐﻨﻪ...ﭼﺸﻢ ﻫﺎم رو ﺑﺴﺘﻢ و ﯾﻪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﮐﺸﯿﺪم. ﺳﻮرن:ﺧﺐ

دﯾﮕﻪ ﺳﺮﮐﺎر ﺧﺎﻧﻮم رﺳﯿﺪﯾﻢ. ﺧﻮدش ﭘﯿﺎدﻩ ﺷﺪ و در ﺳﻤﺖ ﻣﻦ رو ﺑﺎز ﮐﺮد و دﺳﺘﻢ رو ﮔﺮﻓﺖ.اﺧﻢ ﮐﺮدم و ﺳﺮش رو

آروم ﮐﺞ ﮐﺮد و ﻣﻈﻠﻮم ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد. ﺑﻪ رﺳﺘﻮران ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم.ﯾﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﻮن دو ﻃﺒﻘﻪ ﻧﻘﻠﯽ ﮐﻪ دﯾﻮارﻫﺎی ﺳﻔﯿﺪ

داﺷﺖ و ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎی ﮔﺮد ﻗﺮﻣﺰ و ﻣﺸﮑﯽ...وارد رﺳﺘﻮران ﮐﻪ ﺷﺪﯾﻢ ﮔﺎرﺳﻮن ﺑﻬﻤﻮن ﺧﻮش آﻣﺪ ﮔﻔﺖ.ﺳﻮرن ﻫﻢ

اﺳﻤﺶ رو ﮔﻔﺖ و ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﺣﺎﺿﺮﻩ.ﻣﺮدﻫﻢ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از اون ﺳﻮرن دﺳﺖ ﻣﻦ رو ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف

ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﻃﺒﻘﻪ دوم ﺑﺮد.ﻃﺒﻘﻪ اول ﭼﻨﺪﺗﺎ زوج ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدن.دﮐﻮراﺳﯿﻮن ﺧﻮﺷﮕﻞ و اﺳﭙﻮرﺗﯽ داﺷﺖ.دﯾﻮار ﻫﺎی

ﻗﺮﻣﺰ و ﻣﯿﺰﻫﺎی ﺳﻔﯿﺪ ﮐﻪ در وﺳﻂ ﻫﻤﻪ ﺷﻮن ﮔﻠﺪون ﻫﺎی ﻣﺸﮑﯽ ﺑﺎ رز ﻫﺎی ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻮد.دﯾﮕﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﻃﺒﻘﻪ

اول رو آﻧﺎﻟﯿﺰ ﮐﻨﻢ ﭼﻮن از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﻣﺎرﭘﯿﭻ ﻣﺸﮑﯽ ﻗﺮﻣﺰ رﻓﺘﯿﻢ ﺑﺎﻻ. ﺳﻮرن:ﺧﺐ دﯾﮕﻪ ﺧﺎﻧﻮم اﮔﺮ ﻣﯽ ﺷﻪ ﭼﺸﻢ

ﻫﺎت رو ﺑﺒﻨﺪ ﻋﺴﻞ:ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ راﻩ ﺑﯿﺎم ﺳﻮرن:ﺟﺮ ﻧﺰن دﯾﮕﻪ ﻣﻦ دﺳﺘﺖ رو ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻧﺘﺮس ﭼﺸﻢ ﻫﺎم

رو آروم ﺑﺴﺘﻢ... ﺳﻮرن:ﺧﺐ رﺳﯿﺪﯾﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﭼﺸﻢ ﻫﺎت رو ﺑﺎز ﮐﻨﯽ. از ﭼﯿﺰی ﮐﻪ دﯾﺪم ﺷﮑﻪ ﺷﺪم.درﺳﺖ اﺑﺘﺪای

ﺳﺎﻟﻦ اﯾﺴﺘﺎدﻩ ﺑﻮدم.ﺳﺎﻟﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻫﺎش ﺑﻬﻢ ﭼﺸﻤﮏ ﻣﯽ زد.ﺗﻤﺎﻣﯽ دﯾﻮارﻫﺎی ﺳﺎﻟﻦ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻮدن و

دورﺗﺎ دور ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺎ ﺷﻤﻊ ﻫﺎی ﻗﻠﺒﯽ ﺷﮑﻞ ﺳﺮخ و ﺳﻔﯿﺪ و ﻣﺸﮑﯽ ﺗﺰﯾﯿﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ.ﮔﻠﺒﺮگ ﻫﺎی ﮔﻞ ﺳﺮخ زﻣﯿﻦ رو

ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺷﺎﺧﻪ ﮔﻞ ﻫﺎی ﺳﺮخ و ﺳﻔﯿﺪ راﻫﯽ رو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﮏ ﻣﯿﺰ ﺳﺎﻟﻦ درﺳﺖ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدﻧﺪ. ﺳﻘﻒ ﺑﺎ

ﻟﻮﺳﺘﺮﻫﺎی ﻣﺸﮑﯽ ﻗﺸﻨﮕﯽ آراﺳﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻮر ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮕﯽ رو ﭘﺨﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ...ﺑﻮی ﮔﻞ و ﻋﻄﺮ ﺗﻤﺎم ﻓﻀﺎ

رو ﭘﺮ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد. درﺧﺖ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﺧﻮﺷﮕﻠﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﺷﻪ ی ﺳﺎﻟﻦ اﯾﺴﺘﺎدﻩ ﺑﻮد و ﺑﺮﺗﮏ ﺗﮏ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎش ﺷﻤﻌﯽ ﻗﺮار

داﺷﺖ ﺑﻬﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زد.در زﯾﺮش ﺣﻮﺿﭽﻪ ی ﮐﻮﭼﯿﮑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻮرﻫﺎ رو ﻣﻨﻌﮑﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﻮرن

ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم:ﺳﻮرن ﺳﻮرن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و از ﮐﻨﺎر ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎی ﮔﻞ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ رﻓﺘﯿﻢ...ﻣﯿﺰ ﻣﺮﺑﻊ ﺷﮑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻇﺮف

ﻫﺎی ﺧﻮﺷﮕﻞ ﮐﺮﯾﺴﺘﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ اﻟﻤﺎس ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪن ﭘﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و ﺑﺎزﻫﻢ رزﻫﺎی ﺳﺮخ ﮐﻪ دل آدم رو ﻣﯽ

ﺑﺮدن... ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ دور وﺑﺮم ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺳﻮرن:ﺧﻮﺷﺖ اوﻣﺪ؟ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺘﻢ:آرﻩ

ﻓﻮق اﻟﻌﺎدﻩ ﺳﺖ.وﻟﯽ اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ ﺑﺮای ﭼﯿﻪ؟ﺗﻮﻟﺪم ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ دﯾﮕﻪ ای م ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﺷﻪ ﺳﻮرن

ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ:ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ واﺳﻪ ﭼﯿﻪ دﯾﮕﻪ؟ ﺧﻮدم رو ﺑﻪ ﺧﻨﮕﯽ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:ﻧﻪ ﺑﺎور ﮐﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ

ﺳﻮرن:ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﭘﺲ اﻻن ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ... درﻫﻤﯿﻦ ﺣﯿﻦ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﮔﺎرﺳﻮن اوﻣﺪن و ﻣﯿﺰ رو ﺑﺎ اﻧﻮاع ﻏﺬاﻫﺎی ﺧﻮﺷﺮﻧﮓ

ﭘﺮ ﮐﺮدﻧﺪ.دوﻣﺪل ﮐﺒﺎب.دو ﻣﺪل ﺧﻮرﺷﺖ و دﺳﺮ و ﭘﯿﺶ ﻏﺬا...اﻣﺎ ﺧﻮﺑﯿﺶ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﺮاف ﻧﻤﯽ ﺷﺪ زﯾﺎد.ﭼﻮن

ﻫﻤﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﮐﻢ و ﻣﺘﻌﺎدل ﺑﻮدﻧﺪ. ﺳﻮرن:ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺑﺎﻧﻮ از ﺧﻮدﺗﻮن ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮدم

و ﮔﺎرﺳﻮن ﻫﺎ رﻓﺘﻦ. ﺳﻮرن:ﺑﮑﺸﻢ ﺑﺮات؟ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮری؟ ﯾﮑﻢ از اون ﺣﺎل و ﻫﻮای ﮔﯿﺞ ﺑﺎزی در اوﻣﺪم ﻟﺒﺨﻨﺪ

ﺧﺎﻧﻮﻣﺎﻧﻪ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:ﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮن ﺧﻮدم ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ﺑﻌﺪ ﻋﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﻫﺎی ﻣﺘﺸﺨﺺ ﮐﻤﯽ ﺑﺮای ﺧﻮدم ﭘﯿﺶ ﻏﺬا

ﮐﺸﯿﺪم و ﺷﺮوع ﮐﺮدم ﺑﻪ ﺧﻮردن...ﺑﺎﯾﺪ اﻋﺘﺮاف ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻏﺬاﻫﺎش ﻓﻮق اﻟﻌﺎدﻩ ﺧﻮﺷﻤﺰﻩ ﺑﻮدن اﻣﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوﯾﻢ ﻧﻤﯽ

.ذاﺷﺖ زﯾﺎد ﺑﻪ ﻏﺬا ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ

ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ و اﻟﺒﺘﻪ آروم ﻏﺬاﺧﻮردم و ﺳﯿﺮ ﺷﺪم.ﺳﻮرن ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﺰ رو ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻦ.ﻫﻤﻪ ی ﻇﺮف ﻫﺎ رو

ﺑﺮدن.ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻤﻊ ﻫﺎ و ﮔﻞ ﻫﺎی رز روی ﻣﯿﺰ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﺑﻮدن... ﮔﺎرﺳﻮن دﯾﮕﻪ ای وارد ﺷﺪ و ﮐﯿﮏ ﻗﻠﺒﯽ ﺷﮑﻞ

ﺧﻮﺷﮕﻞ و ﮐﻮﭼﯿﮑﯽ رو روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ.ﺳﺮﺧﯽ و ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽ ﮐﯿﮏ روی ﻣﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﺎ روﻣﯿﺰی ﺳﻔﯿﺪ ﺻﺪﻓﯽ

ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد،ﻣﺘﻀﺎدﺑﻮد و ﺗﻮﺟﻪ آدم رو ﺟﻠﺐ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺳﻮرن دﺳﺖ ﻫﺎش رو آورد ﺟﻠﻮ و دوﺗﺎ دﺳﺘﺎم رو اروم

ﺗﻮی دﺳﺖ ﻫﺎش ﮔﺮﻓﺖ. ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﻢ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد.ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻫﺮ آن ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻗﻠﺒﻢ از ﺳﯿﻨﻪ

ام ﺑﯿﺎد ﺑﯿﺮون.دﯾﮕﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺳﻮرن ﻣﯽ ﺧﻮاد اﻋﺘﺮاف ﮐﻨﻪ. ﺳﻮرن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻗﺸﻨﮕﯽ زد و ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎی

ﻋﺴﻠﯿﺶ ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﻃﻮﺳﯿﻢ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ. ﺳﻮرن:اوﻟﯿﻦ ﺑﺎری ﮐﻪ دﯾﺪﻣﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﯾﻪ روز ﺗﻮ ﺑﺨﻮای ﻣﻦ و ﺑﻪ

اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﮑﺸﻮﻧﯽ...ﺣﺘﯽ وﻗﺘﯽ ﻣﺠﺒﻮرﺷﺪم ﺑﺎﻫﺎت ﺑﯿﺎم ﺑﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ...وﻗﺘﯽ ﮔﯿﺞ ﺑﺎزی ﻫﺎت رو ﺗﻮ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻣﯽ

دﯾﺪم ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ واﻗﻌﺎ ﭼﺮا ﺑﺎﻣﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺖ. اﺧﻤﺎم رﻓﺖ ﺗﻮﻫﻢ.اﻣﺎ ﭼﺸﻤﮏ ﻗﺸﻨﮕﯽ زد و دوﺑﺎرﻩ اداﻣﻪ داد:اﻣﺎ

ﮐﻢ ﮐﻢ ﯾﻪ ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ ﮐﺮدی ﮐﻪ ازت ﺧﻮﺷﻢ اوﻣﺪ...ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﮐﻨﺎرم ﺑﻮدی ﺑﺮام ﺷﺪ ﯾﻪ دل ﮔﺮﻣﯽ.ﯾﻪ ﺗﮑﯿﻪ

ﮔﺎﻩ...ﺣﻀﻮر ﻣﺎﻧﯽ دور و ﺑﺮت ﺑﯽ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻋﺼﺒﯿﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد.اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻬﺘﺮ از ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ اون

ﻫﯿﭻ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﺪاری و ﻧﺨﻮاﻫﯽ داﺷﺖ.ﺷﺐ آﺧﺮ ﮐﻪ ﻏﯿﺒﺖ زد ﻫﺰار ﺑﺎر ﻣﺮدم و زﻧﺪﻩ ﺷﺪم.از اون ﺷﺐ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ دﯾﮕﻪ

ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪم ﺣﺴﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺣﺲ ﯾﻪﻣﺎﻓﻮق ﺑﻪ زﯾﺮ دﺳﺘﺶ ﻧﯿﺴﺖ. ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﭼﺸﻢ ﻫﺎش رو

.ﺑﺴﺖ.ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﻪ ﻫﻤﻮن ﺣﺎﻟﺖ ﻗﺒﻠﯿﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﺎ دﺳﺘﺶ ﻣﻮﻫﺎی روی ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﻢ رو ﮐﻤﯽ ﮐﻨﺎر زد

ﺳﻮرن:ﻓﻬﻤﯿﺪم دﯾﮕﻪ دارم ﺑﺮات ﺗﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدم ﺟﻮﻧﻢ رو ﺑﺪم اﻣﺎ ﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ دﺳﺖ ﻧﺰﻧﻪ.وﻗﺘﯽ ﺗﻮ رو

ﺻﺤﯿﺢ و ﺳﺎﻟﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم داﺷﺘﻢ از ﺧﻮﺷﯽ ﻣﯽ ﻣﺮدم. اون ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ...اون ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﯽ اﺳﻠﺤﻪ رو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻮ

ﮔﺮﻓﺖ ﻫﯿﭽﯽ ﭼﯿﺰی ﺟﺰ ﺗﻮ ﺑﺮام ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد.ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ اون ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﮐﺠﺎی ﺑﺪﻧﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرﻩ.ﻣﻬﻢ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮ

ﭼﯿﺰﯾﺖ ﻧﺸﻪ.اﻣﺎ ﺗﻮ ﺧﻮب اﻧﺘﻘﺎم اون ﮔﻠﻮﻟﻪ رو از ﻣﺎﻧﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ.ﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اون ﮔﻠﻮﻟﻪ دﯾﮕﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ راﻩ ﺑﺮﻩ.ﺗﺎ

ﭼﻨﺪﻫﻔﺘﻪ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ اﻋﺪام ﻣﯽ ﺷﻪ ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ. وﻗﺘﯽ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ از دﺳﺘﺖ ﺑﺪم.اﻣﺎ ﻧﻤﯽ

ﺷﺪ!ﻣﻦ ﻗﺴﻢ ﺧﻮردﻩ ﺑﻮدم دﯾﮕﻪ ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺴﯽ ﺑﺸﻢ ﻧﻪ ازدواج ﮐﻨﻢ.ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺠﺮد ﺑﻤﻮﻧﻢ.ﺗﺼﻤﯿﻢ

ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﻌﺪ از ﻣﺎﺟﺮای ﺷﯿﺪا ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ازدواج ﻧﮑﻨﻢ.دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮرم.ﻣﻦ ﺳﻮرﻧﯽ

.ﺑﻮدم ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﯾﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ آﺧﺮ ﭘﺎش ﻣﯽ اﯾﺴﺘﺎد وﻟﯽ اﯾﻦ ﺑﺎر اﻋﺘﺮاف ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮردم

ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﻮ رو از ﯾﺎدم ﺑﺒﺮم.ﺧﺼﻮﺻﺎ ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺻﯿﻐﻪ رو ﺑﺎﻃﻞ ﮐﺮدﯾﻢ.اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ.ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻘﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮدم

و اﯾﻦ ﭼﯿﺰ ﺳﺎدﻩ ای ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺸﻪ ﺑﺎ دوری از ﺑﯿﻨﺶ ﺑﺮد.ﺗﻮ ﻫﻤﻮن ﮔﯿﺮ و دار ﺑﺎ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺿﺪ و ﻧﻘﯿﺾ ﺧﻮدم ﺑﻮدم

ﮐﻪ دوﺑﺎرﻩ ﺳﺮ و ﮐﻠﻪ ی ﺷﯿﺪا ﭘﯿﺪا ﺷﺪ.آﻗﺎﺟﻮن ﭘﺎش و ﮐﺮد ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﻔﺶ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻫﻢ آﺷﺘﯽ و ازدواج

ﮐﻨﯿﻢ.ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺻﺪ در ﺻﺪ ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ آﻗﺎﺟﻮن ﺑﺎز ﺗﻮ ﯾﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﯿﺎﻓﺘﻪ و دﮐﺘﺮﻫﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻣﺎﻩ ﺑﯿﺸﺘﺮ

زﻧﺪﻩ ﻧﯿﺴﺖ.آﻗﺎﺟﻮن ﺑﺮای ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺰﯾﺰ ﺑﻮد و ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ آرزوی اﯾﻦ ﭘﺪرﺑﺰرگ ﻋﺰﯾﺰ ازدواج دوﺑﺎرﻩ ی ﻣﻦ و ﺷﯿﺪا

ﺑﻮد. ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮدم اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ اﺷﮑﺎی اون ﭘﯿﺮﻣﺮد رو ﺑﺒﯿﻨﻢ.ﺧﻮدش رو ﻣﻘﺼﺮ ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ و ﻣﯽ

ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ رو دوﺑﺎرﻩ ﺟﻮش ﺑﺪﻩ.ﺑﻪ ﺷﺮﻃﯽ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺟﻠﻮی آﻗﺎﺟﻮن ﻧﻘﺶ ﺑﺎزی ﮐﻨﯿﻢ.ﻧﻪ ﺑﺎ ﺷﯿﺪا

ﻧﺎﻣﺰد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻧﻪ ﮐﺎر دﯾﮕﻪ.ﻫﻤﻪ ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدن. وﻗﺘﯽ ﻣﯽ دﯾﺪم ﺑﺎ ﻫﺮﺑﺎر اوﻣﺪن ﺷﯿﺪا ﭼﻘﺪر ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯽ

ﺷﯽ ﺧﻮدﻣﻢ ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯽ ﺷﺪم.اﻣﺎ اﯾﻦ ﻻزم ﺑﻮد.ﮐﻪ دﻟﺒﺴﺘﮕﯽ ﻣﻮن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ از ﺑﯿﻦ ﺑﺮﻩ.ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ

زدواج ﮐﻨﻢ و ﺗﻮ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ دل ﻣﯽ ﺑﺴﺘﯽ.ﭘﺲ ﺷﯿﺪا ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راﻩ ﺑﺮای ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪن ﺗﻮ از ﻣﻦ ﺑﻮد. ﺑﯿﻤﺎری ﺑﺎﺑﺎ

ﺑﻬﻮﻧﻪ ی ﺧﻮﺑﯽ دﺳﺘﻢ داد ﮐﻪ ازت دور ﺷﻢ.ﻫﻢ ازﺗﻮ ﻫﻢ از ﺷﯿﺪا.اﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻋﻤﻮ اﯾﻨﺎ و آﻗﺎﺟﻮن ﻫﻢ ﻫﻤﺰﻣﺎن

ﺑﺎ ﻣﺎ اوﻣﺪن ﺷﯿﺮاز و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ دوﺑﺎرﻩ ﺷﯿﺪا رو ﺑﺒﯿﻨﻢ و ﺑﻬﻢ ﮔﯿﺮ ﺑﺪﻩ و دور و ﺑﺮم ﺑﭙﻠﮑﻪ.ﺑﺎ اوﻣﺪن ﺗﻮ ﻓﻬﻤﯿﺪم

ﮐﻪ ﻗﺮار ﻧﯿﺴﺖ ﻋﺸﻘﺖ دﺳﺖ از ﺳﺮم ﺑﺮدارﻩ.ﺑﻬﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﺷﺪم. از ﺗﻮ ﮐﻤﮏ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﺷﯿﺪا رو ازم دور

.ﮐﻨﯽ.ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﻮﻫﻢ ﻣﻦ و دوﺳﺖ داری

ﺧﻮدت رو ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺗﻮ دل ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﺟﺎ ﮐﺮدی.وﻗﺘﯽ ﺑﻬﺸﻮن ﮔﻔﺘﻢ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ ﻋﺮوﺳﻢ ﺑﺸﯽ ﺣﺴﺎﺑﯽ

ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪن. ﻋﺴﻞ!ﻋﺴﻞﻣﯽ دوﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ اذﯾﺘﺖ ﮐﺮدم.ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺑﺎﯾﺪﺑﻌﺪ از ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻋﺸﻘﻢ رو ﺑﻬﺖ ﺛﺎﺑﺖ

ﻣﯽ ﮐﺮدم و ﻣﯿﻮﻣﺪم ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎرﯾﺖ اﻣﺎ درﮐﻢ ﮐﻦ ﻋﺴﻞ.ﻣﻦ ﺗﻮ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺑﺪی ﺑﻮدم.اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم از اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻫﺎ

ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻘﻢ رو ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮐﻢ ﻧﮑﺮد ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺎﻻ دﯾﻮوﻧﻪ ﺗﺮ از روز اول ﺟﻠﻮت اﯾﺴﺘﺎدم. اﺧﻢ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﮐﺮدم و

ﮔﻔﺘﻢ:ﺳﻮرن؟ ﺳﻮرن:ﺟﻮن ﺳﻮرن؟ﻗﺮﺑﻮن ﺳﻮرن ﮔﻔﺘﻨﺖ ﺑﺸﻢ ﻣﻦ ﻋﺴﻞ:اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ... ﺳﻮرن:اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ ﯾﻌﻨﯽ

ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻘﺘﻢ.ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﺳﺮﮔﺮد ﻣﻐﺮوری ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ دﯾﻮوﻧﻪ ﺳﺮوان ﮐﻮﭼﻮﻟﻮش ﺷﺪﻩ.از اﯾﻦ واﺿﺢ ﺗﺮ ﺑﮕﻢ؟

واﺿﺢ ﺗﺮش اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ ﺧﺎﻧﻮم ﺧﻮﻧﻪ ی ﻣﻦ ﺑﺸﯽ.ﻗﺒﻮﻟﻪ؟ ﻋﺴﻞ:اﻣﺎ ﻣﻦ...ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺣﺮف ﻫﺎم رو

ﻧﺰدم.ﺷﺮط ﻫﺎم رو ﻫﻢ ﻧﮕﻔﺘﻢ. ﺳﻮرن دﺳﺖ ﻫﺎش رو زﯾﺮ ﭼﻮﻧﻪ اش ﻗﻼب ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺧﺎﻧﻮم.ﻫﻤﻪ ﺷﺮط

ﻫﺎﺗﻮن ﺑﯽ ﭼﻮن وﭼﺮا ﻗﺒﻮل ﻋﺴﻞ:ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻧﻔﻌﺖ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﻫﺎ ﺳﻮرن:ﻧﻬﺎﯾﺘﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺟﻮﻧﻢ و ﺑﺨﻮای دﯾﮕﻪ.ﮐﻪ اوﻧﻢ

ﻗﺎﺑﻠﯽ ﻧﺪارﻩ ﭘﯿﺸﮑﺶ ﺷﻤﺎ ﺳﺮم و اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ و ﺑﺎ ﻏﻢ و ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮی اﯾﻦ ﻣﺪت ﺣﺴﺸﻮن ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدم

ﮔﻔﺘﻢ:ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻮل ﺑﺪی دﯾﮕﻪ اذﯾﺘﻢ ﻧﮑﻨﯽ.ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎﻣﺮدی ﮐﺮدی در ﺣﻘﻢ.ﺧﻮدﺗﻢ ﻣﯽ دوﻧﯽ.ﺣﻘﺘﻪ اﻻن ﺑﮕﻢ ﻧﻪ و ﺑﺮم و

ﭘﺸﺖ ﺳﺮم رو ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﻨﻢ اﻣﺎ ﺣﯿﻒ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ آزار دادن و ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﺧﻮاﺳﺖ دﺳﺘﻢ رو ﺑﮕﯿﺮﻩ ﮐﻪ دﺳﺘﻢ رو

ﮐﺸﯿﺪم ﻋﻘﺐ. -ﺻﺒﺮﮐﻦ ﺣﺮف ﻫﺎم ﺗﻤﻮم ﺷﻪ.ﺗﻮ ﺣﺮﻓﺎت رو زدی اﻋﺘﺮاف ﻫﺎت رو ﻫﻢ ﮐﺮدی ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺣﺮف

ﻫﺎی ﻣﻦ و ﺑﺸﻨﻮی اون ﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎد ﭼﺸﻢ ﻫﺎش رﻧﮓ اﺿﻄﺮاب و دﻟﻬﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد.ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ از

ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺣﺴﺶ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدم ﺑﺎﻫﺮ ﺑﺎر دﯾﺪن ﺷﯿﺪا!ﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﺎر دﯾﺪن اون دوﺗﺎ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﺎر دﯾﺪن ﺑﯽ ﻣﺤﻠﯽ ﻫﺎی

ﺳﻮرن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدم.اﺿﻄﺮاب و دﻟﻬﺮﻩ ای ﮐﻪ ﻧﺎﺷﯽ از ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻣﻦ در ﻣﻮرد آﯾﻨﺪﻩ ی ﻋﺸﻘﯿﻢ ﺑﻮد.ﺣﺎﻻ ﮐﻪ

اﻋﺘﺮاﻓﺶ رو ﮐﺮد.ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ دوﺳﻢ دارﻩ.ﺣﺎﻻ وﻗﺘﺸﻪ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺎم رو ﺑﺰﻧﻢ.ﺗﻤﺎم اون ﻏﻢ ﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ

ﻣﺪت ﺗﻮ دﻟﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﯿﺮون ﺑﺮﯾﺰم. اروم ﺑﺎ ﻟﯿﻮان ﺗﻮی دﺳﺘﻢ ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﺮدم.دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪم ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺘﻘﺎم ﻣﯽ

ﮔﺮﻓﺘﻢ.اﻣﺎﻣﻦ اﻫﻞ اﻧﺘﻘﺎم ﻧﺒﻮدم.اوﻧﻢ از ﮐﺴﯽ ﮐﻪ دﯾﻮوﻧﻪ وار دوﺳﺶ دارم ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺑﺪی - .ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﺣﻘﻢ ﮐﺮد

آرﻩﻋﺬاﺑﻢ دادی.ﻫﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ ﺳﺎدﻩ ازم ﮔﺬﺷﺘﯽ.ﻫﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ ﺷﯿﺪا رو ﮐﻨﺎرت دﯾﺪم.اون روز ﺗﻮی ﮐﻮﭼﻪ...ﺑﺪ

ﺷﮑﺴﺘﻢ.درﺳﺘﻪ ﺗﻮ ﻗﻮل ازدواج ﺑﻬﻢ ﻧﺪادﻩ ﺑﻮدی ﮐﻪ ﺑﮕﻢ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮدی اﻣﺎ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم دﯾﮕﻪ آﺧﺮای ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ

ﻧﻪ ﺗﻮ اون ﺳﻮرن ﺳﺎﺑﻘﯽ وﻧﻪ ﻣﻦ اون ﻋﺴﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ...ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم اون ﭼﯿﺰی ﮐﻪ دارﻩ ﺑﯿﻨﻤﻮن ﺷﮑﻞ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻩ

ﻋﺸﻘﻪ...ﺗﻮ ﺑﺎ اون ﮐﺎرﻫﺎت ﻣﻦ و ﺳﺮ ﮔﺮدون ﮐﺮدی. ﺗﻮﭼﺸﻢ ﻫﺎش ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪم.ﻧﻢ اﺷﮏ ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﻫﺮ دوﻣﻮن

ﺑﻮد. -واﻗﻌﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﻮد؟ دوﺑﺎرﻩ ﺳﺮم رو اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ و اداﻣﻪ دادم. -وﻗﺘﯽرﻓﺘﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﻫﻤﻪ ی اون ﻓﮑﺮ و

ﺧﯿﺎل ﻫﺎ ﺗﻮﻫﻢ ﺑﻮد و ﺗﻮ ﺑﺮات ﻫﯿﭻ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﯽ ﻫﻢ وﺟﻮد دارم.اون روز ﻗﺒﻞ از ﻣﺤﻀﺮ اﯾﻦ رو ﺑﻬﻢ

ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮدی ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻬﺖ واﺑﺴﺘﻪ ﺑﺸﻢ.راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﯽ ﺗﻮ ﺧﻮب ﻧﻘﺸﺖ رو ﺑﺎزی ﮐﺮدی.ﻫﺮ ﮐﺎری ﮐﺮدی ﮐﻪ ﺟﻠﻮی دل

ﺑﺴﺘﮕﯿﻢ رو ﺑﮕﯿﺮی.وﻗﺘﯽ داﻧﺸﮕﺎﻩ ﺷﯿﺮاز ﻗﺒﻮل ﺷﺪم و ﺗﻮ رﺋﯿﺴﻢ ﺷﺪی.وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﻫﻤﻮن آﭘﺎرﺗﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﺖ

ﺑﻮد ﺧﻮﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺣﺲ ﮐﺮدم ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﻫﺎ ﻧﺸﻮﻧﻪ س.اﻣﺎ دﯾﻢ ﻧﻪ!ﺗﻮ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﯿﭻ ﮐﺎری ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ!ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺖ ﻫﺎ

ﯾﻪ ﮐﺎرﻫﺎی ﮐﻮﭼﯿﮑﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدی اﻟﺒﺘﻪ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ اﺳﻤﺶ رو ﻋﺸﻖ ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺑﺎ ﺣﻀﻮر ﭘﺮ رﻧﮓ ﺷﯿﺪا

ﮐﻨﺎرت ﻫﯿﭻ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﮐﺮد! وﻗﺘﯽ ﻣﺎﺟﺮای ﺷﯿﺪا رو ﺷﻨﯿﺪم ﯾﻪ ﻧﻮری ﺗﻮ دﻟﻢ ﺗﺎﺑﯿﺪ.ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺸﻪ ﮐﻪ

ﻣﺎل ﻫﻢ ﺷﯿﻢ.ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﻘﺪﯾﺮم رو ﺑﺴﭙﺮم دﺳﺖ ﺧﺪا.ﮐﻪ آﺧﺮش اﯾﻦ ﺷﺪ. ﺳﺮم رو ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻ.ﮔﺮﻣﯽ ﺟﻮی ﻫﺎی

اﺷﮏ رو ﮔﻮﻧﻪ ام ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم.ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﺧﯿﺴﻢ ﺑﻬﺶ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪم.آروم و ﺑﯽ ﺻﺪا اﺷﮏ ﻫﺎم ﺟﺎری ﻣﯽ

.ﺷﺪ.ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﺳﻮرن ﻫﻢ ﭘﺮﺑﻮد.اﻣﺎ ﻏﺮورش اﺟﺎزﻩ ﺟﺎری ﺷﺪن رو ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎش ﻧﻤﯽ داد

ﺳﻮرن:ﻋﺴﻞ...ﻋﺴﻞ ﺑﺒﺨﺶ.ﻣﯽ دوﻧﻢ ﭼﻘﺪر ﺑﺪ ﮐﺮدم ﺑﻪ ﺧﺪا ﻫﺮ ﺗﻨﺒﯿﻪ ای ﮐﻪ دوﺳﺖ داری ﺑﮑﻦ.ﺟﻮﻧﻢ و ﺑﮕﯿﺮ اﻣﺎ

ﻧﺮو.ﻧﺬار ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ازت دور ﺑﻤﻮﻧﻢ.ﻣﻦ ﺑﺪ ﮐﺮدم.ارﻩ ﺧﻮدﺧﻮاﻩ ﺑﻮدم اﻣﺎ ﻋﺴﻞ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﻦ و

ﺑﺒﺨﺶ.ﻋﺴﻞ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺒﺮان ﺑﺪﻩ ﺑﻬﻢ.ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﺻﺪاش ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ.ﯾﻪ ﻟﺮزش ﺧﻔﯿﻒ ﮐﻪ ﺗﻮ اون اﺑﻬﺖ و

اﻗﺘﺪار ﻣﺮدوﻧﻪ اش ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد. اون ﺑﺪ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺧﻮدش ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﻦ اذﯾﺖ ﺷﺪ.اون ﻫﻢ ﮐﻢ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺑﺎزی زﺟﺮ

ﻧﮑﺸﯿﺪ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ اذﯾﺘﺶ ﮐﻨﻢ.ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ اﻧﺘﻘﺎم ﺑﮕﯿﺮم.ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺣﺮف ﻫﺎم رو زدم آروم ﺷﺪم. ﻧﻔﺲ

ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﻣﯽ رﺳﯿﻢ ﺑﻪ ﺷﺮط ﻫﺎم ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺗﻮ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ -ﺷﺮط اول!ﻫﯿﭻ وﻗﺖ

ﻫﯿﭻ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ اذﯾﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ.ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺪت ﮐﻢ از دﺳﺘﺖ ﻧﮑﺸﯿﺪم. ﺳﻮرن:ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ی روی ﻣﺎﻫﺖ.ﭼﺸﻢ ﻗﺒﻮل -

ﺷﺮط دوم!ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻨﻬﺎم ﻧﻤﯽ ذاری ﭼﻮن ...ﭼﻮن ﻃﺎﻏﺖ دوری ﻧﺪارم ﺳﻮرن:ﻣﮕﻪ ﻣﻦ دارم؟ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم اﻟﻬﯽ

ﭼﺸﻢ ﻗﺒﻮل -ﺷﺮط ﺳﻮم!دﯾﮕﻪ اون دﺧﺘﺮﻩ رو دور وﺑﺮت ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻮن ازش ﺑﺪم ﻣﯿﺎد.دﯾﮕﻪ ﺣﻖ ﻧﺪاری ﺑﻬﺶ ﻓﮑﺮ

ﮐﻨﯽ و ﺑﺎ اوﻣﺪن اﺳﻤﺶ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﺸﯽ.ﻣﻔﻬﻮﻣﻪ؟ ﺳﻮرن دﺳﺘﺶ روﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻨﺎر ﮔﻮﺷﺶ و ﮔﻔﺖ:ﺑﻠﻪ ﻗﺮﺑﺎن!ﺑﺎﺑﺎ

اون ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ از زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺣﺬف ﺷﺪﻩ.ﻣﻬﺮﻩ ی ﺳﻮﺧﺘﻪ س ﺧﺎﻧﻮﻣﻢ -ﻫﻤﻮن ﻣﻬﺮﻩ ی ﺳﻮﺧﺘﻪ ﮐﻢ ﺑﻼ ﺳﺮ ﻣﻦ

ﻧﯿﺎوردﻩ ﺳﻮرن:اﻟﻬﯽ ﺑﻤﯿﺮم -ﺧﺪاﻧﮑﻨﻪ!ﺷﺮطاوﻣــــ ﭼﻬﺎرم!ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻬﻢ دروغ ﺑﮕﯽ.ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯿﺖ ﺑﻪ زن دﯾﮕﻪ ای ﻓﮑﺮ

ﻧﮑﻨﯽ.ﺑﺪاﺧﻼق ﻧﺒﺎﺷﯽ و ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ازﻫﻤﻪ...ﻋﺸﻘﻤﻮن رو ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻏﺮورت ﻧﮑﻨﯽ!ﻗﻮل ﻣﯽ دی؟ ﺳﻮرن ﻟﺒﺨﻨﺪ

ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ زد و ﮔﻔﺖ:ﭼﺸﻢ ﻫﻪ ﺷﺮط ﻫﺎت ﻗﺒﻮل ﻗﺒﻮل.ﻗﻮل ﻣﺮدوﻧﻪ ی ﻣﺮدوﻧﻪ.ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﻗﻮﻟﯽ ﺑﻬﻢ ﺑﺪی؟

ﭼﯽ؟ ﺳﻮرن:اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﺎ آﺧﺮ دﻧﯿﺎ ﺧﺎﻧﻮم ﮐﻮﭼﻮﻟﻮی ﺧﻮدم ﺑﻤﻮﻧﯽ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم-و ﮔﻔﺘﻢ:ﻗﺒﻮﻟﻪ ﺑﻠﻨﺪ

ﺷﺪ.ﺻﺪای ﻗﻠﺐ ﻫﺮ دوﻣﻮن ﺷﻨﯿﺪﻧﯽ ﺑﻮد.ﮔﻞ رز ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ رو ﮐﻪ ﺟﺎی ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻮد رو ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻨﺎر ﺻﻨﺪﻟﯿﻢ

زاﻧﻮ زد.ﺣﻠﻘﻪ ی ﻃﻼ ﺳﻔﯿﺪ ﻇﺮﯾﻔﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ اﻟﻤﺎس زﯾﺒﺎ وﺳﻄﺶ ﺧﻮدﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎم ﻣﯽ

درﺧﺸﯿﺪ وﻟﯽ درﺧﺸﺎن ﺗﺮ از اون اﻟﻤﺎس ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﺳﻮرن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﻬﻢ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد وﺑﻪ وﺿﻮح ﻣﯽ

ﺷﺪ ﻋﺸﻖ رو از ﺗﻮی ﭼﺸﻤﺎش ﺧﻮﻧﺪ. ﺳﻮرن:ﻋﺴﻞ،ﺧﺎﻧﻢ ﻟﺠﺒﺎز ﻣﻦ ﺑﺎﻫﺎم ازدواج ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟

اﺷﮏ ﺷﻮق ﺗﻮی ﭼﺸﻤﺎم ﺣﻠﻘﻪ ﻣﯽ زد.ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻗﻄﺮﻩ ی اﺷﮏ از ﮔﻮﻧﻪ ام ﺳﺮﺧﻮرد.ﭼﺸﻢ ﻫﺎم رو ﺑﺴﺘﻢ و ﺳﻌﯽ

ﮐﺮدم اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ رو ﺗﻮ ﺧﺎﻃﺮم ﺛﺒﺖ ﮐﻨﻢ.ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم.ﻋﻄﺮ ﺳﻮرن ﺑﺎ ﻋﻄﺮ ﮔﻞ ﻫﺎ در آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﻮد.ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ

ﭼﺸﻢ ﻫﺎم رو روی ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﻗﺸﻨﮕﺶ ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺣﻠﻘﻪ رو از وﺳﻂ ﮔﻞ ﺑﺮداﺷﺘﻢ. ﭼﺸﻢ ﻫﺎم رو آروم ﺑﺴﺘﻢ و

ﺳﺮم رو ﺑﻪ ﻧﺸﻮﻧﻪ ی ﺑﻠﻪ ﺗﮑﻮن دادم. ﺳﻮرن اﺧﻢ ﺟﺬاﺑﯽ ﮐﺮد وﮔﻔﺖ:ﻣﻦ ﺟﻮاﺑﻢ رو ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ. ﺳﺮم رو اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ

و ﺑﺎ ﯾﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺟﺬاب ﮔﻔﺘﻢ:ﺑﻠﻪ ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺣﻠﻘﻪ رو ازم ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﻪ اش دﺳﺖ ﻇﺮﯾﻔﻢ رو ﺗﻮی

دﺳﺘﺎش ﮔﺮﻓﺖ و ﺣﻠﻘﻪ رو ﺗﻮی اﻧﮕﺸﺘﻢ ﮔﺬاﺷﺖ.دﻗﯿﻘﺎ اﻧﺪازﻩ ﺑﻮد ﺳﻮرن:ﻣﺎﻣﺎن ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻮدش ﻧﺸﻮﻧﺶ رو

دﺳﺖ ﻋﺮوﺳﺶ ﺑﮑﻨﻪ اﻣﺎ ﺧﺐ ﻣﻦ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺳﻮﭘﺮاﯾﺰت ﮐﻨﻢ. ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و ﮔﻔﺘﻢ:ﻣﻤﻨﻮن واﻗﻌﺎ ﻓﻮق اﻟﻌﺎدﻩ

ﺑﻮد. ﺳﻮرن:ﺑﺮای ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری از ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰم ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻮق اﻟﻌﺎدﻩ ﺑﺎﺷﻪ..ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام اﮔﺮ ﭼﯿﺰی ﮐﻢ ﺑﻮد -اﯾﻦ ﭼﻪ

ﺣﺮﻓﯿﻪ ﺳﻮرن:اﻇﻬﺎر ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯿﻪ دﯾﮕﻪ ﻫﻤﺴﺮم ﺳﺮم و ﺗﮑﻮن دادم ﮐﻪ ﮔﻔﺖ:ﮐﯿﮏ ﺑﺨﻮرﯾﻢ ﭼﺸﻤﮑﯽ زدم و ﮔﻔﺘﻢ

ﺑﺨﻮرﯾﻢ. اوﻣﺪ ﮐﻨﺎرم اﯾﺴﺘﺎد دﺳﺘﺎش رو روی دﺳﺖ ﻫﺎم ﮐﻪ رو دﺳﺘﻪ ی ﭼﺎﻗﻮ ﺑﻮد ﮔﺬاﺷﺖ و ﮐﯿﮏ رو ﺑﺮﯾﺪﯾﻢ.اروم:

ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﻢ رو ﺑﻮﺳﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:ﻓﺮدا ﻣﯽ رﯾﻢ ﺗﻬﺮان.ﭘﺲ ﻓﺮدا ﻫﻢ ﻣﯿﺎﯾﻢ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری.ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ آﻗﺎﺟﻮن ﺗﺎزﻩ ﻓﻮت

ﺷﺪﻩ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﻓﻌﻼ ﺟﺸﻦ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ...ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ زودﺗﺮ از اﯾﻦ ﻫﺎ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ وﻟﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﭼﻬﻠﻢ

آﻗﺎ ﺟﻮن ﺑﮕﺬرﻩ ﺑﻌﺪ. ﺑﺎ ﺳﺮ ﺣﺮف ﻫﺎش رو ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮدم.اﻧﮕﺎر زﺑﻮﻧﻢ ﺑﻨﺪ اوﻣﺪ ﺑﻮد.ﭼﻮن از اول ﯾﺎ ﻓﻘﻂ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زدم

ﯾﺎ ﺳﺮ ﺗﮑﻮن ﻣﯽ دادم.ﺳﻮرن اﯾﻦ ﺑﺎر ﻟﺐ ﻫﺎش رو ﻃﻮاﻧﯽ ﺗﺮ روی ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎﻋﺸﻖ ﺑﻮﺳﯿﺪ. ﺑﻌﺪاز ﺧﻮردن

ﮐﯿﮏ رﻓﺘﯿﻢ ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺪﯾﻢ.اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺳﺮاز ﭘﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ.ﺳﻮرن ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﺿﺒﻂ و

روﺷﻦ ﮐﺮد.اﻣﺎ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺧﻮدش ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎ آﻫﻨﮓ ﻣﯽ ﺧﻮﻧﺪ...دﺳﺘﻢ رو ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم زﯾﺮ ﭼﻮﻧﻪ ام و ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ

ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم.ﯾﻌﻨﯽ ﺳﻮرن ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز دﯾﮕﻪ ﻣﺎل ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﺪ؟ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم ﺑﺎ ﺗﻮ دل

آروﻣﻢ ﻗﺪرت و ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ اﺣﺴﺎس و ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎت ﻣﺪﯾﻮﻧﻢ ﮐﺎﺷﮑﯽ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺗﻮ ﺑﺪﻩ دﺳﺘﺎت و ﺗﺎ

ﺑﻤﻮﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻦ و آروﻣﻢ ﮐﻦ ﺗﻮی ﻫﺮ ﺑﯽ ﺗﺎﺑﯽ ﺣﺎل و روزم ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﺒﻢ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﺑﻪ دل ﻧﮕﯿﺮ

ﻋﺸﻖ ﻣﻦ و ﺧﻮﺑﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﻢ و ﺑﺰار ﺗﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﯿﻨﯽ ﺣﺲ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪن و ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﮕﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ آرﻩ اﯾﻦ

ﺣﺲ ﻣﻨﻪ ﻧﺒﺾ ﻣﻦ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﻢ واﺳﻪ ی ﺗﻮ ﻣﯽ زﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺑﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ دل ﺑﺴﺘﻢ

ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ دل ﺑﺴﺘﯽ ﺣﺲ اﯾﻦ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ واﺳﻪ ﻣﻦ ﺷﯿﺮﯾﻨﻪ ﺣﺮﻓﺎی ﺗﻮ اﻧﮕﺎر ﺑﻪ دﻟﻢ ﻣﯽ ﺷﯿﻨﻪ ﻣﻦ و ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺮدی

ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ آﺳﻮﻧﯽ ﺗﻮ ﻫﻢ اﻧﮕﺎر ﻋﺸﻘﻢ ﺣﺴﻢ و ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺗﻮ رو ﺑﺎور ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ اﺣﺴﺎﺳﯽ از ﺗﻮ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﮐﻪ

ﻗﻠﺒﻢ و ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺑﻪ دل ﻧﮕﯿﺮ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ وﺧﻮﺑﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﻢ و ﺑﺰار ﺗﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﯿﻨﯽ ﺣﺲ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪن و ﻣﯽ

ﺧﻮام ﺑﮕﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ آرﻩ اﯾﻦ ﺣﺲ ﻣﻨﻪ ﻧﺒﺾ ﻣﻦ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﻢ واﺳﻪ ی ﺗﻮ ﻣﯽ زﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﻮم ﺷﺪن آﻫﻨﮓ رﺳﯿﺪﯾﻢ

ﺟﻠﻮی در ﺧﻮﻧﻪ. ﺳﻮرن ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻬﻢ اﻧﺪاﺧﺖ.ﺳﺮم رو اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ و ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎم رﻧﮓ ﮔﺮﻓﺖ. -ﭼﺮا اون

ﺟﻮری ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺳﻮرن اﺧﻢ ﻇﺮﯾﻔﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:دﯾﮕﻪ اون رژ و ﺑﻪ ﻟﺒﺎت ﻧﺰن اﺑﺮوﻫﺎم و اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺑﺎﻻ

وﮔﻔﺘﻢ:ﭼﺮا؟ ﺳﻮرن:ﭼﻮن دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺑﺰﻧﯿﺶ. اﺧﻤﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﮔﻔﺖ:ﺧﺐ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ ﻟﺒﺎت ﺧﯿﺮﻩ

ﺑﺸﻪ.ﻓﻘﻂ واﺳﻪ ودم ﻣﯽ زﻧﯽ ﻗﻮل؟ ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و آروم ﭘﻠﮏ ﻫﺎم رو ﻓﺸﺮدم.ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﻣﺎﺷﯿﻦ رو داﺧﻞ

.ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ ﭘﺎرک ﮐﺮد

ﺑﺎﻻ رﻓﺘﯿﻢ.ﺟﻠﻮی در آﭘﺎرﺗﻤﺎﻧﻤﻮن اﯾﺴﺘﺎدﻩ ﺑﺪﯾﻢ.ﻫﯿﭽﮑﺪوم ﻗﺼﺪﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ ﮐﻠﯿﺪ ﺑﺎﻧﺪازﯾﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﺳﻮﯾﯿﺖ ﻫﺎﻣﻮن.اﻟﺒﺘﻪ

.ﺧﻮﻧﻪ ی ﻣﻦ ﺳﻮﯾﯿﺖ ﺑﻮد ﺧﻮﻧﻪ ی اون ﺣﺪود دو ﯾﺎ ﺳﻪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻦ ﺑﻮد و ﯾﻪ آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﺷﯿﮏ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽ ﺷﺪ

ﺳﻮرن:ﺑﺎﺑﺖ اﻣﺸﺐ ﻣﻤﻨﻮن ﻋﺴﻞ:ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺳﻮرن:ﻣﻤﻨﻮن ﮐﻪ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدی ﻋﺸﻖ ﻣﻦ.ﺷﺒﺖ ﺧﻮش و

ﭘﺮﺳﺘﺎرﻩ.ﺑﺮای ﻓﺮدا آﻣﺎدﻩ ﺷﻮ ﻋﺴﻞ:ﺑﺎﻫﻢ ﻣﯽ رﯾﻢ؟ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎﻣﻮن؟ﺑﻌﺪش ﺑﺎﺑﺎﯾﻨﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ اوﻣﺪﯾﻢ... ﺳﻮرن:ﺗﻮ

زودﺗﺮ ازﻣﻦ ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺧﻮدت ﺑﺮو.ﻣﻨﻢ ﯾﮑﻢ ادارﻩ ﮐﺎردارم ﻇﻬﺮ راﻩ ﻣﯽ اﻓﺘﻢ ﻋﺴﻞ:ﺳﺮ ﺗﮑﻮن دادم و ﺑﺎ ﯾﻪ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ

رﻓﺘﻢ ﺗﻮ ﺳﻮﯾﯿﺖ ﺧﻮدم.ﺧﺐ اﻣﺸﺒﻢ ﮐﻪ ﻋﺮﺷﯿﺎ ﺧﺎن ﺗﺸﺮﯾﻒ ﻧﻤﯿﺎرن ﻫﺮﺷﺐ ﻫﺮﺷﺐ ﺑﯿﺮوﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﻦ ﺗﻮ رو ﺧﺪا.از

ﺑﺲ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدم ﻫﻤﻮن ﺷﺒﻮﻧﻪ ﺳﺎﮐﻢ رو ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و آﺧﺮای ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺧﻮاب ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن زﻧﮓ زدم و ﮔﻔﺘﻢ دارم

ﻣﯿﺎم ﺧﻮﻧﻪ.ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ دﯾﺮ زﻧﮓ زدﻩ ﺑﻮدم.ﭼﻮن ﺳﻬﯿﻼ ﺧﺎﻧﻮم ﺟﻠﻮﺗﺮ ازﻣﻦ زﻧﮓ زدﻩ ﺑﻮد و ﻗﺮار ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﭘﺲ ﻓﺮدا

ﺷﺐ رو ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﮐﻠﯽ ﻓﮑﺮﻫﺎی ﺧﻮش ﺑﻪ زور ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻢ.ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﯽ ﺑﺮد ﮐﻪ آﺧﻪ... ﺻﺒﺢ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﺑﺎ

ﭼﻤﺪوﻧﻢ از ﺧﻮﻧﻪ زدم ﺑﯿﺮون.ﮐﻪ ﺳﻮرن رو ﺟﻠﻮی در دﯾﺪم ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮﻩ ادارﻩ. ﺳﻮرن:اﺣﻮال ﺧﺎﻧﻮم ﺧﻮدم؟

ﺑﺪﻩ ﭼﻤﺪوﻧﺖ رو ﺳﻨﮕﯿﻨﻪ ﺑﺪون ﺣﺮف ازم ﮔﺮﻓﺖ و رﻓﺘﯿﻢ ﺗﻮ آﺳﺎﻧﺴﻮر. وﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮم ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺳﻮرن

ﭼﻤﺪون رو ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﻮی ﺻﻨﺪوق ﻋﻘﺐ ﮐﻪ ﮔﻮﺷﯿﺶ زﻧﮓ ﺧﻮرد. - ﺑﻪ ﺳﺮوان ﻧﺎدری ﻋﺰﯾﺰ.ﺑﺎﺑﺎ ﯾﻪ ﺣﺎﻟﯽ از رﺋﯿﺴﺖ

ﻧﭙﺮﺳﯽ ﻫﺎ ﯾﻮﻗﺖ - ﻗﺮﺑﻮن ﺗﻮ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﯿﻢ ﺗﻮ ﭼﻄﻮری؟ﭼﻪ ﺧﺒﺮا؟ - ﭼﯽ؟ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟ - ﭼﺮت ﻧﮕﻮ ﭘﺴﺮ

ﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اون ﺗﻮﻫﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﭼﯽ ﮐﺎر ﺑﮑﻨﻪ ﺗﺎ دوﻫﻔﺘﻪ دﯾﮕﻪ اﻋﺪاﻣﻪ ﮐﺎری ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﮑﻨﻪ ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ... - ﭼﯽ

رو ﺟﺪی ﺑﮕﯿﺮم؟آﺧﻪ اون ﮐﻪ ﺗﻮ زﻧﺪاﻧﻪ ﭼﻪ ﺧﻄﺮی ﺑﺮای ﻣﻦ دارﻩ؟ﺑﺒﯿﻦ روز ﺧﻮﺑﻢ رو ﭼﻄﻮری ﺑﺎ ﭼﺮت و ﭘﺮت ﻫﺎت ﺑﻪ

ﻫﻢ ﻣﯽ زﻧﯽ. - ﻧﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﻧﮕﺮان ﺑﻬﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮدم.ﺑﺎزم اﺳﻢ ﻣﺎﻧﯽ اوﻣﺪ دﻟﺸﻮرﻩ ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﻋﺴﻞ:ﺳﻮرن

ﭼﯿﺰی ﺷﺪﻩ؟ﻧﺎدری ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟ﻣﺎﻧﯽ ﭼﯽ ﺷﺪﻩ؟ ﺳﻮرن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﯿﺨﯿﺎل در ﺻﻨﺪوق ﻋﻘﺐ رو ﺑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:ﭼﯿﺰی

ﻧﯿﺴﺖ ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ.ﺷﻤﺎ ﺑﺸﯿﻦ ﺑﺮو ﻣﻨﻢ ﻣﯿﺎم ﭘﯿﺸﺖ. ﻋﺴﻞ:ﺗﺎﻧﮕﯽ ﭼﯽ ﺷﺪﻩ از ﺟﺎم ﺗﮑﻮن ﻧﻤﯽ ﺧﻮرم ﺳﻮرﻧﺒﺎ ﻟﺤﻦ

ﻣﺴﺨﺮﻩ ای ﮔﻔﺖ:ای ﺑﺎﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ اذﯾﺖ ﻧﮑﻦ دﯾﮕﻪ.ﻫﯿﭽﯽ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﯽ ﮔﻪ ﻣﺎﻧﯽ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮐﺮدﻩ اﮔﺮ ﯾﻪ روز از ﻋﻤﺮش ﻫﻢ

ﺑﺎﻗﯽ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻦ و ﻣﯽ ﮐﺸﻪ.ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ اون ﺗﻮﻫﻪ ﻣﻐﺰش از ﮐﺎر اﻓﺘﺎدﻩ ﻋﺴﻞ:اﮔﺮ واﻗﻌﺎ ﺑﺨﻮاد ﮐﺎری ﮐﻨﻪ

ﭼﯽ؟ ﺳﻮرن:ﻧﺘﺮس اون ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﻬﻢ آﺳﯿﺐ ﺑﺮﺳﻮﻧﻪ ﻋﺴﻞ:ﺳﻮرن ﻣﻦ دﻟﻢ ﺷﻮر ﻣﯽ زﻧﻪ ﻧﺮﯾﻢ اﻻن ﺗﻬﺮان

ﺳﻮرن:اوا ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﯽ آﺑﺮوﻣﻮن ﮐﻨﯽ؟ﭘﺲ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﭼﯽ ﻣﯽ ﺷﻪ؟ ﺑﻌﺪ در ﺳﻤﺖ راﻧﻨﺪﻩ رو ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻣﻦ و

اروم ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ. ﺳﻮرن:ﺑﺮوﮔﻠﻢ ﺳﻔﺮت ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺖ.ﻧﮕﺮان ﭼﯿﺰی ﻧﺒﺎش ﻣﻦ ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدم ﻫﺴﺘﻢ.ﺗﻮﻫﻢ

ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش رﺳﯿﺪی ﺑﻬﻢ زﻧﮓ ﺑﺰن.ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﯽ ﺗﻮی راﻩ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻦ ﺣﺘﻤﺎ.ﻣﻨﻢ ﺑﺮم ادارﻩ ﮐﺎرم

رو اﻧﺠﺎم دادم ﻣﯿﺎم ﮔﻠﻢ.ﺧﺪا ﺑﻪ ﻫﺮﻣﺎﻫﺖ ﻧﺬاﺷﺖ دﯾﮕﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﻢ.ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ ﺷﺪ و زودﺗﺮ ازﻣﻦ

.از ﺧﻮﻧﻪ زد ﺑﯿﺮون

دانلود نرم‌افزار اندروید ویسگون دانلود از بازار

ارسال دیدگاه

هنوز دیدگاهی ثبت نشده است
Loading...