ویژه کنید
عکس و تصویر •○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○• 🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹 #آیه_های_جنون #قسمت_نود_و_یکم #بخش_اول با صداے زنگ ...

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_یکم
#بخش_اول
با صداے زنگ موبایل بہ خودم مے آیم و دوبارہ بہ زمان حال بر میگردم.
نفسم را ڪشدار بیرون میدهم و بہ نام تماس گیرندہ زل میزنم!
سمانہ است! همین چند ساعت پیش تماس گرفتہ بود!
متعجب و ڪمے نگران جواب میدهم:جانم!
صداے مهربانش مے پیچد:دوبارہ سلام!
سعے میڪنم گرم جوابش را بدهم:سلام مامان! چیزے شدہ؟!
آرام میخندد:نہ عزیزم! ولے حتما باید ببینمت! نمیتونے یہ سر بیاے اینجا شامو پیش ما باشے؟!
سعے میڪنم صدایم نلرزد:اتفاقے افتادہ؟!
سریع میگوید:نہ! نہ! باید باهات صحبت ڪنم! میخوام ازت حلالیت بطلبم!
گیج میشوم و نگران تر!
_حلالیت براے چے؟!
_بیا بهت میگم!
_تا نیم ساعت دیگہ میام خونہ تون!
_منتظرتم فعلا!
نفس عمیقے میڪشم:فعلا!
موبایل را داخل ڪیفم بر مے گردانم و چادرم را در مے آورم،نگاهم بہ تخت خواب مشترڪمان مے افتد!
بہ پیراهن آبیِ آسمانے رنگش ڪہ آن روز براے جلسہ ے شرڪت تنش ڪردہ بود و با عجلہ و حرص درش آورد و محڪم پرتش ڪرد روے تخت!
صداے فریادش در سرم مے پیچد:
"خستہ م ڪردے!"
از آن روز همین جا ماندہ! بہ زور نگاهم را از پیراهنش مے گیرم و بہ سمت ڪمد دیوارے میروم.
آرام درش را باز میڪنم،بوے عطر خنڪش زیر بینے ام مے پیچد و باعث میشود سریع دستم را روے بینے و دهانم بگذارم!
همیشہ عادت داشت لباس هایش را غرق در عطر و ادڪلن هاے خنڪ و ملایم بڪند!
هربار اعتراض مے ڪردم ڪہ لباس هاے من هم بوے عطرش را مے گیرند میخندید و میگفت:"مگہ بدہ همیشہ بوے منو حس ڪنے؟!"
سعے میڪنم بغضم را قورت بدهم،نگاهے بہ لباس هایش مے اندازم و دستم را از روے بینے و دهانم برمیدارم!
هرچند بہ بو حساس شدہ ام اما هنوز هم براے بوے عطرش مے میرم!
چند دست لباس خانگے و بیرونے برمیدارم و داخل ساڪ ڪوچڪے مے گذارم.
دو جفت ڪفش راحتے و یڪ جفت ڪتانے هم ڪنارشان میگذارم و زیپ ساڪ را مے ڪشم.
این مدت اصلا حواسم نبود،دو سہ دست لباس و یڪ چادر و یڪ جفت ڪفش فقط همراهم بردہ بودم و با لباس هایے ڪہ از دوران مجردے ماندہ بود تا ماہ پنجم باردارے ام سر ڪردم!
اگر مادرم چند دست لباس راحتے براے باردارے و ڪفش طبے نمیگرفت حتما باز میخواستم با همان لباس ها سر ڪنم!
یڪ لحظہ در ذهنم حسابم میڪنم،یڪ ماہ و سہ هفتہ بہ تولد پسرم ماندہ!
مراسم سیسمونے اے در ڪار نیست اما باید برایش وسیلہ بگیرم!
بہ سمت آینہ ے قدے اے ڪہ گوشہ ے اتاق قد علم ڪردہ مے روم.
چند سانتے متر از من بلند تر است،بیضے شڪل است و پایہ هاے سفید و قاب سفید زیبایے با ڪندہ ڪارے هاے ظریف در برش گرفتہ اند.
پول هاے نقد زیاد را داخل آینہ میگذاشت! آینہ را باز میڪنم جز چند تراول صدتومانے چیزے نیست!
باید بہ فڪر دوبارہ گرفتن ڪارت بانڪے باشم! شش ماہ است سر بار پدرم شدہ ام و اصلا حواسم نیست!
ساڪ را از روے زمین برمیدارم و بہ سمت در راہ مے افتم،نگاهے غمگین بہ دور تا دور اتاق مے اندازم و در را باز میڪنم. همین ڪہ خارج میشوم یاسین سریع بہ سمتم مے آید و ساڪ را از دستم مے گیرد!
با لبخند نگاهش میڪنم و تشڪر میڪنم،مردانہ مے وید:دیگہ چیزے لازم ندارے آبجے؟! بریم؟!
_نہ یاسین!من باید یہ سر برم پیش سمانہ جون!
بہ مامان بگو نگران نشہ بعد از شام برمیگردم!
سرے تڪان میدهد:باشہ!
از خانہ ڪہ خارج میشویم نفس راحتے میڪشم،چند دقیقہ بعد یاسین برایم ماشین میگیرد و آدرس میدهد و خودش با ماشین دیگرے همراہ ساڪم میرود.
بیست دقیقہ بعد جلوے مقصد ترمز میڪند،از ماشین پیادہ میشوم و بہ ساختمان چشم مے دوزم!
اولین بار حدود چهار سال پیش بہ اینجا آمدم! با چہ استرس و خجالتے!
ساختمان نماے سفید و ڪرم رنگے دارد و دوبلڪس است،هر چند متراژش نسبت بہ اڪثر خانہ هاے این منطقہ زیاد بزرگ نیست اما حیاط با صفا و نسبتا بزرگے دارد.
از پشت در مشڪے و سفید رنگ میلہ اے،ڪمے از حیاط پیداست!
درخت هاے لخت و عریان و سنگ فرش هاے تیرہ!
دستم را روے زنگ میگذارم،چند لحظہ بعد در باز میشود و صداے سمانہ مے پیچد:بیا تو عزیزم!
وارد حیاط میشوم،ڪمے برف روے زمین نشستہ.
درخت هاے عریان و باغچہ ے بدون گل توے ذوق میزنند و صداے ڪلاغ ها بیشتر!
از حیاط مے گذرم و بہ دو سہ مترے در ورودے میرسم،در باز میشود و سمانہ در چهارچوب در پیدا!
پیراهن بافت مشڪے رنگے همراہ شلوار راحتے مشڪے بہ تن ڪردہ!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_یکم
#بخش_دوم
موهاے قهوہ اے تیرہ شدہ اش را سادہ بستہ،پوست سفیدش ڪمے زرد بہ نظر مے رسد و زیر چشم هایش گود افتادہ!
دیگر خبرے از آن چهرہ ے پر انرژے نیست!
لبخند ڪم جانے میزنم:سلام!
دست هایش را باز میڪند:سلام عزیزم! خوش اومدے!
در آغوشش میروم:حالتون خوبہ؟!
چہ سوال مسخرہ اے!
_خوبم! تو خوبے؟!
از آغوشش بیرون میام:بد نیستم!
نگاهش بہ شڪم برآمدہ ام مے افتد،برقے از شادے در چشم هایش مے درخشد و چند لحظہ بعد برق حسرت!
با ذوق مے گوید:بیا داخل هوا خیلے سردہ!
باهم وارد خانہ میشویم،همانطور ڪہ ڪفش هایم را درمیاورم مے گویم:بابا خونہ نیست؟!
_نہ! رفتہ بیرون!
چادرم را درمیاورم و در رخت آویز بالاے جاے ڪفشے آویزان میڪنم.
نگاهے بہ سالن مے اندازم،مثل همیشہ مرتب و خلوت است.
یڪ دست مبل سلطنتیِ شیرے رنگ وسط سالن چیدہ شدہ و یڪ دست مبل فیروزہ اے رنگِ راحتے انتهاے سالن.
پردہ هاے سالن پردہ هاے تورے سادہ هستند،دیوار هاے سفید رنگ هم هم زینت خاصے ندارند جز یڪ تابلوے وان یڪاد بزرگ و یڪ ساعت دیوارے جمع و جور و زیباے شیرے!
تلویزیون و دستگاہ دے وے دے هم ڪنار مبل هاے راحتے قرار دارند.
در سمت چپ سالن آشپزخانہ قرار دارد ڪہ مقابل اُپن چوبے شیرے میز غذاخورے ستِ مبل هاے سلطنتے قرار گرفتہ.
در این چهار سال هیچ تغییر خاصے نڪردہ! نهایتا ماهے یڪ بار بہ اینجا مے آمدیم،آن هم بہ اصرار من!
روزبہ بعد از ازدواج زیاد دوست نداشت با مادرش رفت و آمد ڪنیم! بہ دلیل مخالفتش براے ازدواجمان!
هربار بہ اینجا مے آمدیم طورے نگاهمان میڪرد ڪہ انگار منتظر بود روزے جدایے ما را ببینید!
برعڪس،پدرِ روزبہ با اینڪہ میل چندانے بہ ازدواج روزبہ با من نداشت،سریع با من گرم گرفت و صمیمے شد! بہ انتخاب روزبہ احترام گذاشت!
سمانہ بہ مبل هاے انتهاے سالن اشارہ میڪند:تا تو بشینے یہ چیز گرم بیارم بخوریم!
لبخند تصنعے اے تحویلش میدهم و بہ سمت مبل ها مے روم،همیشہ با من نہ گرم بوده نہ سرد!
بے احترامے نمے ڪرده،رفتار و گفتار بدے هم نداشته ولے انگار دوستم هم نداشته!
نہ اینڪہ عروس باب میلش نباشم نہ! میگفت من و روزبہ آدم هم نیستیم! نباید احساسے تصمیم بگیریم!
روے یڪے از مبل ها مے نشینم و روسرے ام را در میاورم،صداے سمانہ از آشپزخانہ مے آید:حال مامان و بابا چطورہ؟! یاسین جان؟!
_همگے خوبن و سلام دارن! آقا فرزاد گفت ڪسالت دارید بابا میگفت حتما باید براے دیدنتون بیایم!
_لطف دارن!چیزے خاصے نیست!
یڪے دو دقیقہ بعد سینے چاے بہ دست نزدیڪم میشود،سریع میگویم:ممنون!باعث زحمت شدم!
این همہ تعارفے بودن و راحت نبودن تقصیر خودش است!‌ نمیتوانم زیاد احساس صمیمیت ڪنم و برایش جاے دخترے ڪہ ندارد باشم!
سینے را روے میز مے گذارد،فنجان و نعلبڪے شیشہ اے ڪہ پر از چاے خوشرنگ با بوے گل محمدے و دارچین است مقابلم میگذارد.
سپس سہ پیالہ پر از خرما و گردو و توت خشڪ برایم میگذارد،تشڪر میڪنم.
رو بہ رویم مے نشیند،بعد از ڪمے صحبت و احوالپرسے مے گوید:واقعیتش خواستم بیاے اینجا ڪہ یہ چیزے رو بهت بگم! یعنے حلالیت بطلبم!
گیج و نگران نگاهش میڪنم،آهے میڪشد و ادامہ میدهد:چهارسال پیش من وجدان ڪارے و فردے مو نادیدہ گرفتم! راجع بہ تو!
_متوجہ نمیشم!
بہ چشم هایم زل میزند:چهار پنج سال پیش ڪہ روزبہ گفت میخواد ازدواج ڪنہ خیلے خوشحال شدم چون یہ شڪست عاطفے رو پشت سر گذاشتہ بود‌.
بہ تو هم گفتہ بود ڪہ چند سال قبل تو دانشگاہ با یہ دخترے آشنا شدہ و ازش خوشش اومدہ.
من با ازدواج اولش هم مخالف بودم،آوا اصلا تیڪہ ے روزبہ نبود!
یہ دختر تند و پر سر و صدا و بے قید و بند! روزبہ رفت سمتش با این شعار ڪہ تغییرش میدہ!
ما زیاد دخالت نڪردیم و یہ مدت زیر نظر ما باهم در ارتباط بودن،درست یہ روز قبل از عقد آوا جا زد!
بہ روزبہ گفتہ بودم این دختر نمیتونہ پایبند شوهر و خانوادہ باشہ ظاهرا شبیہ توئہ و وانمود میڪنہ اعتقادات تو رو دارہ!
بہ قول خودش آوا آقا بالا سر نمیخواست! دوست پسر میخواست!
نمیتونست مسئولیت یہ زندگے رو قبول ڪنہ،وقتے با روزبہ آشنا شد توقعش رفت بالا!
توقع داشت روزبہ براش یہ ماشین چند صد ملیونے و یہ خونہ ے ویلایے بزرگ تو یڪے از منطقہ هاے بالا بگیرہ!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_یکم
#بخش_سوم
از وقتے روزبہ گفت پس اندازش فقط بہ اندازہ ے گرفتن یہ عروسے خوب و آبرومند و رهن ڪردن یہ آپارتمان هشتاد نود مترے سمت شهرڪ غربہ سست شد!
دنبال بهونہ بود! تا اینڪہ یہ روز قبل عقد جا زد بہ روزبہ پیام داد نمیتونہ مسئولیت قبول ڪنہ و شرایطش رو قبول ندارہ!
ازش عذرخواهے ڪردہ بود و خطش رو خاموش!
روزبہ خیلے اذیت شد نہ بخاطرہ علاقہ ش بہ آوا! بخاطرہ آبرو و بازے خوردنش! مخصوصا وقتے فهمید آوا با یہ مرد حدود چهل سالہ ے پولدار دوست شدہ و عین خیالش نیست ڪہ چے ڪار ڪردہ!
از رفتن آوا راضے بود! بہ قول خودش اصلا همچین زنے براش قابل تحمل نبود!
دوسال ڪہ گذشت من ازش خواستم ازدواج ڪنہ،گفت فعلا میخواد تنها باشہ و از نظر روحے آمادگے شو ندارہ!
منم زیاد اصرار نڪردم،سہ سال گذشت!
همہ چیز از وقتے شروع شد ڪہ یہ دختر مظلوم و ساڪتِ نوزدہ سالہ رو آورد پیشم و گفت بهش ڪمڪ ڪنم!
آب دهانم را قورت میدهد،لبخند تلخے میزند:از همون موقع فهمیدم ڪہ دلش پیشت گیر ڪردہ!
ڪمے از چایم مے نوشم و چیزے نمے گویم،ادامہ میدهد:یہ ماہ بعد از اینڪہ اومدے پیش من و جلسہ هات تموم شد،خودش گفت میخواد ازدواج ڪنہ!
هرچے پرسیدم ڪے رو در نظر دارہ گفت باید از طرف مقابلش هم مطمئن بشہ بعد بگہ بریم خواستگارے!
چند وقت همہ ش میرفت تو خودش،آروم و قرار نداشت!
بہ ظاهر خونسرد بود اما نبود! ازش پرسیدم مسئلہ بہ اون دختر خانم مربوط میشہ؟ گفت آرہ!
پرسیدم چرا؟ گفت نگرانم بخاطرہ اختلاف سنے و تفاوت اعتقاداتمون قبول نڪنہ!
گفتم مگہ چند سالشہ؟ مردد گفت نوزدہ!
جا خوردم! روزبہ آدمے بود ڪہ اختلاف سنے بالاے پنج شیش سالو قبول نداشت حالا میگفت از دخترے خوشش اومدہ ڪہ دوازدہ سال ازش ڪوچیڪترہ!
گفتم تفاوت اعتقاداتتون چیہ؟! گفت آدم مذهبے و معتقدیہ! ولے من مشڪلے با عقایدش ندارم،اما اونو نمیدونم!
اولین نفرے ڪہ بہ ذهنم رسید تو بودے! گفتم آیہ نیازے درستہ؟!
چشماش خندید و محڪم گفت آرہ!
هرچے باهاش صحبت ڪردم گفت از احساسش مطمئنہ و با عقل هم سنجیدہ! تو رو دوست دارہ!
این دفعہ دقیقا نقطہ ے مقابل آوا رو انتخاب ڪردہ بود! یہ دختر آروم و نجیب ڪہ میتونست خوب مسئولیت یہ زندگے رو بہ عهدہ بگیرہ اما نہ زندگے با روزبہ رو!
گفتم این دفعہ حاضر نیستم اصلا خواستگارے بیام! گفت بہ تو گفتہ بهت علاقہ دارہ و نمیخواد فڪر ڪنہ منظور یا قصد بدے داشتہ!
گفتم نظر آیہ چیہ گفت نمیدونم! یعنے میگہ نمیخواد!
خیالم یڪم راحت شد،انگار تو نمے خواستیش!
اصرار روزبہ بیشتر شد،جدے و قاطع با پدرش صحبت ڪرد.
پدرش گفت باید بہ خواستہ ش احترام بذاریم و بریم خواستگارے!
دفعہ ے اولے ڪہ اومدیم خواستگارے رو یادتہ؟
سرم را بہ نشانہ ے مثبت تڪان میدهم:بلہ!
_بهت گفتم اگہ براے فرزاد اومدہ بودم خواستگاریت از صمیم قلبم راضے بودم! اما براے روزبہ نہ!
اینو گفتم ڪہ بدونے مشڪلم تو نبودے یا از پسر خودم‌ نامطمئن نبودم!
مشڪلم اختلاف اعتقادے و اخلاقے شما دو نفر بود!
بہ اندازہ ے زمین تا آسمون فاصلہ داشتید و دلتون نمیخواست این فاصلہ رو ببینید!
روزبہ میگفت ڪنار میاد و تو میخواستے روزبہ رو تغییر بدے!
میخواستے راهے رو برے ڪہ روزبہ قبلا رفتہ بود!
بهت گفتم آیہ جان! ازدواج تعمیرگاہ نیست! اما روے حرف خودت پافشارے ڪردے!
روزبہ یہ پسر سے و دو سالہ بود و تو یہ دختر بیست سالہ!
اون یہ زن پختہ و منطقے میخواست و تو یہ مرد احساساتے و پر شور!
اون بہ چیزے اعتقاد نداشت و تو شدیدا پایبند دین بودے!
روزبہ باید یڪے دو سال بعد از ازدواجش بہ فڪر بچہ دار شدن مے افتاد و تو تازہ میخواستے بہ دانشگاهت و خودت برسے و بچہ دار شدن برات زود بود!
همہ ے اینا رو میدونستید اما دلتون نمیخواست قبول ڪنید!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_یکم
#بخش_چهارم
من همچین روزے رو اما بہ یہ شڪل دیگہ مے دیدم!
نفس عمیقے میڪشد و چند جرعہ از چایش را مے نوشد سپس ادامہ میدهد:هر چقدر با تو و روزبہ صحبت ڪردم حاضر نبودید قبول ڪنید! دروغ نمے تونم بگم بہ فڪر هر دوتون بودم اما بیشتر بہ فڪر پسرِ خودم!
براے اولین بار احساسات مادرانہ م بہ وجدان ڪارے و ملاحظہ گریم غلبہ ڪرد!
هر چیزے ڪہ تو جلسہ ها بهم گفتہ بودے بہ روزبہ گفتم! از مشڪلات خانوادگیت تا از دست دادن نامزدت!
بہ اینجا ڪہ مے رسد سرش را پایین مے اندازد،خونم مے جوشد اما چیزے نمے گویم! سعے میڪنم اخم هم نڪنم!
عصبانیت بعد از چهار سال چہ فایدہ اے دارد؟!
نفسے میڪشم و خشمم را با چند جرعہ چاے قورت میدهم!
سڪوت را مے شڪند:روزبہ گفت تا حدے در جریان هست!
گفتم دارے اشتباہ میڪنے آیہ نمیتونہ برات ایدہ آل باشہ! یہ دخترِ...
حرفش را ادامہ نمیدهد،پوزخند میزنم و مے گویم:یہ دخترِ بیچارہ ے افسردہ و محبت ندیدہ ست! همچین چیزے گفتید درستہ؟! حالا یڪم محترمانہ تر!
جوابے نمے دهد،شانہ ام را بیخیال بالا مے اندازم:بعد از چهارسال اینا رو براے چے گفتید؟! الان چہ اهمیتے دارہ ڪہ شما چهار سال پیش همہ ے تلاش تون رو ڪردید ڪہ پسرتون با من ازدواج نڪنہ؟!
آرام مے گوید:حلالم ڪن! اگہ همون چهارسال پیش بهت نگفتم فقط براے این بود ڪہ تو عروسم شدہ بودے! نمیخواستم بین مون حساسیت و ڪشمڪش غیر مستقیم پیش بیاد!
فنجانم را روے میز میگذارم:خیلے ممنون!
همین! دیگر چیزے نمے گویم،حرفے براے گفتن ندارم!
سمانہ مے گوید:عذر میخوام! من نباید...
دوبارہ حرفش را ادامہ نمے دهد،در دل مے گویم:"نباید از نقطہ ضعف هام سواستفادہ میڪردے!"
لبخند تصنعے اے میزنم:مهم نیست!
اشڪ در چشم هایش حلقہ مے زند،زمزمہ مے ڪند:اگہ...اگہ... اون موقع از سرِ احساسات تصمیم نمے گرفتید الان روزبہ زندہ بود!
نفسم بند مے آید! همہ من را مقصر مرگ روزبہ مے دانند!
چہ مے داند آن شب بہ من چہ گذشت؟! ڪہ روزبہ با من چہ ڪرد؟!
از روے مبل بلند میشوم:من دیگہ باید برم!
سریع بلند میشود:قرار بود شام بمونے!
_بهترہ برم!
سمانہ میخواهد چیزے بگوید ڪہ صداے فرزاد مے آید:مامان!
سریع روسرے ام را برمیدارم و سر میڪنم،چند لحظہ بعد فرزاد نزدیڪمان میشود!
نگاهش ڪہ بہ من مے افتد ڪمے سرش را خم مے ڪند!
سلام و احوال پرسے ڪوتاهے مے ڪند و بہ سمت اتاقش مے رود.
نگاهِ سمانہ دوبارہ روے شڪم بر آمدہ ام میخڪوب میشود:خیلے مراقب خودت باش!
سرم را تڪان میدهم:چشم!
مقابلم مے ایستد و دستم را مے گیرد:حلال ڪردے؟!
_این چہ حرفیہ؟! گفتم ڪہ مهم نیست!
بہ چشم هایم نگاہ میڪند:شامو بمون!
چند لحظہ مڪث میڪنم و سپس مے گویم:باشہ!
سمانہ لبخند ڪم جانے میزند:برم میوہ بیاریم بخوریم! شام امشب با فرزادہ! میخواد از اون جوجہ هاے معروفش درست ڪنہ!
دوبارہ روے مبل مے نشینم و بہ میز چشم مے دوزم،چند ثانیہ بعد فرزاد با گرمڪن مشڪے و بلوز نوڪ مدادے رنگے نزدیڪ میشود.
با احتیاط نگاهے بہ آشپزخانہ مے اندازد و روے مبل مے نشیند،سرفہ اے مے ڪند و آرام مے گوید:باید با هم صحبت ڪنیم!
ابروهایم را بالا میدهم:معنے حرفاے پشت تلفن تون چے بود؟!
دوبارہ نگاهے بہ آشپزخانہ مے اندازد:گفتم ڪہ باید صحبت ڪنیم! راجع بہ روزبہ!
ابروهایم را درهم میڪشم:معنے ڪارا و حرفاتونو نمیفهمم!
آرام زمزمہ مے ڪند:میگم بهتون! سر فرصت! خصوصے! فردا خوبہ؟!
_ڪجا؟!
_هرجایے ڪہ مناسب مے دونید! فقط لطفا تنها بیاید!
دلشورہ مے گیرم،مضطرب مے پرسم:چیزے هست ڪہ من نمے دونم؟!
سرش را بہ نشانہ ے مثبت تڪان مے دهد،سمانہ از آشپزخانہ خارج میشود و با ظرف میوہ نزدیڪمان میشود.
فرزاد موبایلش را از داخل جیبش درمیاورد و با لبخند تند تند چیزے تایپ میڪند.
چند لحظہ مڪث میڪند و سپس دوبارہ چیزے تایپ میڪند!
سمانہ مشڪوڪ نگاهش میڪند:فرزاد خبریہ؟!
فرزاد متعجب سر بلند مے ڪند:چہ خبرے؟!
سمانہ لبخند مے زند و ظرف میوہ را مقابلم مے گیرد:نمیدونم! خودت بگو! چند وقتہ بے خبر میرے و میاے! همش موبایل بہ دستے با لبخند با یڪے چت مے ڪنے!
سیبے برمیدارم و تشڪر میڪنم،فرزاد معذب نیم نگاهے بہ من مے اندازد:نہ بابا!
سمانہ ابروهایش را بالا میدهد:مطمئنے؟!
سپس ڪنارش مے نشیند و در پیش دستے برایش میوہ میگذارد.
فرزاد آرام مے خندد:من دیگہ ترشیدم!
خندہ ام مے گیرد،سمانہ محتاط نگاهم میڪند:روزبہ و آیہ وقتے ازدواج ڪردن،روزبہ سے و سہ چهار سالہ ش بود!
فرزاد بہ مادرش چشم غرہ میرود! مشغول پوست ڪندن سیبم میشوم. بغض راہ گلویم را بستہ!
فرزاد با خندہ مے گوید:موها رو‌ نگاہ! سفید شدن!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_یکم
#بخش_پنجم
بے ارادہ سر بلند مے ڪنم و بہ موهاے ڪنار شقیقہ هایش نگاہ میڪنم!
راست مے گوید! چند تار موے سفید بہ وضوح دیدہ مے شوند!
مردد ادامہ میدهد:یہ چند ماہ دیگہ میگم برام آستین بالا بزنے!
صداے سمانہ مے لرزد:بعد از سالِ روزبہ...
فرزاد اخمے مے ڪند و متفڪر بہ پارڪت خیرہ میشود،ضربان قلبم هر بار با شنیدن نامش بالا و پایین میشود!
زنگ پیام تلگرام فرزاد بلند میشود و چراغش چشمڪ میزند.
پیام را مے خواند و از روے مبل بلند میشود،لبخند بہ لب بہ سمت اتاقش راہ مے افتدد.
سمانہ متعجب نگاهش میڪند:اونوقت میگہ خبرے نیست!
آرام مے خندم،موبایلم زنگ مے خورد از سمانہ عذر خواهے میڪنم و موبایلم را از ڪیفم بیرون میڪشم.
شمارہ ناشناس است،مردد جواب میدهم:بعلہ؟!
صدایے از پشت خط نمے آید،نفسے میڪشم میخواهم تماس را قطع ڪنم ڪہ صداے پیرمردے مے پیچد:سلام دخترم!
_سلام! شما؟!
_آیہ خانم؟!
متعجب مے گویم:بعلہ! شما؟!
بے توجہ بہ حرفم مے پرسد:خانم آیہ عظیمے؟!
شانہ اے بالا مے اندازم:نہ آقا! اشتباہ گرفتید!
تند تند مے گوید:ببخشید! خداحافظ!
سپس قطع مے ڪند،با خودم فڪر میڪنم باید خطم را عوض ڪنم!
حوصلہ ے تماس هاے وقت و بے وقت و ناشناس را ندارم!
سمانہ براے پختن برنج بہ آشپزخانہ مے رود،من هم بہ دنبالش راہ مے افتم تا سالاد درست ڪنم.
مشغول سالاد درست ڪردن میشوم،همانطور ڪہ با دقت ڪاهوها را قطعہ قطعہ مے ڪنم بہ گذشتہ ها باز مے گردم.
بہ چند روز بعد از اینڪہ از مشهد برگشتیم.
امسال،پنج سال شد ڪہ هرڪارے ڪردم امام رضا نطلبید...!
هر چہ فڪر مے ڪنم دلیلش را پیدا نمے ڪنم...
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉
•○● @ayeh_hayeh_jonon ●○•
🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_دوم
#بخش_اول
با خندہ رو بہ سارہ مے گویم:خیلے بد ضایعش ڪردے! ڪارت درست نبود!
همانطور ڪہ مقنعہ اش را مرتب مے ڪند با حرص مے گوید:خوب ڪردم! ترشیدہ ے عصا قورت دادہ!
پایم را روے آخرین پلہ مے گذارم و برایش چشم غرہ میروم!
ایشے مے گوید و بہ رو بہ رو خیرہ میشود،نیم ساعت پیش با استاد ڪاظمے ڪہ زنے حدود پنجاہ سالہ و ظاهرا مجرد است و خیلے سخت گیر،درگیرے لفظے شدیدے داشت!
از محیط شلوغ دانشڪدہ دور میشویم و بہ سمت در راہ مے افتیم.
دست بہ سینہ میشود و دندان هایش را روے هم مے فشارد:هوا سوز دارہ ها!
ابروهایم را بالا میدهم:وسط آبانِ!‌ تو تیپ بهارے زدے وگرنہ زیادم سرد نیست!
خودش را بیشتر جمع مے ڪند و ڪمے مے لرزد،نزدیڪ در مے رسیم.
مے پرسد:برنامہ ت چیہ؟!
شانہ اے بالا مے اندازم:میرم خونہ یڪم استراحت میڪنم!‌ بعدش هم میخوام یہ نگاهے بہ جزوہ هاے عربے و مبانے جامعہ شناسے بندازم!
برایم‌ چشم غرہ میرود:اَہ! درسخون! گفتم الان میگے بریم یہ ڪافہ اے جایے!
آرام مے خندم:دارے مے لرزے اونوقت میخواے برے بگردے؟!
یڪ دستش را از دور سینہ اش آزاد مے ڪند و روے دماغ ڪمے سرخ شدہ اش مے ڪشد:دماغم بے حس شدہ! دچار فلجے دماغ شدم!
نمے توانم جلوے خودم را بگیرم و مے خندم،جدے مے گوید:نخند! نگاہ ڪن! پرہ هاش تڪون نمیخورہ!
خندہ ام شدت مے گیرد،سارہ سعے دارد دماغش را بالا بڪشد و خیلے جدے هم مشغول این ڪار است!
از دانشگاہ خارج مے شویم،با انگشت بہ سر خیابان اشارہ مے ڪند:بریم یہ دربست بگیریم! بیخیال ملاحظہ گرے هاے اقتصادے! دارم یخ میزنم!
میخواهم دهان باز ڪنم ڪہ صداے مطهرہ مے خواندم:آیہ!
همراہ سارہ بہ عقب سر بر مے گردانیم،مطهرہ با عجلہ از سمند سفید رنگ پدرش پیادہ میشود و بہ سمت ما مے آید.
لبخند پر رنگے لب هایش را از هم باز ڪردہ،چادرش را ڪمے جلو مے ڪشد و مقابل ما مے ایستد.
پر انرژے مے گوید:سلام!
دستم را مقابلش دراز میڪنم:سلام! تو اینجا چے ڪار میڪنے؟!
سارہ هم آرام سلامے میدهد،مطهرہ نگاهے بہ ماشین پدرش مے اندازد و با خندہ مے گوید:چند روز پیش گواهینامہ مو گرفتم! گفتم با رخش بابا بیام دنبالت!
لبخند میزنم:پس وقتش رسید!
متعجب مے پرسد:وقت چے؟!
_دیدار با حضرت عزرائیل!
سارہ آرام مے خندد،مطهرہ اخم مے ڪند:بیا و خوبے ڪن! دست فرمونم عالیہ!
سارہ با خندہ مے گوید:تو برو بہ سمت دیار باقے منم تا قندیل نبستم میرم خونہ!
مطهرہ سریع مے گوید:میخواید با ما بیاید!
سارہ بہ شوخے مے گوید:یہ ڪشتہ ڪافیہ!
مطهرہ مے خندد:اے بابا! اگہ نمیاید من برم؟!
سارہ معذب نگاهے بہ من مے اندازد،مے گویم:مطهرہ از دوستاے صمیمیِ منہ! بیا بریم!
سارہ سرے تڪان مے دهد و از مطهرہ مے پرسد:مزاحم نیستم؟!
مطهرہ لبخند میزند:این چہ حرفیہ؟!
هر سہ بہ سمت ماشین پدرش مے رویم و سوار میشویم.
سر راہ،سارہ را بہ خانہ شان مے رسانیم؛مطهرہ با احتیاط و سرعت ڪم مے راند.
با دیدنش یاد حرف هاے روزبہ افتادم! پشت چراغ قرمز ترمز مے ڪند.
میخواهم دهان باز ڪنم ڪہ مطهرہ پیش دستے مے ڪند:راستش میخواستم حرف بزنیم!
_راجع بہ چے؟!
گونہ هایش گل مے اندازند:قرارہ آخر هفتہ برام خواستگار بیاد!
سریع مے پرسم:محمدرضا؟!
_نچ! اون ڪہ رفت ڪہ رفت البتہ منم حوصلہ جنگ و دعواے عروس و مادرشوهرے نداشتم! بہ خودشم هیچ علاقہ اے نداشتم!
با شیطنت مے پرسم:یعنے بہ این خواستگار جدید علاقہ دارے؟!
چراغ سبز میشود،حرڪت مے ڪند.
_علاقہ ڪہ نہ! ولے ازش بدم هم نمیاد!
_این دفعہ شازدہ دامادمون ڪیہ؟!
مے خندد:از اقوام مادرمہ! یعنے پسرداییمہ!
_خب!
_هیچے دیگہ! میخوان آخر هفتہ بیان خواستگارے!
با خندہ مے گویم:این پسردایے تا حالا ڪجا بود؟!
_شیراز! سربازیش تازہ تموم شدہ!
مهربان نگاهش مے ڪنم:پس این دفعہ شیرینے رو افتادیم؟!
خونسرد شانہ اے بالا مے اندازد:نمیدونم! تا چے پیش بیاد!
ولے من لبخندِ ڪنج لب ها و عمق چشم هایش را مے بینم.
چند دقیقہ بعد مقابل ڪافہ شاپے مے ایستد و با چشم و ابرو بہ تابلوے سر در ڪافے شاپ اشارہ مے ڪند:بریم یہ چیز گرم بخوریم؟!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_دوم
#بخش_دوم
لبخند ڪم جانے تحویلش میدهم:بریم! منم باید باهات صحبت ڪنم!
باهم از ماشین پیادہ میشویم و وارد ڪافے شاپ میشویم،ڪافہ اے دنج و ڪوچڪ و خلوت است!
دیوارهاے سفید رنگش با تابلوهاے ڪوچڪ و بزرگ رنگے تزئین شدہ و چند میز و صندلے چوبے بہ صورت دایرہ با فاصلہ از هم چیدہ شدہ اند.
پشت میزے مے نشینیم،ڪولہ ام را روے میز میگذارم و نفسے میڪشم.
مطهرہ نگاہ سرسرے اے بہ منو مے اندازد:من شڪلات داغ میخورم تو چے؟!
_منم شڪلات داغ میخورم!
مطهرہ بہ ڪافے من اشارہ میڪند بیاید،چند لحظہ بعد سفارش دو لیوان شڪلات داغ میدهیم.
بے مقدمہ مے گوید:احساس مے ڪنم میخواے یہ چیزے بهم بگے اما تردید دارے!
متعجب نگاهش میڪنم ڪہ ادامہ میدهد:چیزے شدہ؟! من ناراحتت ڪردم؟! چند وقتہ باهام مثل سابق نیستے!
سرفہ اے میڪنم و‌ نگاهم را از چشم هایش مے گیرم.
آرام مے گویم:راستش...
ساڪت‌ و منتظر بہ صورتم چشم دوختہ،سرم را بلند مے ڪنم:مے ترسم بهت بگم و راجع بهم فڪر بد ڪنے!
ابروهایش را بالا میدهد:چرا باید فڪر بد ڪنم؟!
آب دهانم را قورت میدهم،براے گفتنش تردید دارم،بعد از چند ثانیہ مڪث زبانم طاقت نمے آورد و بہ یڪ بارہ مے پراند:مهندس ساجدے بهم گفتہ دوستم دارہ!
چشم هاے مطهرہ از شدت تعجب تا آخرین حد ممڪن باز مے شود،چند لحظہ با همان حالت نگاهم مے ڪند و سپس مے خندد.
دستم را روے قلبم مے گذارم و نفس عمیقے میڪشم،تنم یخ بستہ!
میان خندہ هایش مے گوید:چہ شوخے بے مزہ اے!
جدے نگاهش میڪنم و زمزمہ میڪنم:شوخے نڪردم!
خندہ اش قطع مے شود،گیج نگاهم مے ڪند،سرفہ اے میڪنم و با هر دو دست صورتم را مے پوشانم.
صدایے از مطهرہ در نمے آید! صداے ڪافے من را میشنوم ڪہ سفارش ها را آوردہ و مے گوید:نوش جان!
صدایِ لرزان مطهرہ قلبم را مے شڪند!
_ڪِے بهت گفت؟!
چیزے نمے گویم،مے گوید:با توام آیہ!
دست هایم را پایین مے آورم،مستقیم بہ چشم هایش زل میزنم!
سرد نگاهم مے ڪنند با حلقہ اے از اشڪ!
خونسرد مے گویم:الڪے یہ چیزے پروندہ! بیخیالش!
پوزخند میزند:فڪر نڪنم آدمے باشہ ڪہ الڪے چیزے بپرونہ!
همہ چیز را برایش تعریف میڪنم،از ماجراے آخرین روزے ڪہ در شرڪت بودم تا آن روزے ڪہ بہ بهانہ ے آوردن سفتہ ها جلوے درمان آمد!
مطهرہ ساڪت و سرد نگاهم مے ڪند،چیزے نمے گوید ولے ناراحتے در چشم هایش موج مے زند.
بعد از اتمام صحبت هایم ڪمے از شڪلات داغش مے نوشد و آرام مے گوید:دوستت دارہ!
احساس میڪنم سرم در حال منفجر شدن است،گردنم را تڪان میدهم ڪہ استخوان هایش با صداے بدے شڪستہ مے شوند!
_باور ڪن من ڪارے نڪردم ڪہ...
مطهرہ!بہ خدا ازش خوشم نمیاد!
آب دهانش را با شدت قورت میدهد:چرا؟!
نفس عمیقے میڪشم:بہ هزار و یڪ دلیل!
بہ چشم هایم زل مے زند،رنگش ڪمے پریدہ!
_آیہ!
دستش را مے گیرم و مے فشارم:جانم!
_اگہ...اگہ بخاطرہ من نمیخوایش مدیونے!
گیج و سر در گم نگاهش میڪنم ڪہ ادامہ میدهد:من هنوزم نمیتونم بگم ڪامل فراموشش ڪردم ولے زور ڪہ نیست! اون منو نمے خواست! الانم... الانم جواب من بہ پسرداییم تقریبا مثبتہ!
اگہ بخاطرہ من ازش فرارے اے نباش! دو سہ سالہ همدیگہ رو مے شناسیم ولے من ازت مطمئنم! مطمئنم حتے یہ لحظہ هم بهش فڪر نڪردے!
اگہ سبڪ و سنگین ڪردے و دیدے میتونہ مرد خوبے باشہ بخاطرہ من پسش نزن!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_دوم
#بخش_سوم
اخم مے ڪنم:چے میگے تو؟!
صدایش هنوز ڪمے لرز دارد:همین ڪہ گفتم! فراموش ڪن یہ روزے من روزبہ رو دوست داشتم! بعدش ببین میخوایش یا نہ؟!
لبخند میزنم:خل شدے تو!
قطرہ ے اشڪے از گوشہ ے چشمش مے چڪد:بہ خدا اون روز ڪہ جلوے در خونہ تون دیدمش بہ دلم افتاد! طرز نگاہ ڪردنش بہ تو یہ جورے بود!
نگو ڪہ تو اون نگاهو ندیدے و معنے شو نفهمیدے؟!
قاطعانہ و محڪم مے گویم:ازش خواستم دیگہ باهام ڪارے نداشتہ باشہ! یہ ماهے هست هیچ خبرے ازش نیست! گفتم ڪہ الڪے یہ چیزے پروندہ!
همراہ اشڪ مے خندد:تو پروندیش ڪلہ شقِ من! مطمئنم اصلا نخواستے فڪر ڪنے خودت میخوایش یا نہ یا اینڪہ بشناسیش ببینے چطور آدمیہ!
اول با خودت گفتے نمیخوامش چون مطهرہ دوستش داشتہ بعدش گفتے بخاطرہ هادے ازدواج نمیڪنم! اشتباہ میڪنم؟!
آب دهانم را قورت میدهم و دستش را رها میڪنم،ادامہ میدهد:یڪ سال و نیمہ براے خودت زندگے نمیڪنے! براے عذاب وجدان و تفڪرات اشتباهے ڪہ دیگران برات بہ وجود آوردن دارے زندگے میڪنے!
با حرص مے گویم:بس ڪن مطهرہ!مسائلو با هم قاطے نڪن!
محڪم مے گوید:بس نمیڪنم! این همہ تو منو نصیحت ڪردے و من گوش دادم یہ بارم تو گوش ڪن!
چرا وقتے اسم خواستگار میاد گارد میگیرے و مے ترسے؟! چرا از ازدواج ڪردن مے ترسے؟!
تو مسئلہ ت دلتنگے و فراموش نڪردن هادے نیست آیہ!
مے ترسے!
مے ترسے چہ الان چہ سال بعد چہ دہ سال بعد بخواے حتے بہ ازدواج ڪردن فڪر ڪنے بہ هادے خیانت ڪردہ باشے!
از روزبہ هم ترسیدے!ترسیدے بہ من خیانت ڪردہ باشے!
ترساے الڪے براے خودت بہ وجود آوردے!ترسایے ڪہ از اعتقادات و حرفاے اڪثر مردم تو قلب و ذهنت بہ وجود اومدہ!
نہ عزیزِ من! اون مردم بہ فڪر تو نیستن! بہ فڪر اینن خودشون چطور مے پسندن تو زندگے ڪنے!
اگہ خلاف پسندشون زندگے ڪنے ڪلے حرف و تهمت و قضاوت بارت مے ڪنن!
چند نفر از اون مردم با خودشون فڪر مے ڪنن یہ آیہ اے تو هیجدہ سالگے تازہ داشتہ بہ یہ مردے علاقہ مند میشدہ اون مردو از دست دادہ و چے ڪشیدہ؟!
چند نفرشون تنهاییا و درداے تو رو میفهمن دختر؟!
چند نفرشون درڪ میڪنن تو الان جوون و زندہ اے؟! فڪرتو مطابق اونا تنظیم ڪردے ڪہ بهت نگن بہ هادے خیانت ڪردے؟! ڪدوم خیانت آیہ؟!
مگہ خدا تو قرآنش راجع بہ تجدید فراش نگفتہ؟!
ڪدوم شرع و قانونے میگہ اگہ تو بخواے هر زمانے ازدواج ڪنے بہ هادے خیانت ڪردے؟!
هادے اینطور راضیہ؟! چرا رضایت مردم برات مهم شدہ؟!
بغض گلویم را مے فشارد،ادامہ میدهد:آرہ عزیزم! برو یڪم از دردات براشون بگو یا چند قطرہ اشڪ مے ریزن و دلشون برات مے سوزہ و دو روز بعد یادشون میرہ! یا میگن ضعیفے!
مطمئنم تو از این لاڪ بیاے بیرون و مثل سابق بشے روح هادے شاد تر و راضے ترہ!
سرِ قضیہ ے روزبہ هم ترسیدے ڪہ من چے فڪر میڪنم!
اگہ بقیہ بفهمن چے فڪر مے ڪنن؟!
تو بہ من خیانت نمے ڪنے آیہ! مگہ موقعے ڪہ من روزبہ رو دوست داشتم سعے ڪردے توجهشو جلب ڪنے یا بهش علاقہ مند شدے؟!
نمیگم سر قضیہ ے روزبہ ناراحت نشدم! نمیگم برام مهم نیست! نہ!
ولے میخوام زندگے مو اونطور ڪہ بهترہ ڪنار ڪسے ڪہ دوستم دارہ بسازم!
اگہ بخاطرہ منہ،بہ روزبہ بدون در نظر گرفتن من فڪر ڪن!
غیر از این فڪر میڪنم ڪہ دارے نسبت بهم ترحم و احتیاط میڪنے!
اشڪ هایش را سریع پاڪ مے ڪند،نفس راحتے میڪشم.
دستم را مے گیرد و آرام مے فشارد،دستش یخ است!
_این حرفا تو دلم موندہ بود! میترسیدم بگم‌ ناراحت بشے! دارم مے بینم دارے آب میشے!
دوبارہ گردنم را تڪان میدهم،دوبارہ صداے شڪستہ شدن استخوان هایش در گوشم مے پیچد!
حرف هایش بے جا هم نیست،نگاهم را بہ چشم هایش مے دوزم،ناراحتے و دلشڪستگے درشان موج مے زند!
میخواهم دهان باز ڪنم ڪہ سریع نگاهش را از چشم هایم مے گیرد و دستم را رها مے ڪند!
لیوان را بلند مے ڪند و نزدیڪ دهانش مے برد:بہ جاے شڪلات داغ باید شڪلات یخ بخوریم!
لبخند ڪم رنگے میزنم و لیوانم را برمیدارم،همانطور ڪہ نزدیڪ لب هایم مے برمش زیر چشمے بہ مطهرہ نگاہ میڪنم‌.
نگاهش را بہ نقطہ اے نامعلوم دوختہ،دیگر شباهتے بہ آن مطهرہ ے آرام و خجالتے ندارد!
چند جرعہ از شڪلات داغم را مینوشم،میگوید:بہ حرفام فڪر ڪن باشہ آیہ؟!
لیوان را روے میز میگذارم:فڪر مے ڪنم!
لبخند تصنعے اے تحویلم مے دهد:میخواستم بگم فردا با من و مامان بیاے بریم براے شب خواستگارے لباس بخرم!
سرم را تڪان میدهم و از صمیم قلب مے گویم:باشہ خواهر!
دوبارہ دستم را مے فشارد،این بار گرم...!
❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_دوم
#بخش_چهارم
همانطور ڪہ چترم را باز مے ڪنم یڪ دستم را روے بینے ام میگذارم و بینے یخ ڪردہ ام را مالش میدهم!
سارہ پیام داد حالش بد است و امروز دانشگاہ نمے آید،جزوہ ها را تمیز بنویسم و تحویلش بدهم!
با عجلہ پلہ ها را یڪے دو تا میڪنم و وارد حیاط میشوم و چتر را بالاے سرم مے گیرم‌.
بہ نیمہ ے آذر ماہ رسیدہ ایم،دو هفتہ پیش مطهرہ بہ پسر دایے اش،محمدحسین جواب مثبت داد و صیغہ ے محرمیت خواندند تا نزدیڪ عید عقد و عروسے را باهم بگیرند.
مطهرہ مدام از محمدحسین تعریف مے ڪند،از اخلاقش،ادبش،متانتش،ایمان و اعتقادش!
گفت ڪہ راجع بہ علاقہ اش بہ روزبہ همہ چیز را بہ او گفتہ! محمدحسین هم بابت صداقتش تشڪر ڪردہ و گفتہ اگر مطهرہ بخواهد ڪنارش خواهد بود!
براے بلہ برون مراسم ڪوچڪ خانوادگے اے در خانہ شان گرفتند،مطهرہ من را هم دعوت ڪرد اما گفتم معذبم و در عروسے اش جبران میڪنم!
نزدیڪ دو ماہ گذشتہ و هیچ خبرے از روزبہ نیست،دیشب در نماز خدا را شڪر ڪردم ڪہ رفتہ پے ڪارش و من را تنگنا قرار ندادہ!
قطرہ هاے باران با شدت فرود مے آیند و صداے رعقد و برق بلند مے پیچد!
سرعتم را بیشتر میڪنم و بہ سمت در مے روم،با یڪ دست محڪم ڪولہ ام را گرفتہ ام و با یڪ دست چتر را!
چند نفر از پسرهاے دانشڪدہ ڪتاب ها و جزوهایشان را روے سرشان گرفتہ اند و بہ سمت بیرون مے دوند.
لبخند ڪم رنگے میزنم و زمزمہ میڪنم:دیونہ ها!
از دانشگاہ خارج میشوم و بہ سمت خیابان براے گرفتن تاڪسے راہ مے افتم.
نگار،یڪے از هم ڪلاسے هایم همانطور ڪہ ڪلاہ ڪاپشنش را روے سرش انداختہ و مے دود مے گوید:آیہ! اگہ میخواے بہ اتوبوس برسے بدو!
سپس سرعتش را بیشتر مے ڪند،سرعتم را ڪم مے ڪنم و با تمام وجود نفس عمیقے میڪشم! عاشق بوے باران و عطرِ خاڪ نم زدہ ام!
با قدم هاے ڪوتاہ بہ راهم ادامہ میدهم تا زمان بیشترے را زیر باران قدم بزنم.
از دانشگاہ دور میشوم و وارد خیابان اصلے میشوم،میخواهم بہ سمت جایگاہ بے آر تے بروم ڪہ ماشینے برایم بوق میزند.
بے توجہ بہ ماشین بہ راهم ادامہ میدهم،صداے بوقش نزدیڪتر میشود!
همانطور ڪہ سر بر مے گردانم مے گویم:ماشین نمیخوام!
با دیدن ماشینے ڪہ در چند مترے ام ایستادہ خشڪم مے زند،برف پاڪ هاے ماشین تند تند روے شیشہ ڪشیدہ میشوند و باران را از روے تصویر خندانش ڪنار مے زنند!
نفسم را بیرون میدهم،بخار دیدم را تار مے ڪند!
میخواهم برگردم و بہ راهم ادامہ بدهم ڪہ سریع از ماشین پیادہ میشود و آرام بہ سمتم قدم برمیدارد!
چتر را محڪم تر مے گیرم،چند نفر از دانشجوهاے دانشگاہ نزدیڪمان هستند!
لبم را بہ دندان مے گیرم و روے بر میگردانم،چادرم را ڪمے جلو میڪشم.
ڪمے استرس دارم! نہ از دیدنش! از اینڪہ ڪسے او را نزدیڪ من ببینید!
صدایش متوقفم مے ڪند:سلام خانم نیازے!
مے ایستم،سرفہ اے میڪنم و مڪث! بے توجهے ڪنم و‌ دوان دوان بہ سمت اتوبوس بروم یا جدے و خونسرد بہ سمتش برگردم و مودبانہ جوابشم را بدهم و ردش ڪنم ڪہ فڪر نڪند دختر ترسو یا بے دست و پایے هستم؟!
با ڪمے تعلل خونسرد بہ سمتش بر میگردم،سوز هوا آزارم میدهد!
جوابش را مودبانہ و جدے میدهم:سلام!
اورڪت مشڪے رنگے همراہ شلوار ڪتان قهوہ اے تیرہ پوشیدہ و ڪفش هاے چرم هم رنگ‌ اورڪتش بہ پا ڪردہ.
نگاهم بہ صورتش مے افتد،موهاے مشڪے رنگش زیر باران خیس شدہ اند و‌ روے پیشانے اش افتادہ اند!
پوست گندمے اش ڪمے روشن تر از دو ماہ قبل بہ نظر مے رسد و تہ ریش گذاشتہ!
ڪمے پریشان بہ نظر مے رسد ولے چشم هاے مشڪے رنگِ سردش،جان گرفتہ اند!
لب هایم را از هم باز مے ڪنم:ڪے بهتون گفت من اینجا درس میخونم؟!
دست هایش را داخل جیب هاے اورڪتش مے برد و چند قدم نزدیڪتر میشود.
_هیچڪس! خودم دنبالت اومدم!
حرفش دو پهلو است،خودم را بہ آن راہ مے زنم:خب! امرتون؟!
جدے بہ چشم هایم خیرہ میشود،باران بے رحمانہ روے سر و تنش فرود مے آید و او توجهے ندارد!
_مطمئن شدم!
آب دهانم را آرام قورت میدهم،باز خودم را بہ آن راہ میزنم!
_از چے؟!
دست راستش‌ را از داخل جیبش بیرون مے آورد و مشتش را مقابلم باز مے ڪند! یڪ گل رز سرخ روے ڪف دست نشستہ!
عطرِ عجیبے دارد،عطرش با بوے باران و خاڪ نم زدہ مخلوط میشود و میشود مست ڪنندہ!
همانطور ڪہ دستش را مقابلم گرفتہ و بہ چشم هایم خیرہ شدہ آرام ولے محڪم مے گوید:از اینڪہ دوستت دارم!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉
‍ •○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_دوم
#بخش_پنجم
نگاهم میان صورت و دستش در چرخش است،چند قدم بہ سمت عقب برمیدارم!
لبخند ڪم رنگے میزند:میدونم از تو نباید اینطورے خواستگارے ڪنم! میخوام ازت مطمئن بشم و با خانوادہ م بیام خواستگارے!
جدے و سرد بہ چشم هایش زل میزنم:منم مطمئنم!
_از چے؟!
_از اینڪہ دوستت ندارم!
بے اختیار برایم مفرد شد! لبخندش پر رنگ تر میشود،آرام خم میشود و گل رز را در چند سانتے مترے قدم هایم میگذارد!
دوبارہ صاف مے ایستد:چرا؟!
با حرص مے گویم:تو چرا؟!
آرام و مردانہ مے خندد:من چے رو چرا؟!
نمیتوانم بہ زبان بیاورمش،تردید و معذب بودنم را ڪہ مے بیند خودش مے گوید!
_چرا دوستت دارم؟!
سرم را بہ نشانہ ے مثبت تڪان میدهم!
دوبارہ لبخند میزند،از آن لبخندهایے ڪہ ڪم پیش مے آمد روے لب هایش ببینے!
_چون دوستت دارم!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_سوم
#بخش_اول
آرام خم میشود و گل رز را در چند سانتے مترے قدم هایم میگذارد!
دوبارہ صاف مے ایستد:چرا؟!
با حرص مے گویم:تو چرا؟!
آرام و مردانہ مے خندد:من چے رو چرا؟!
نمیتوانم بہ زبان بیاورمش،تردید و معذب بودنم را ڪہ مے بیند خودش مے گوید!
_چرا دوستت دارم؟!
سرم را بہ نشانہ ے مثبت تڪان میدهم!
دوبارہ لبخند میزند،از آن لبخندهایے ڪہ ڪم پیش مے آمد روے لب هایش ببینے!
_چون دوستت دارم!
چند لحظہ ساڪت و سرد نگاهش میڪنم،سپس بے توجہ بہ شاخہ گلے ڪہ روے زمین گذاشتہ با آرامش رو بر مے گردانم و بہ سمت جایگاہ بے آر تے راہ مے افتم.
روزبہ واڪنشے نشان نمے دهد،اتوبوس بعدے مے رسد.
با قدم هاے بلند خودم را بہ اتوبوس مے رسانم و چترم را مے بندم.
سریع سوار اتوبوس مے شوم و نفس عمیقے میڪشم،روزبہ خونسرد خم مے شود و شاخہ گل را از روے زمین برمیدارد و نگاهے بہ من مے اندازد.
سپس بہ سمت ماشینش راہ مے افتد،اتوبوس حرڪت مے ڪند و ڪم ڪم از محدودہ ے دیدم خارج میشود...
❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️❤ ️
با دقت خیارها را خورد مے ڪنم،یاسین ڪنارم نشستہ و هر چند ثانیہ یڪ بار بہ سالاد ناخنڪ مے زند.
برایش چشم غرہ مے روم اما فایدہ اے ندارد،ڪاسہ ے شیشہ اے بزرگ را ڪامل جلوے خودم مے ڪشم و بہ ڪارم ادامہ میدهم.
یاسین این بار خیار بزرگے برمیدارد و برایم زبان درازے مے ڪند،بہ حالت قهر؛جدے صورتم را بر مے گردانم و توجهے نمے ڪنم.
مادرم مشغول تست ڪردن خورشت است،پدرم هم در پذیرایے نشستہ و اخبار تماشا مے ڪند.
چند ثانیہ بعد صداے زنگ تلفن بلند مے شود،یاسین سریع از روے صندلے بلند میشود و بہ سمت پذیرایے مے دود.
مادرم بلند مے گوید:آروم!
صداے یاسین‌ بہ گوشم مے رسد:بلہ؟!
_سلام! ممنون!
_بلہ! شما؟!
مادرم مے پرسد:ڪیہ؟!
یاسین بہ مخاطبے ڪہ پشت خط است مے گوید:گوشے!
سپس گوشے تلفن بہ دست وارد آشپزخانہ میشود،گوشے تلفن را بہ سمت مادرم مے گیرد:یہ خانمہ ست! با تو ڪار دارہ مامان!
مادرم در قابلمہ را مے گذارد و بہ سمت یاسین مے رود،گوشے تلفن را مے گیرد و بہ گوشش مے چسباند.
_بلہ بفرمایید!
_ممنون احوال شما؟!
چند لحظہ مڪث مے ڪند و مے گوید:بلہ! خواهش میڪنم!
صندلے مقابلم را عقب مے ڪشد و رویش مے نشیند،بہ حرف هاے ڪسے ڪہ پشت خط است گوش مے دهد.
خورد ڪردن خیارها تمام مے شود،گوجہ ے سفت و ڪوچڪے برمیدارم ڪہ نگاہ مادرم روے من میخڪوب میشود.
همانطور ڪہ بہ من چشم دوختہ مے گوید:خواهش میڪنم! واقعیتش غافلگیر شدم! یعنے...
حرفش را ادامہ نمیدهد،چند ثانیہ مڪث مے ڪند و سپس ادامہ میدهد:آخہ آقا پسر شما ڪم سن و سال بہ نظر نمے رسن! دخترِ من...
حرفش را ادامہ نمیدهد و دوبارہ بہ حرف هاے ڪسے ڪہ پشت خط است گوش مے دهد.
گوجہ فرنگے را رها میڪنم و ڪنجڪاو بہ مادرم چشم میدوزم،مادرم لبخند ڪم رنگے میزند:متوجهم! خواهش میڪنم!
_نہ این چہ حرفیہ؟! بزرگوارید!
_اجازہ بدید من با همسر و دخترم صحبت ڪنم! شما چند روز دیگہ تماس بگیرید یا میخواید‌ شمارہ تونو بدید خودم باهاتون تماس بگیرم.
_ممنونم همچنین! بزرگے تونو مے رسونم! شب خوش!
سپس تماس را قطع مے ڪند،لبش را بہ دندان مے گیرد و چند لحظہ فڪر می‌ ڪند.
پدرم نزدیڪمان مے شود:ڪے بود؟!
مادرم لبش را رها مے ڪند و نگاهے بہ من مے اندازد:خواستگار!
نفسم را با حرص بیرون مے دهم و از روے صندلے بلند میشوم.
پدرم جدے نگاهم میڪند:ڪجا؟!
شانہ اے بالا مے اندازم:میرم درس بخونم!
مادرم سریع مے گوید:داریم شام میخوریم!
ابروهایم را بالا مے اندازم:اشتها ندارم!
پدرم جدے نگاهم مے ڪند و رو بہ مادرم مے گوید:خواستگار؟! از فامیل؟!
مادرم پیشانے اش را بالا مے دهد و بلند مے شود:نہ غریبہ ست! یعنے آشناست ولے فامیل نیست!
_خب ڪیہ؟!
مادرم با احتیاط و آرام مے گوید:مهندس ساجدے!
نفس عمیقے میڪشم و سپس لبم را بہ دندان مے گیرم،اخم هاے پدرم درهم مے رود:ڪدومشون؟!
مادرم نفسش را بیرون میدهد:آقا روزبہ دیگہ! رئیسِ...
پدرم اجازہ نمیدهد حرفش تمام بشود و با لحن بدے همراہ تمسخر میگوید:آقا روزبہ؟! آقا روزبہ بہ شناسنامہ ش نگاہ ڪردہ؟!
سرفہ اے میڪنم و رو بہ مادرم میگویم:اگہ دوبارہ تماس گرفتن لطفا بگو جواب ما منفیہ!
پدرم محڪم مے گوید:آرہ! مرتیڪہ از سنش خجالت نمیڪشہ! میگفتے بہ پسرت بگو برو دنبال هم سن و سال خودت! دین و ایمون درست و حسابے هم ڪہ ندارہ!
مادرم اخم میڪند:وا! مگہ ما خداییم از دین و ایمونش خبر داشتہ باشیم؟!
پدرم استغفراللهے زیر لب میگوید و با چهرہ اے درهم دوبارہ روے مبل مینشیند و بہ تلویزیون خیرہ میشود.
مادرم آهستہ میگوید:باید با هم حرف بزنیم!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ و منبع مورد رضایت است👉

دانلود نرم‌افزار اندروید ویسگون دانلود از بازار

ارسال دیدگاه

هنوز دیدگاهی ثبت نشده است
Loading...