ویژه کنید
عکس و تصویر 🏹 نقش #حضرت_علی_علیه_السلام در #جنگ_های_پیامبر_صلی الله علیه و آله در برابر مشرکان صدای شیعه: تاریخ ...

🏹 نقش #حضرت_علی_علیه_السلام در #جنگ_های_پیامبر_صلی الله علیه و آله در برابر مشرکان



صدای شیعه: تاریخ نگاران درباره نقش حضرت علی(علیه السلام) دربعضی غزوات رسول خدا(صلی الله علیه و آله) به صورت کلی توجه کرده اند نه به شکل خاص و جداگانه. مقاله حاضر به موارد ذیل می پردازد:

1. جنگ آوری امام علی(علیه السلام) در غزوه بدر و رشادت های آن بزرگ وار و دعاهای پیامبر(صلی الله علیه و آله) در حق ایشان؛

2. فـداکـاری امام عـلی(علیه السلام) در غزوه احـد و جان فشانی ایشان برای محافظت از وجود پیامبر(صلی الله علیه و آله)؛

3. شـجاعـت امام عـلی (علیه السلام) در غزوه احـزاب و سخن تاریخی پیامبر(صلی الله علیه و آله) درباره آن حضرت؛

4. پیـکار بی نظیر امام عـلی (علیه السلام) در غزوه خـیبر


_______


درباره وجود مبارک حضرت علی (علیه السلام) از ابعاد مختلف، قلم فرسایی شده و سابقه ای بس طولانی دارد، ولی به طور مستقل، کمتر در این زمینه تحقیق و بررسی شده است.
امام علی(علیه السلام) #پیشوای_اول_شیعیان است و شخصیت والایی دارد.
لذا شایسته است بیشتر با ابعاد مختلف زندگی آن امام همام آشنا شویم تا آگاهی مان درباره فضیلت آ ن حضرت بیشتر شود. این امر به طور کامل ممکن نیست، ولی به گفته مولانا:
آب دریا را اگر نتوان کشید هم به قدر تشنگی باید چشید

زندگی حضرت علی(علیه السلام) از هجرت تا وفات پیامبر(صلی الله علیه و آله) سرشار از فداکاری های بزرگ آن حضرت در جبهه های جنگ است.
پیامبر(صلی الله علیه و آله) پس از هجرت به مدینه، 27 «غزوه» با مشرکان ، یهود و شورشیان داشتند که علی (علیه السلام) به جز غزوه «تبوک» در بقیه شرکت جستند.
در غزوه تبوک نیز به علت حساسیت اوضاع و ترس از توطئه منافقان در مرکز حکومت اسلامی، حضرت علی (علیه السلام)به دستور پیامبر(صلی الله علیه و آله) در مدینه ماندند.

🍃 🍃 🍃
🍃 🍃

نـقـش امام عـلی (علیه السلام) در چهار جـنـگ بـزرگ در زمان رسـول خدا (صلی الله علیه و آله) :

غزوه های بـدر . احـد . احـزاب . خـیـبر



🔴 جـنـگ آوری امام عـلی (علیه السلام) در غـزوه بـدر


#جنگ_بدر #نخستین_جنگ تمام عیار میان مسلمانان و مشرکان بود. به همین دلیل، نخستین آزمایش نظامی دو طرف به شمار می رفت و پیروزی در آن جنگ بسیار مهم بود.
این جنگ درسال دوم هجرت رخ داد. پیامبر(صلی الله علیه و آله) در این سال آگاهی یافتند که کاروان بازرگانی قریش به سرپرستی ابوسفیان، از شام عازم مکه است و چون راه کاروان از نزدیکی های مدینه بود، پیامبر(صلی الله علیه و آله) با 313 نفر از مهاجران و انصار برای به دست آوردن کاروان به سوی منطقه بدر، مسیر طبیعی کاروان، حرکت کردند.
هدف پیامبر(صلی الله علیه و آله) از این حرکت، آن بود که قریش بدانند خط بازرگانی آنها در دسترس نیروهای اسلام قرار دارد و اگر آنها از نشر و تبلیغ اسلام و آزادی مسلمانان پیش گیری کنند، رگ حیات اقتصادی آنان به وسیله نیروهای اسلام قطع خواهد شد.
از طرف دیگر ابوسفیان، چون از حرکت مسلمانان آگاهی یافت، با انتخاب یک راه انحرافی از کناره های دریای سرخ، کاروان را به سرعت از منطقه خطر دور کرد و هم زمان با این کار، از سران قریش در مکه یاری طلبید.
در نتیجه، تعداد 950 تا 1000 نفر از مردان جنگی قریش به سوی مدینه حرکت کردند.
در هفدهم رمضان، این گروه با مسلمانان رودررو شدند؛ درحالی که نیروی شرک سه برابراسلام بودند در این نبرد مسلمانان مانند کفار، به ابزار جنگی زیادی مجهز نبودند.


🔑 نقش امام در این غزوه، با اسیرکردن دو نفر از لشکریان کفار قریش شروع می شود؛
زیرا اطلاعاتی که آنها از تجهیزات دشمن به مسلمانان دادند، بسیار مهم بود.

🔑 نقش دوم حضرت علی(علیه السلام) به نبرد با ولید بر می گردد.
در آغاز نبرد، سه تن از دلاوران قریش که تا دندان مسلح بودند، به نام های عتبه، پدر هند، همسر ابوسفیان، برادر بزرگ او شیبه و ولید ( فرزندعتبه) فریادکنان به وسط میدان آمدند و مبارز طلبیدند.
در این هنگام، سه نفر از دلاوران انصار برای نبرد با آنان وارد میدان شدند و خود را معرفی نمودند.
قهرمانان قریش از جنگ با آنان خودداری کردند و فریاد زدند: «ای محمد! کسانی که از اقوام و هم شأن ما هستند، برای جنگ با ما بفرست.»
در این هنگام رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به عبیده بن حارث بن عبدالمطلب، حمزه بن عبدالمطلب و حضرت علی(علیه السلام) دستور دادند به جنگ این سه تن بروند.
این سه مجاهد شجاع، روانه رزم گاه شدند و خود را معرفی کردند.
آنان هر سه نفر را برای مبارزه پذیرفتند و گفتند: همگی هم-شأن ما هستند.
از این سه تن حمزه با شیبه، عبیده با عتبه و علی (علیه السلام) که جوان ترین آنها بود، با ولید روبه-رو شدند و جنگ تن به تن آغاز گردید علی (علیه السلام) و حمزه، هم آورد خود را به سرعت به قتل رساندند، ولی ضربات متقابل میان عبیده و عتبه هنوز ادامه داشت و هیچ کدام بردیگری غالب نمی شد. از این رو، آن دو پس از کشتن حریفان خود به یاری عبیده شتافتند و عتبه را نیز به هلاکت رساندند.
علی(علیه السلام) بعدها در یکی از نامه های خود به معاویه با اشاره به این حادثه نوشتند:
شمشیری که آن را در یک جنگ بر جد تو عتبه و ولید و برادرت حنظله فرود آوردم، هم اکنون نزد من است.
پس ازپیروزی سه قهرمان بزرگ اسلام که اثر خردکننده ای در روحیه فرماندهان سپاه شرک داشت، جنگ همگانی آغاز شد و به شکست سخت ارتش شرک انجامید؛ به طوری که هفتاد نفر اسیر گشتند.
در این جنگ بیش از نیمی از کشته شدگان با ضربت شمشیر علی(علیه السلام) از پای درآمدند.
اهمیت این موضوع از آن جا آشکار می شود که رسول الله(صلی الله علیه و آله) دست به دعا برمی دارد و می گوید:

خداوندا ! تمام کفر در مقابل تمام اسلام ایستاده و اگر اینها از بین بروند، دیگر کسی باقی نمی ماند که تو را عبادت کند.


به نوشته تاریخ نگاران، از جمله شیخ مفید، واقدی و ابن اثیر، 35 تن از کفار به دست آن حضرت کشته شدند.
ایشان چنان در میدان جنگ درخشیدند که دوست و دشمن از فداکاری ایشان یاد می کنند.


ابن هشام می گوید:
در این نبرد، یک پرچم سفید رنگ بود که رسول الله(صلی الله علیه و آله) آن را به دست مصعب بن عمیر سپرد و دوم پرچم سیاه رنگ نیز در پیش روی آن حضرت بود به نام عقاب که در دست علی(علیه السلام) و دیگر در دست یکی از انصار قرار داشت.

نقش علی(علیه السلام) در این نبرد آشکار است؛
زیرا پرچمی که در دست آن حضرت بود، هیچ وقت به زمین نخورد.
به اتفاق تاریخ نویسان شیعه و سنی، پهلوانان و دلاورانی چند به دست آن حضرت کشته شدند؛ مانند ولید بن عقبه که دلاوری بی باک و جنگ جویی چالاک بود و مردان جنگ جو از او هراس داشتند؛ یا عاص بن سعید که مردی بس هول ناک بود که عمر بن خطاب از ترس شمشیرش در آن جنگ گریخت؛ یا نوفل بن خویلد که از سخت ترین دشمنان رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به شمار می رفت و قریش او را در کارها پیوسته مقدم می داشتند و از او اطاعت می کردند؛ یا ابن نوفل که وقتی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شنیدند که وی در جنگ حاضر شده، درباره اش نفرین کردند و دفع او را از خداوند درخواست نمودند و گفتند:
اللٌهم اکفنی نوفل خدا یا مرا از شر نوفل آسوده ساز.
چون در پایان جنگ شنیدند که نوفل به دست علی(علیه السلام) کشته شد، تکبیر گفتند و با این عبارت شکر خدا را به جای آوردند:
الحمدلله الذی اجاب دعوتی فیه؛
سپاس خدای را که نفرینم را درباره او اجابت کرد.


در این جا به شورایی اشاره می شود که پیامبر(صلی الله علیه و آله) تشکیل دادند. این شورا نقش حضرت علی(علیه السلام) را بهتر نمایان می سازد.
بنا بر قول واقدی، پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) چون با انصار پیمان دفاعی بسته بودند نه پیمان جنگی، شورایی نظامی مرکب ازجوانان انصار و گروهی از مهاجران تشکیل دادند.
نخست ابوبکر برخاست و گفت: «بزرگان و دلاوران قریش در تشکیل این ارتش شرکت جسته اند و هیچ گاه قریش اسلام نیاورده و لحظه ای خوار و ذلیل نشده اند و ما هرگز با آمادگی کامل بیرون نیامده ایم.
عمر نیز سخنان دوست خود را تکرار نمود؛ یعنی مصلحت دید که از آن راه به سوی مدینه برگردند.
سپس بعضی از انصار سخنانی عرض کردند که پیامبر(صلی الله علیه و آله) خوش حال شدند .
پس معلوم می شود که این جنگ برای هر دو طرف سرنوشت ساز بوده است. بنابراین نقش حضرت علی(علیه السلام) در جنگ بدر از چند جهت آشکار می شود:


الف) شکسـت و پیـروزی طرفین متخاصم، بستگی به داشتن اطلاعات از نیرو و تجهیـزات جنگـی هم دیگر داشت.
دو نفر از لشکریان قریش به دست امام عـلی (علیه السلام) دست گیر شدند.


ب) چون جنـگ بـدر ، نخستین برخورد بین مسلمانان و کفار قریش بود، نبرد افرادی که در ابتدا با هم مبارزه کردند، تأثیر بسیاری بر روحیه مقابل داشت؛
زیرا هر کدام افراد شجاع و جنگ آور را به میدان فرستاده بودند.
حضرت عـلی (علیه السلام) با کشتن ولید، روحیه مسلمانان را تقویت کردند.


ج) پرچـم داری نقش زیادی در شکست و پیروزی طرفین داشت؛
زیرا هر دو، پرچم را به دست شجاع-ترین افراد داده بودند.


د) همان طور که گفته شد، نیمی از کشتگان قریش به دست حضرت انجام گرفت.

▶ ️ ادامه در پست بعدی


🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸

دانلود نرم‌افزار اندروید ویسگون دانلود از بازار

ارسال دیدگاه

هنوز دیدگاهی ثبت نشده است
Loading...