ویژه کنید
عکس و تصویر رضایت است👉 🏻 •○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○• 🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹 #آیه_های_جنون #قسمت_شصت_و_هفتم #بخش_دوم ...

رضایت است👉 🏻

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_هفتم
#بخش_دوم
همونطور ڪہ ازت خواستہ زندگے ڪن،ڪم ڪم خودشون صبرشو هم بهت میدن.
نگاهے بہ اطرافم مے اندازم،همہ متفڪر و با استرس بہ دفترچہ ے سوالاتشان چشم دوختہ اند.
از آن روز با خودم درگیرم،باید بہ همین زودے از هادے دل بڪنم و بروم پے زندگے ام؟!
پس احساسات و دلِ داغدارم چہ میشود؟!
نفس عمیقے میڪشم،احساس سردرد میڪنم. نگاهے بہ ساعت مچے ام میندازم.
هنوز یڪ ساعت و نیم از زمان ماندہ،عصبے پاهایم را تڪان میدهم و دفترچہ را مے بندم.
بعید میدانم رتبہ ے آخر هم بشوم چہ برسد بہ رتبہ اے ڪہ بتوان با آن وارد دانشگاہ تهران شد و حقوق خواند!
مراقب نگاهے بہ صورتم مے اندازد و چند قدم بہ سمتم برمیدارد،ڪمے خم میشود و آرام مے پرسد:حالت خوبہ؟!
سرم را پایین مے اندازم و چیزے نمے گویم،چند لحظہ بعد دور میشود.
صداے هادے در گوشم مے پیچد:
"دل بڪن از جوونہ هاے عشق مون آیہ! بذار با خیال راحت برم!"
قطرہ ے اشڪے از گوشہ ے چشمم مے چڪد و روے پاسخ نامہ مے ریزد.
باید در اولین فرصت بہ مزار هادے بروم و حسابے صحبت ڪنم.
یڪ ساعت و نیم با هزار و یڪ جان ڪندن میگذرد،سریع پاسخ نامہ و دفترچہ ام را میدهم و از ڪلاس خارج میشوم.
از میان داوطلبان میگذرم،عدہ اے خوشحال و راضے اند،عدہ اے پڪر و گرفته،عدہ اے هم گریہ میڪنند!
ڪاش درد من هم فقط بد دادن ڪنڪور بود! بعضے ناراحتے ها و شڪست ها چقدر پیش پا افتادہ و خندہ دارند!
مطهرہ حوزہ ے دیگرے افتاد،در این دوماہ سعے ڪرد ڪنارم باشد و ڪمے حال و هوایم را عوض ڪند.
زیاد صمیمے نیستیم اما رفاقت را در این مدت در حقم تمام ڪرد،وارد حیاط مدرسہ میشوم.
با چشم دنبال مادرم و یاسین میگردم،چند لحظہ بعد مے بینمشان.
نزدیڪ در خروجے ایستادہ اند،با قدم هاے بلند بہ سمتشان میروم.
یاسین با ذوق میگوید:چے شد آبجے؟!
بے حال میگویم:هیچے!
مادرم سعے میڪند لبخند بزند:فداے سرت! حالا دانشگاہ دولتے نشد میرے دانشگاہ آزاد!
پوزخند میزنم:فڪر ڪنم نفر آخر ڪنڪور امسال منم!
شڪلاتے بہ دستم میدهد:فعلا اینو بخور تو این یڪے دوماہ پوست و استخوون شدے! رنگ و رو بہ صورتت نموندہ حتما فشارت افتادہ!
شڪلات را از دستش میگیرم و داخل دهانم میگذارم،طعم شیرین شڪلات هم تلخے دهانم را نمیگیرد!
همراہ مادرم و یاسین از مدرسہ خارج میشویم و تاڪسے میگیریم،دہ دقیقہ بعد تاڪسے سر ڪوچہ یمان توقف میڪند.
مادرم ڪرایہ را حساب میڪند،میخواهد پیادہ بشود ڪہ میگویم:مامان! من میرم بهشت زهرا!
مادرم نگران بہ چشمانم زل میزند:دارے نگرانم میڪنے! هر روز بهشت زهرا؟!
_باید برم!
_نہ!
_مامان!
اخم میڪند:پیادہ شو،تو خونہ راجع بهش حرف میزنیم!
میخواهم دهان باز ڪنم ڪہ یاد حرف همتا مے افتم:
"از حرف ها و سخت گیرے هاشون ناراحت نشو آیہ جان! اونا حق دارن بعد از رفتن هادے خیلے نگران تو و آیندہ ت باشن!"
همہ حق دارند و من حقے ندارم! آن ها تصمیم مے گیرند من چہ ڪنم،ڪجا بروم،چطور قلبم را تسڪین بدهم،هر چند روز بہ مزار هادے سر بزنم!
حتے هادے حق داشت بے من برود...
بدون حرف دیگرے از تاڪسے پیادہ میشوم و همراہ مادرم بہ سمت خانہ قدم برمیدارم.
بہ چند قدمے خانہ مے رسیم ڪہ نگاہ سنگین ڪسے را احساس میڪنم.
بے اختیار سرم را بلند میڪنم،نگاهم بہ ساختمان رو بہ رویے مے افتدد.
شهاب دست بہ سینہ ڪنار ساختمان ایستادہ و بہ من زل زدہ! اخم میڪنم اما چشم از صورتم نمے گیرد!
بدون واڪنشے قلاب دستانش را باز میڪند و داخل جیب هاے شلوار پارچہ اے سورمہ اے رنگش مے برد.
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻

‍ •○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_هفتم
#بخش_سوم
نور خورشید موهاے طلایے اش را براق تر نشان میدهد و چشمانِ سبزش را روشن تر.
معنے نگاهش را نمیفهمم،اگر پایش بہ زندگے ام باز نمیشد همہ چیز فرق میڪرد!
با اخم‌ نگاهم را میگیرم،مادرم در را باز میڪند و اشارہ میڪند داخل بشوم.
میگویم اول خودش برود،سرے تڪان میدهد و وارد میشود.
میخواهم وارد حیاط بشوم ڪہ شهاب با قدم هاے بلند بہ سمتم مے آید،نگاهے بہ اطراف مے اندازد و با لحن سردے‌‌ آرام میگوید:تسلیت میگم!
بدون توجہ وارد حیاط میشوم،میخواهم در را ببندم ڪہ لبخند عجیبے میزند:باید باهات صحبت ڪنم! راجع بہ پدرت!
دوبارہ قصد میڪنم براے بستن در ڪہ لبخندش عمیق تر میشود،ابروهایش را بالا میدهد:یہ نفرم هست ڪہ خیلے دوست دارہ ببینتت!
متعجب میپرسم:ڪے؟!
چند قدم فاصلہ میگیرد:بهترہ خودت ببینیش!
لب میزنم:بهترہ دیگہ نزدیڪم نیاے! حرفاتو آدمے هم ڪہ میگے میخواد منو ببینہ مالہ خودت!
با حرص در را مے بندم و وارد خانہ میشوم،روزگار بازے هاے عجیبے دارد.
هرچہ تلاش میڪنے از بازے هایش دور باشے نمے گذارد!
بہ خودت مے آیے و مے بینے با ڪمے اشتباہ بازیچہ اش شدہ اے!
مثل یڪ مُهرہ! یڪ مُهرہ ے سوختہ!
فڪرش را هم نمے ڪردم یڪ تصمیم سادہ اینطور مسیر زندگے ام را تغییر بدهد و بہ نفع طراحان بازے تمام بشود...
همہ چیز بازے بود...
ڪمتر از سہ ماہ بہ نزدیڪ شدن بہ سراب ماندہ بود...
و من چہ خوش خیال بودم..‌.
سورہ ے جنون براے نازل شدن بے قرار شدہ بود...
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻
👈 🏻 برداشتن آے دے ها از روے عڪس مورد رضایت نیست👉 🏻

💔 تمام لحظہ ها ڪہ رفتہ اے تو را دارم
دلم پر است از شهر ِِِِِِِِ بے تو منے ڪہ بیزارم💔
#زینب_باباخانے

پ.ن:چند قسمت دیگہ هیجان و قسمت هاے طولانے بہ داستان برمیگردہ،شخصیت اصلی😉
انرژے هاتون دارہ تہ میڪشہ ها.

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_هشتم
#سوره_ی_پنجم
#بخش_اول
نگاهم را در اطراف مے چرخانم و نفس عمیقے میڪشم‌ بوے گلاب و عطر خوشے در بینے ام مے پیچد،مطهرہ چند متر آن طرف تر ایستادہ.
چشمانم را بہ سنگ قبر هادے مے دوزم و آرام دستم را روے نامش میڪشم.
چند روزیست این سنگ مهمانِ جسمِ فرماندہ ے من شدہ!
لبخند میزنم،از آن لبخندهاے دلبرانہ!
_سلام یارِ عجول! حالت خوبہ؟
چند لحظہ مڪث میڪنم و چشمانم را روے نامش میخڪوب.
بغض بہ گلویم چنگ مے اندازد،سعے مے ڪنم صدایم نلرزد!
_سہ روز پیش ڪنڪور دادم،جالب نبود! یعنے....
مهم نیست چہ خوب چہ بد دادم رفت!
بغضم شدت مے گیرد،صدایم ڪمے مے لرزد:هادے! میدونم الان دارے منو میبینے و صدامو مے شنوے،حتے مطمئنم میدونے چے تو دلم میگذرہ!
خیلے با خودم ڪلنجار رفتم بیام اینجا این حرفا رو بزنم اما بالاخرہ خودمو یہ دل ڪردم.
میگن دیگہ هیچ نسبتے باهات ندارم،میگن باید ازت دل بڪنم و ڪم ڪم برم دنبال زندگیم!
میگن تو از ناراحتے من عذاب میڪشے و باید بذارم با خیال راحت پرواز ڪنے پیش خدا!
آرام آرام اشڪانم روے گونہ هایم سُر میخورند،لبانم را چند بار باز و بستہ میڪنم اما نمے توانم چیزے بگویم‌.
دستم را از روے نامش برمیدارم و نفسے میگیرم،لبانِ لرزانم را از هم باز میڪنم:مے...مے...میخواستم تا آخر عمرم هر روز بیام سر مزارت و حال بدمو ببینے!
شاڪے ام هادے! از خودم از تو از بابام از عمو مهدے از سیاست از جنگ از قلبم! از هر چیزے ڪہ منو بہ تو وصل ڪرد و تو رو ازم گرفت!
اما بہ قول سارا نمیخوام تو رو بین این ور اون ور لنگہ پا نگہ دارم!
برو عزیزم! با خیال راحت برو! قلب و احساس و غماے آیہ حلالت!
ریزش اشڪانم شدت مے گیرند،سعے میڪنم هق هق نڪنم!
_نمیگم ازت دل ڪندما! مگہ میشہ؟! اما نمیخوام تو رو عذاب بدم نمیخوام نگاہ پر ترحم بقیہ روم باشہ!
بابات میگفت یہ گروہ براے یہ مستند میخوان باهام مصاحبہ ڪنن،باباتم گفتہ حال من خوب نیست.
اونا گفتن اینطورے بهترہ!قصہ ے ما از اون قصہ هاست ڪہ بیشتر اشڪ مردمو درمیارہ!
نمیتوانم جلوے هق هقم را بگیرم:میخوان منو،دخترے ڪہ دوستش داشتے رو مثل گوشت قوربونے بشونن پاے دوربین ڪہ اشڪ مردم دربیاد! ڪہ مخاطب برنامہ شون برہ بالا!
چرا نمے فهمن قصہ ے ما جدایے و نرسیدن بہ وصال نبود؟! قصہ ے ما تویے و ایمانت! باید تو رو نشون بدن!
تویے ڪہ اهل ریا نبودے و دوست نداشتے ڪاراتو تو بوق و ڪرنا ڪنے!
از بابا خواستم بہ هیچ عنوان آدرس یا شمارہ مو بہ ڪسے ندہ،من دنبال اشڪ و آہ مردم نیستم چون از تو یاد گرفتم باید با خدا معاملہ ڪنم.
اگہ همسرت بودم شاید قضیہ فرق میڪرد مثل خودت مثل ڪوہ استوار وایمیسادم و محڪم بہ همہ ے دنیا معرفیت میڪردم.
ولے میترسم بشم ابزار! میترسم خونے ڪہ ازت ریختہ شدہ یہ جاهایے بجوشہ! میترسم غیرتت بہ درد بیاد هرڪسے اشڪِ دختر ڪوچولوے قصہ تو ببینہ و بشہ رونق بساطِ یہ عدہ نامرد!
آدمش نیستم هادے! هنوز بہ اندازہ ے تو بزرگ نشدم!
ولے از بابامهدے خواستم هروقت حالشون بهتر شد همونطور ڪہ هستے بہ یہ ایران معرفیت ڪنن،نہ ڪمتر نہ بیشتر!
مطمئنم از پسش برمیان و خیلیا متوجہ هدف و بزرگے تو و دوستات میشن‌.
القصہ یارِ عجول! دیگہ مثل سابق بهت سر نمیزنم!
میرم ڪہ برم ڪہ راحت برے! هوامو از آسمونا داشتہ باش!
این را مے گویم و مے ایستم،با دست اشڪانم را پاڪ میڪنم.
میخواهم بہ سمت مطهرہ بروم ڪہ یادِ حلقہ مے افتم!
حلقہ اے ڪہ هیچ گاہ دستم نڪردم!
مُردد دستم را بہ سمت گردنبندم مے برم و حلقہ ام را از داخلش بیرون میڪشم.
خم میشوم و همانطور ڪہ حلقہ را میان پسوند شهید و نامش میگذارم نجوا میڪنم:قول دادم دستم نڪنم و فقط خودت دستم ڪنے! الوعدہ وفا!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
مورد رضایت است👉 🏻

‍ •○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_هشتم
#بخش_اول
براے آخرین بار دستم را روے نامش میڪشم و لبخند میزنم:دختر ڪوچولوے قصہ ت خیلے دوستت داشت!
این را مے گویم و سریع بلند میشوم همانطور ڪہ سعے میڪنم بغضے ڪہ دوماہ است گریبان گیرم شدہ قورت بدهم رو بہ مطهرہ مے گویم:بریم مطے!
مطهرہ نگاہ غمگینے بہ مزار هادے مے اندازد و بہ سمتم قدم برمیدارد.
میخواهیم از ڪنار مزار عبور ڪنیم ڪہ بوے یاس بہ مشامم میخورد.
بے ارادہ سر برمیگردانم،هادے را مے بینم ڪہ ڪنار مزارش ایستادہ و با لبخند نگاهم میڪند! از آن لبخندهایے ڪہ از ڪنجش حبہ حبہ قند مے ریزد.
جلوے ریزش اشڪانم را میگیرم و سعے میڪنم لبخند بزنم،دستش را بہ نشانہ ے خداحافظے بالا مے برد.
من هم دستم را بالا میبرم و برایش بہ نشانہ ے خداحافظے تڪان میدهم،لب میزنم:خداحافظ سورہ ے ناتموم آیہ!
قطرہ ے اشڪے از گوشہ ے چشمش مے چڪد:خداحافظ دختر ڪوچولویِ بزرگِ قصہ!
پلڪے میزنم و میرود...
بہ لطافتِ یڪ یاس...
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻
👈 🏻 برداشتن آے دے ها از روے عڪس مورد رضایت نیست👉 🏻

💔 از رفتن تو قافلہ اے رفت ز شهرم
آرام جدا،صبر جدا،هوش جدا رفت💔

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_هشتم
#سوره_ی_پنجم
#بخش_دوم
سست دستم را پایین مے اندازم و با قدم هاے بلند براے خروج راہ مے افتم،قبل از اینڪہ پشیمان بشوم!
مطهرہ متعجب نگاهے بہ مزار هادے مے اندازد و سپس بہ من.
بدون حرف خودش را بہ من مے رساند و ڪنارم قدم برمیدارد.
نفسم را با شدت بیرون میدهم،قلبم مے سوزد! بد هم میسوزد!
تمام تنم گُر گرفتہ،اما خدا را شڪر! هادے را با خیال راحت راهے ڪردم،براے همیشہ....
🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱
مطهرہ با پَرِ چادرش خودش را باد میزند و بہ نیمڪتے خالے اے اشارہ میڪند:خیلے گرمہ! یڪم بشینیم؟
نفس عمیقے میڪشم:ما ڪہ از بهشت زهرا تا اینجا با تاڪسے اومدیم! ڪولر ماشینم روشن بود!
پشت چشمے نازڪ میڪند:خب هوا گرمہ! حالا دو دیقہ بشینیم چے میشہ؟!
لبخند ڪجے میزنم:مامانم گفتہ بیرون نگهم دارے حال و هوام عوض بشہ؟!
محتاط نگاهم میڪند:خستہ شدم! هوس بستنے ام ڪردم،فڪر ڪنم اون دڪہ بستنے داشتہ باشہ.
نفس عمیقے میڪشم و بدون حرف بہ سمت نیمڪت راہ مے افتم.
مطهرہ پر انرژے میگوید:تو بشین،الان منم بستنے میگیرم میام!
روے نیمڪت مے نشینم،مطهرہ لبخند تصنعے اے میزند و بہ سمت دڪہ میرود،مشغول صحبت با فروشندہ میشود اما شش دونگ حواسش پیش من است!
نگاهم را از مطهرہ مے گیرم و بہ درختان بلند و سر سبز مے دوزم.
دلشورہ ے عجیبے دارم،دستانم مے لرزند و انگار هم تب دارم هم دماے بدنم سرد است!
از آن حال هاے بدِ توصیف ناشدنے! مدام خاطرات ڪوتاہ هادے مقابل چشمانم رژہ میروند.
از اولین بارے ڪہ آمد خواستگارے تا همین چند دقیقہ پیش ڪہ سر مزار برایم دست تڪان داد!
نفس عمیقے میڪشم،خیلے عمیق!
اگر این نفس ڪشیدن نباشد فرقے با یڪ مُردہ ندارم،مادرم میگفت در این دوماہ رنگ و رویم زرد شدہ،زیر چشمانم گود افتادہ و انگار پنج شش ڪیلو وزن ڪم ڪردہ ام!
حالے ندارم خودم را در آینہ نگاہ ڪنم،دوماہ است حواسم از خودم پرت شدہ!
صداے مطهرہ باعث میشود سرم را برگردانم:چہ عمیق و متفڪر بہ درختا زل زدے!
_دارم تابلوے نقاشے زندہ تماشا میڪنم شاید روح نصفہ جونم یڪم ڪیف ڪنہ!
بستنے قیفے اے بہ سمتم میگیرد:فعلا بستنے تو بخور و ڪیف ڪن! وقت براے تماشاے درختا هست.
بستنے را از دستش میگیرم و میگویم:شاید نباشہ! ڪے از یڪ ثانیہ بعد خودش خبر دارہ؟! میدونے رفتن هادے دارہ بهم یاد میدہ ڪہ چرا فڪر میڪردم همہ چیز ابدیہ و اینطور راحت بہ چیزاے فانے دلبستم؟! حداقلش اینہ از این بہ بعد چیزے رو از دست بدم محڪم تر با نبودش برخورد میڪنم.
واقعا هم همینطور شد! بہ اندازہ ے چشم بر هم زدنے همہ چیزم را از دست دادم و خم بہ ابرو نیاوردم!
از درون سوختم و خود خورے ڪردم اما بہ روے ڪسے نیاوردم! محڪم ایستادم!
مطهرہ مردد مے پرسد:واقعا دیگہ نمیخواے سر مزار هادے برے؟! آروم شدے؟!
_هم آرومم هم ناآروم! سر مزارش میرم نہ مثل سابق! مثل یہ دوست یہ سایہ یہ خاطرہ ے ڪوتاہ! خیال همہ راحت میشہ!
_میتونم یہ سوال بپرسم؟!
سرم را بہ نشانہ ے مثبت تڪان میدهم.
_چرا سر مزار هادے اونطور حرف زدے؟! گفتے میخوان باهات مصاحبہ ڪنن...
یعنے بہ نظرم یڪم دارے زود قضاوت میڪنے! بہ نظرت بودن این برنامہ ها لازم نیست ڪہ مردم بفهممن آیہ ها چے میڪشن؟!
ابروهایم را متعجب بالا میدهم و زمزمہ میڪنم:آیہ ها!
سریع میگوید:نمیدونم چطورے با همسر شهدا جمع ببندمت! تو شبیہ هیچڪدومشون نیستے! اصلا باورم نمیشہ...

_خودمم تازہ دارہ باورم میشہ...
مڪثے میڪنم و ادامہ میدهم:منظورم همہ ے برنامہ ها نبودن! اما یہ سرے برنامہ ها هستن فقط دنبال خط گرفتن و ابزار ڪردن یہ عدہ ان براے حزب یا سیاست خاصے! یا دنبال جذب مخاطبن بہ قولے نونشون رو از اشڪ مردم درمیارن!
اونطورے گفتم چون اگہ براے اونا شان هادے و ڪارش مهم بود اینطور مطرح نمیڪردن! میذاشتن حال من یڪم بهتر بشہ!
تازہ من برم تو مستند چے بگم؟! جز یہ قصہ ے ڪوتاہ و مبهم چے از هادے براے گفتن دارم؟!
من عادتاے هادے رو نمیدونم،اخلاقاشو ڪامل نمیدونم،اعتقاداتشو ڪامل نمیدونم،ڪارا و طرز زندگے شو نمیدونم!
در واقع جز یہ سرے مسائل ظاهرے هیچے از هادے نمے دونم!
برم چے بگم؟! فقط آہ و نالہ سر بدم؟!
اگہ هدف تحت تاثیر قرار دادن مردمہ باید با صداقت پیش رفت و من باید اول از هادے و ایمان و اخلاق و هدفش حرفے براے گفتن داشتہ باشم بعد حال و روزاے الانم!
هادے براے من ناشناختہ ست! تازہ میخواستم بشناسمش.
هادے مثل ما انسان بود با تمام اخلاقاے خوبش حتما ڪم و ڪاستے هایے هم داشتہ!
من نہ اخلاقاے خوبشو ڪامل میدونم نہ ڪم و ڪاستے هاشو!
نمیخوام ازش چیزے ڪہ نبود رو بسازم یا فقط یہ بُعدِ ظاهرے از شخصیتش رو بزرگ ڪنم.
فیلم اخراجے ها رو ڪہ دیدے؟!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_هشتم
#بخش_دوم
سرش را بہ نشانہ ے مثبت تڪان میدهد،ادامہ میدهم:یہ دیالوگشو خیلے دوست دارم! اون دیالوگ ڪہ گفت جنگ و شهدا رو درست نشون بدیم نہ درشت!
مطهرہ متفڪر بہ صورتم چشم دوختہ،سرفہ اے میڪنم و میگویم:حتما پدر و مادرش میتونن شخصیتش رو اونطور ڪہ هست معرفے ڪنن.
ابروهایش را بالا میدهد:اونطور ڪہ بودہ یا هست؟!
لبخند میزنم:اونطور ڪہ هست!
متعجب نگاهم میڪند اما حرف دیگرے نمیزند،مشغول خوردن بستنے اش میشود و میگوید:بخور تا آب نشدہ.
نگاهے بہ بستنے ام مے اندازم و لب میزنم:میل ندارم!
با اخم نگاهم میڪند:دیگہ یہ بستنے میل داشتن و نداشتن نمیخواد! بخور تا منم بگم چہ تصمیمایے گرفتم.
بہ چشمانش زل میزنم:چہ تصمیمایے گرفتے؟
بہ بستنے ام اشارہ میڪند:فعلا بستنے تو بخور!
بے میل ڪمے از بستنے ام را میخورم،مطهرہ لبخند ڪم رنگے میزند و میگوید:فڪر ڪنم نتیجہ ے ڪنڪور مورد رضایتم باشہ.
از صمیم قلب لبخند میزنم:خیلے عالیہ! یعنے باید خانم وڪیل صدات ڪنم؟!
مے خندد:نہ در اون حد! فڪر ڪنم یہ رتبہ ے چهار رقمے خوب بیارم،میخوام مدیریت بخونم یا روانشناسے!
_خوبہ! ڪمتر از یہ ماہ دیگہ نتیجہ هاے اولیہ میاد.
_تو چے؟!
نفس عمیقے میڪشم:جالب نبود! یعنے افتضاح دادم فڪر ڪنم امسال پشت ڪنڪور بمونم.
گرفتہ نگاهم میڪند:حالا حتما باید حقوق بخونے؟! رشتہ ے ما این همہ زیر شاخہ دارہ،اصلا برو دانشگاہ فرهنگیان از اون خانم معلم نمونہ ها میشے!
مے خندم:بعید میدونم رتبہ م در حد دانشگاہ فرهنگیان باشہ!
نفسش را با شدت بیرون میدهد،معلوم است ناراحت شدہ.
سعے میڪند دلدارے ام بدهد:فداے سرت! سال بعد میترڪونے!
چشمانم را باز و بستہ میڪنم:امیدوارم!
مُردد نگاهم میڪند،من من ڪنان مے پرسد:یہ چیزے بپرسم ناراحت نمیشے؟!
_نمیدونم ڪہ چے میخواے بپرسے!
_راجع بہ....
ادامہ نمیدهد،نگاهش میڪنم:راجع بہ هادے؟!
سرش را تڪان میدهد،جدے مے گویم:بپرس!
لبش را مے گزد:میخواے تا ابد پاش بمونے؟!
نگاهم را از صورتش میگیرم:نمیدونم! شاید آرہ شاید نہ! فقط میدونم حالا حالاها نمیتونم اون آدم قبل بشم!
نفس راحتے میڪشد!
_خوبہ ڪہ نمیخواے عجولانہ تصمیم بگیرے!
_شاید! ترجیحم اینہ تا توے شوڪ نبودنشم هیچ تصمیم قطعے اے نگیرم!
_خوب میڪنے منطقے ترین تصمیمہ!
لبخند تلخے میزنم:همہ چیز با منطق نیست! یہ جاهایے فقط باید بہ قلبت گوش بدے و پاے تصمیماے قلبت بمونے!
میخواهد دهان باز ڪند ڪہ پشیمان میشود،حرفش را میخورد!
علاقہ اے بہ ادامہ ے این بحث ندارم،براے اینڪہ از بحث من و هادے خارج بشویم میگویم:داشتے از تصمیمات میگفتے!
نگاهش را از صورتم مے گیرد و بہ ڪفش هایش مے دوزد:گفتم دیگہ!
_دوماہ حال و هوا و هوشم با خودم نبودہ اما حالا هست،یہ چیزے میخواے بگے ڪہ خجالت میڪشے یا دارے پیش من احتیاط میڪنے!
سریع گونہ هایش گل مے اندازد،آرام مے گوید:نہ چیز مهمے نیست!
شانہ اے بالا مے اندازم:اگہ راحت نیستے نگو.
سرش را بلند میڪند اما سعے میڪند مستقیم بہ چشم هایم نگاہ نڪند.
تردید را ڪنار میگذارد و دهان باز میڪند:اون قضیہ رو یادتہ؟! قضیہ ے ....
دوبارہ حرفش را قورت میدهد،ڪمڪش میڪنم:قضیہ ے مهندس ساجدے؟
گونہ هایش سرخ تر میشوند:آرہ!
_خب!
_نمیتونم فراموشش ڪنم!
_نمیتونے یا نمیخواے؟
_هردو!
_بابت فعل اولے میتونم صحبت ڪنم و قانعت ڪنم اما براے دومے نہ! تا نخواے نمیتونے!
بے توجہ بہ حرفم مے گوید:میدونے ڪہ بابام تو شرڪتشون ڪار میڪنہ،میگفت یہ منشے دارن ڪہ چند سالہ اونجاست و امینِ مهندسہ اما حالا ماہ هاے آخر بارداریشہ و باید یہ مدت برہ مرخصے.
دنبال یہ منشے موقت ان،براے چندماہ نهایتا یڪ سال!
چشمانم را ریز میڪنم:و تو قصد دارے با وساطت پدرت بہ عنوان منشے وارد شرڪت بشے؟!
آب دهانش را قورت میدهد و چیزے نمے گوید،سرم را تڪان میدهم:از تو بعیدہ مطهرہ! متاسفم اما رڪ میگم خیلے بچگانہ و دور از اعتقادات دارے فڪر میڪنے و تصمیم میگیرے.
اخم میڪند:یہ جورے میگے انگار دارم گناہ ڪبیرہ میڪنم!
_نگفتم گناہ میڪنے اما انگار میخواے زمینہ شو فراهم ڪنے! بخاطرہ مردے ڪہ از جنس تو نیست!
محڪم میگوید:علاقہ و عشق خیلے چیزا رو تغییر میدہ!
پیشانے ام را بالا میدهم:و تو صد در صد مطمئنے اون بهت علاقہ مند میشہ و تغییر میڪنہ؟!
نفس پر حرصے میڪشد:نہ! من ڪہ هیچ شناختے از اون ندارم،اینطورے هم خودم بیشتر وارد اجتماع و ڪار میشم هم استقلال مالے پیدا میڪنم هم...
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_هشتم
#بخش_دوم
_هم شانستو براے بہ دست آوردن دلش امتحان میڪنے،بہ بعدشم فڪر ڪردے؟ بہ بعدے ڪہ اون تو رو نخواد؟! اصلا از ڪجا مطمئنے زن یا نامزد ندارہ؟!
_مجردہ!
_دختر دیگہ اے چے؟! میدونے دخترے ڪہ بهش علاقہ مند باشہ تو زندگیش هست یا نیست؟
چشمانش را مے بندد:نہ!
سرزنش گرانہ میگویم:اونوقت بهت میگم دارے عجولانہ و بچگانہ تصمیم میگیرے ناراحت میشے،تا جایے هم ڪہ بہ چهرہ ش میخورہ بعید میدونم پسر بیست و چهار پنج سالہ باشہ!
آرام لب میزند:سے سالشہ!
بے اختیار بلند مے گویم:چے؟!
مطهرہ سریع میگوید:هیس!‌
نگاهے بہ اطراف مے اندازم و با حرص مے گویم:دوازدہ سال اختلاف سنے چیز ڪمے نیست! اون از یہ دهہ و نسل دیگہ ست تو از یہ دهہ و نسل دیگہ!
_بہ نظرم تفاهم مهم ترہ!
آشفتہ نگاهم را از چهرہ اش میگیرم:نمیدونم!‌ ولے میدونم این تصمیمت درست نیست!
مطهرہ میخواهد چیزے بگوید ڪہ صداے زنگ موبایلم بلند میشود،موبایلم را از ڪیفم بیرون میڪشم و بہ شمارہ ے ناشناس چشم مے دوزم.
مطهرہ مے پرسد:نمیخواے جواب بدے؟
_نہ! ناشناسہ!
چند لحظہ بعد خودش قطع میڪند،میخواهم ادامہ ے حرفم را از سر بگیرم ڪہ دوبارہ موبایلم زنگ میخورد.
نگاهے بہ مطهرہ مے اندازم و میگویم:همون شمارہ ست.
مطهرہ نگاهے بہ صفحہ ے موبایلم مے اندازد:شاید آشناست ڪار مهمے دارہ!
شانہ اے بالا میندازم:خب پیام بدہ خودشو معرفے ڪنہ!
موبایل را داخل ڪیفم برمیگردانم و ادامہ میدهم:ولش ڪن،آشنا باشہ خودشو معرفے میڪنہ بعد زنگ میزنہ.
زنگ موبایل قطع میشود،مطهرہ میخواهد بحث را عوض ڪند:از ڪے میخواے درس خوندنو شروع ڪنے؟
چادرم را ڪمے جلو میڪشم و میگویم:فعلا ڪہ نمیتونم،اول باید دینے و عربے و ادبیاتا رو براے شهریور پاس ڪنم!
فعلا هم اوضاع روحیم براے درس خوندنِ خوب مساعد نیست.
با ذوق مے گوید:میخواے یہ ڪلاسے ثبت نام ڪنیم؟ نقاشے اے خطاطے اے چیزے.
ڪمے فڪر میڪنم:راجع بهش فڪر میڪنم.
_ڪلاس ڪامپیوتر چے؟ بہ دردت میخورہ ها! منم تازہ مدرڪمو گرفتم.
بہ شوخے میگویم:آرہ! براے منشے شدن خیلے بہ ڪار میاد!
آرام بہ بازویم مے ڪوبد:بے مزہ!
لبخند ڪم رنگے میزنم و میگویم:بیشتر فڪر ڪن! خیلے بیشتر!
ساڪت با بند ڪیفش مشغول بازے میشود،از روے نیمڪت بلند میشوم:برگردیم خونہ!
مطهرہ هم بلند میشود،چند قدم ڪہ برمیداریم صداے زنگ موبایلم بلند میشود.
بے حوصلہ مے گویم:چقدر گیرہ!
_خب جوابشو بدہ!
نفسم را بیرون میدهم و زیپ ڪیفم را میڪشم،همانطور ڪہ موبایلم را بیرون میڪشم غر میزنم:وقت گیر آوردے!
مُردد جواب میدهم:بعلہ؟!
صداے جدے شهاب مے پیچد:سلام!
میخواهم موبایل را از گوشم جدا و تماس را قطع ڪنم ڪہ سریع مے گوید:میخوام جدے باهات صحبت ڪنم! راجع خودمو پدرت و ڪارایے ڪہ ڪردم!
محڪم میگویم:علاقہ اے بہ شنیدنشون ندارم!
با تحڪم میگوید:ولے باید بشنوے!
پوزخند میزنم:بایدے براے من وجود ندارہ،حداقل از جانب تو!
مے خندد:زبونت برگشتہ! توے این دوماہ ڪہ جنازہ ے متحرڪ بودے چے شد؟! غم و غصہ ت تموم شد؟! حالت جا اومد؟!
خونم بہ جوش مے آید،ڪمے از مطهرہ فاصلہ میگیرم و آرام میگویم:بہ تو هیچ ربطے ندارہ!
بشاش میگوید:نہ ندارہ! اما ڪاراے پدرت بہ تو ربط دارہ.
راستے گفتم یڪے هست ڪہ خیلے دوست دارہ ببینتت!
بے حوصلہ مے گویم:قابل اعتماد نیستے! تجربہ اینو ثابت ڪردہ.
_دارم جدے صحبت میڪنم بدون نقشہ و ڪلڪ!
_خب چرا میخواے بہ من بگے با خود پدرم صحبت ڪن!
پوزخند میزند:میترسہ خانوادہ ش گند ڪارے هاشو بفهمن،تورم از ترس من بہ عسگریا پاس داد.
میخواهم چیزے بگویم ڪہ اجازہ نمیدهد:از من توقع نداشتہ باش براے پدرت احترام قائل باشم،باشہ بہ وقتش با مادرت صحبت میڪنم!
میخواهد قطع ڪند ڪہ سریع میگویم:بہ مادرم چہ ربطے دارہ؟!
با لحن تمسخر آمیزے مے گوید:خیلے ربط دارہ! خداحافظ!
سریع میگویم:میخواے چہ آتیشے بہ پا ڪنے؟! ڪجا همو ببینیم؟!
خندہ در صدایش موج میزند:هرجا ڪہ میتونے بیاے،روزو آدرسو ساعتو براے همین شمارہ اس ام اس ڪن.
سپس قطع میڪند! متحیر و گیج موبایل را از گوشم جدا میڪنم و بہ شمارہ چشم مے دوزم.
حس میڪنم راز بزرگے براے برملا ڪردن دارد ڪہ همہ چیز را آشفتہ تر میڪند!
🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸
محتاط بہ اطرافم نگاہ میڪنم و عینڪ دودے را بہ چشمانم میزنم.
بہ زور توانستم مادرم را راضے ڪنم براے هواخورے تنها بیرون بیایم،دو روز از تماس شهاب گذشتہ و دل توے دلم نیست!
دلم شور میزند،احساس میڪنم باز نقشہ اے دارد!
در راہ صد بار پشیمان شدم و خواستم بہ خانہ برگردم اما بہ زور خودم را بہ اینجا ڪشاندم.
مقابل ڪافے شاپ مے ایستم،ڪافہ اے معمولے و ڪوچڪ در خیابان انقلاب.
آب دهانم را با شدت قورت میدهم و وارد ڪافہ میشوم،نگاهے بہ اطراف مے اندازم.
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻

‍ •○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_هشتم
#بخش_دوم
خبرے از شهاب نیست،دختر و پسر جوانے وسط ڪافہ پشت میزے نشستہ اند و ریز مے خندند.
گوشہ ے ڪافے شاپ هم در اشغالِ چهار پنج دخترِ جوان است.
بے میل بہ سمت میز دونفرہ اے ڪہ نزدیڪ در است میروم و پشت میز مے نشینم.
ڪیف و موبایلم را روے میز میگذارم و عیڪنم را برمیدارم،ڪافے من بہ سمتم مے آید و مودبانہ خوش آمد مے گوید و سپس مے پرسد:چے میل دارید؟
آرام میگویم:منتظر ڪسے هستم.
سرے تڪان میدهد و از میز دور میشود،دہ دقیقہ اے میگذرد و خبرے از شهاب نمیشود.
لبم را بہ دندان میگیرم و مضطرب بہ ساعت روے دیوار چشم مے دوزم.
چند لحظہ بعد صداے قدم هاے مردانہ اے از پشت سرم مے آید،سرم را برمیگردانم.
شهاب عینڪ آفتابے اش را از روے چشمانش برمیدارد و با لبخند ڪجے نگاهم میڪند.
استرسم بیشتر میشود،دستے یہ یقہ ے پیراهن سدرے رنگش مے ڪشد و بہ سمت میز مے آید.
بدون اینڪہ بہ اطراف نگاہ ڪند پشت میز مے نشیند،عینڪ دودے و موبایلش را روے میز میگذارد و بہ چشمانم زل میزند.
نگاهم را بہ میز خالے سمت چپم مے دوزم و محڪم میگویم:میشنوم!
با لحن تمسخر آمیزے مے گوید:السلام علیڪ و الرحمة اللہ و برڪاتہ!
جوابے نمیدهم،مے گوید:فڪر میڪردم شماها متعقدید جواب سلام واجبہ.
جدے میگویم:من براے سلام و احوال پرسے اینجا نیومدم.
ڪافے من را صدا میزند و سپس رو بہ من میگوید:اے بابا! چہ ڪم حوصلہ و بد اخلاق!
نفس عمیقے میڪشم و توجهے نمیڪنم،چند لحظہ بعد ڪافے من نزدیڪمان میشود.
با خوشرویے مے پرسد:چے میل دارید؟
شهاب نگاهے بہ منو مے اندازد و میگوید:یہ اسپرسو!
ڪافے من از من مے پرسد:و شما؟
خشڪ مے گویم:چیزے نمیخورم.
شهاب نگاهش را میان من و ڪافے من مے چرخاند:براشون یہ آب پرتقال یا آناناسِ شیرین و خنڪ بیارید،ممڪنہ فشارشون بیوفتہ!
ڪافے من از میزمان دور میشود،شهاب نگاهے بہ موبایلش مے اندازد و مے گوید:تسلیت میگم! مثل اینڪہ حالت بهترہ!
_گفتم ڪہ براے سلام و احوال پرسے اینجا نیستم.
ڪے میخواست منو ببینہ؟ چرا تنها اومدے؟
دستش را میان موهاے طلایے اش مے برد و لبخند ڪج و ڪولہ اے میزند:اومدہ! بحث مون بہ جاهاے خوبش برسہ میارمش!
بے ارادہ نگاہ دقیقے بہ ڪل ڪافہ مے اندازم،مے گوید:داخل نیاوردمش!
محڪم مے گویم:سریع تر حرفاتو بزن باید برم!
بے خیال مے گوید:چے بگم؟!
_ڪے اے؟! پدرمو از ڪجا میشناسے؟! چہ خصومتے بین تونہ و دلیل این رفتارات چیہ؟! از ڪجا این همہ اطلاعات دارے؟!
_سوالاے خوبے ان! بذار سفارشا رو بیارن بعد میگم.
اخم میڪنم:شمارہ ے منو از ڪجا آوردے؟! از ڪجا میدونستے گاهے ڪجام و چے ڪار میڪنم؟!
عجیب نگاهم میڪند:همہ ے آدما یہ قیمتے دارن،خریدنے ان!
ابروهایم را بالا میدهم:خب ڪے رو خریدے؟!
آرام مے خندد:من آدم فروش نیستم خانم ڪوچولو!
نیش میزنم:آدم فروش نیستے یا هنوز بهش احتیاج دارے؟!
خونسرد میگوید:گزینہ ے اول!
ڪافے من نزدیڪمان میشود و سفارش ها را روے میز مے چیند.
شهاب فنجان قهوہ اش را بلند میڪند و همانطور ڪہ فنجان را بہ لبانش مے چسباند مے گوید:اما میگم ڪیہ! چون از آدماے خائن خوشم نمیاد!
ڪنجڪاو نگاهش میڪنم،جرعہ اے از قهوہ اش مے نوشد و ادامہ میدهد:بهنام! شاگرد پدرت تو مغازہ!
فنجان را از لبانش جدا میڪند و ابروهایش را بالا میدهد:بہ پدرت بگو بہ هرڪسے اعتماد نڪنہ!
متعجب میگویم:امڪان ندارہ!
پوزخند میزند:دارہ! گفتم ڪہ همہ ے آدما یہ قیمتے دارن! ضبط صوت من درست ڪنار پدرت بود،ارزونم خودشو فروخت! البتہ از پدرت دلخوشے ندارہ.
تمام مڪالمہ هاے تلفنے پدرت و رفت و آمداش و رفت آمداے بقیہ بہ مغازہ رو برام مو بہ مو ضبط و ثبت میڪرد.
پوزخند میزنم:خداے من! بعضیا...
حرفم را ادامہ نمیدهم،طعنہ میزند:تو خودتم فروختہ شدے! قیمتت بالاتر بود! پدرت با یہ تیر دو نشون زد هم دخترشو میداد بہ تڪ پسر عسگرے هم دخترشو از من دور میڪرد ڪہ با مرگ پسرِ عسگرے...
سریع حرفش را قطع میڪنم و با حرص مے گویم:هادے نَمُردہ شهید شدہ!
بے تفاوت نگاهم میڪند:فرقشون چیہ؟!
شمردہ شمردہ مے گویم:خیلے...خیلے...خیلے فرق دارن! اسم هادے رو توے این بحثا نیار!
با حالت عجیبے نگاهم میڪند و چیزے نمے گوید،دستش را داخل جیب شلوارش مے برد و ڪیف پولش را بیرون مے ڪشد.
بے حرف بہ حرڪات دستانش نگاہ میڪنم،عڪس سہ در چهارے را از داخل ڪیف پولش بیرون میڪشد و مقابلم میگذارد.
ڪنجڪاو و با دقت بہ عڪس خیرہ میشوم...
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻
👈 🏻 برداشتن آے دے ها از روے عڪس مورد رضایت نیست👉 🏻

🌟 مے روید از جاے قدم هایت در یڪ نفر حال پریشانے
پروانہ اش گم میشود وقتے پَر مے ڪشے با بال پنهانی🌟
#زینب_باباخانے

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_نهم
#سوره_ی_پنجم
#بخش_اول
شهاب دستش را داخل جیب شلوارش مے برد و ڪیف پولش را بیرون مے ڪشد.
بے حرف بہ حرڪات دستانش نگاہ میڪنم،عڪس سہ در چهارے را از داخل ڪیف پولش بیرون میڪشد و مقابلم میگذارد.
ڪنجڪاو و با دقت بہ عڪس خیرہ میشوم،عڪس قدیمے اے از چهرہ ے یڪ مرد نسبتا جوان!
مردے ڪہ بے اندازہ شبیہ بہ شهاب است! زیر چشمے نگاهے بہ شهاب مے اندازم و مے پرسم:پدرتہ؟!
سرش را بہ نشانہ ے مثبت تڪان میدهد،عڪس را با احتیاط بہ سمتش میفرستم.
_با پدرم خصومت دارہ؟
دست بہ سینہ میشود:نہ! تا جایے ڪہ میدونم با ڪسے خصومت نداشتہ!
_پس چے؟
با حالت خاصے نگاهم میڪند:فوت ڪردہ وقتے سہ سالہ م بود،چیزے ازش یادم نمیاد!
فقط تعریف اخلاق خوبو مردونگے و غیرتشو شنیدم!
با لحن تحڪم آمیز و تاڪید ڪنندہ اے این ها را مے گوید،لب میزنم:روحشون شاد!
جوابے نمیدهد و عڪس را داخل ڪیف پولش برمے گرداند،نگاهے بہ آب پرتقالم مے اندازد:نمے خورے؟!
سرد میگویم:میل ندارم!
دستانش را روے میز مے گذارد و بہ چشمانم خیرہ میشود:من با پدرت خصومت دارم! سرِ اخلاق! سرِ مردونگے! سرِ غیرت!
از چشمان خشمگینش مے ترسم! نگاهم را بہ دیوار پشت سرش میدوزم.
_نمیدونم خصومتت با پدرم چیہ اما مطمئنم الڪے بزرگش ڪردے!
بے توجہ بہ حرفم لب باز میڪند:تا شیش هفت سالگیم چیز زیادے یادم نمیاد،اما میدونم مادرم خیلے سختے ڪشید!
پدرم یہ مغازہ ے اجارہ اے لوازم تحریرے داشت و یہ موتور قدیمے. با موتور تصادف ڪرد و درجا تموم ڪرد،موتورشم آش و لاش شد!
تنها چیزے ڪہ برامون گذاشت یہ خونہ ے پنجاہ مترے توے نازے آباد بود!
بے حوصلہ میان حرفش مے پرم:اینا ربطے بہ بحث مون دارہ؟
سرش را بہ نشانہ ے مثبت تڪان میدهد،ڪمے از قهوہ اش را مے نوشد:مادرم چندسال با سیلے صورتمونو سرخ نگہ داشت.
خیاطے تو تولیدے،سبزے پاڪ ڪردن و سرخ ڪردن،نظافت ڪردن خونہ هاے بقیہ!
وارد مدرسہ ڪہ شدم دلم میخواست ڪمڪش ڪنم اما میگفت نہ! میگفت تو خوب درساتو بخون بزرگ شو آقاے مهندس یا دڪتر شو مامان دیگہ ڪار نمیڪنہ! همہ چیزو مے سپارہ بہ تو!
منم میخواستم زودتر درس بخونم و بزرگ بشم تا مامانم ڪار نڪنہ!
مادرم‌ یہ زن بیوہ ے جوون بود و تنها،بچہ بودم اما نگاہ هاے مرداے همسایہ رو مادرم میفهمیدم! پچ پچ زن هاے همسایہ رو مے شنیدم!
هفت سالم بود اما خونم بہ جوش مے اومد! هے بہ مادرم میگفتم از اینجا بریم و جواب میداد پول دستمون بیاد میریم یہ جاے خوب!
یہ بار یڪے از مرداے همسایہ برامون آش نذرے آورد،ازش خوشم نمے اومد بد بہ مادرم نگاہ میڪرد!
سرش داد ڪشیدم و گفتم برہ،ڪاسہ ے آششو شڪستم.
مرتیڪہ عین مستا خندید و گفت بگو مامانت بیاد جلوے در،مادرم بخاطرہ سر و صدا اومد جلوے در.
بہ اینجا ڪہ مے رسد دستش را مشت میڪند و با حرص مے گوید:همین ڪہ مادرمو دید گفت ناز نڪن! چقدر میگیرے؟!
اون موقع نمے فهمیدم قیمت چیو میپرسہ! فقط گیج بہ مادرم نگاہ میڪردم!
مادرم اینو ڪہ شنید بے مقدمہ یہ سیلے تو صورتش ڪوبید و داد ڪشید:گم شو!
مرتیڪہ تو شوڪ سیلے بود ڪہ مادرم سریع منو ڪشید داخل و درو قفل ڪرد! اونم از پشت در خط و نشون میڪشید و میگفت جواب سیلے اے ڪہ خوردہ میدہ!
فرداش ڪہ از مدرسہ برگشتم دیدم از خونہ مون سر و صدا میاد،قلبم ریخت گفتم نڪنہ بخاطرہ سیلے اومدہ خونہ مونو دارہ بلایے سر مادرم میارہ!
نفهمیدم چطورے دوییدم تو خونہ،وارد خونہ ڪہ شدم دیدم زن همون مرد مادرمو چسبوندہ بہ دیوار و محڪم گلوشو فشار میدہ،دوتا از زناے همسایہ ام وایسادن و تماشاش میڪنن!
جیغ ڪشیدم:مامانمو ول ڪن!
انگار صدامو نشنید! محڪمتر گلوے مادرمو فشار داد و گفت:جولو پلاستو جمع میڪنے و از اینجا گم میشے میرے!
مادرم تقلا میڪرد پسش بزنہ اما صورتش قرمز شدہ بود و زورش نمے رسید.
با حرص دوییدم سمتشون،محڪم چادرشو چنگ زدم و گفتم:مامانمو ول ڪن!
نگاهش ڪہ بہ من افتاد مادرمو هل داد روے زمینو یہ سیلے جانانہ نثارم ڪرد!
براے منے ڪہ تا اون موقع صداے مادرمم روم بلند نشدہ بود خیلے سنگین بود از یہ غریبہ اینطورے سیلے بخورم!
دستمو گذاشتم روے صورتم،صورتم مے سوخت و اشڪم داشت در مے اومد اما گریہ نڪردم!
با حرص هلم داد روے زمین و گفت:معلوم نیست تو رو از ڪجا آوردہ؟!
مادرم نتونست تحمل ڪنہ،آشفتہ بود اما انگار جون گرفت! سریع بلند شد و هلش داد.
یہ سیلے دم گوشش خوابوند و گفت:حق نداشتے دست روے پسرم بلند ڪنے! زندہ ت نمیذارم!
زناے همسایہ بہ زور مادرمو ازش جدا ڪردن،سریع رفتم پیش مادرم و جلوش وایسادم ڪہ اگہ خواستن بزننش من بہ جاش ڪتڪ بخورم!
یڪے شون با لحن بدے گفت:شهین جون ولش ڪن! اینو خدا زدہ! حساب ڪار دستش اومد نخواد شوهراے ما رو از راہ بہ در ڪنہ!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_نهم
#بخش_دوم
بعدش یہ تف نزدیڪ پاے مادرم انداخت‌ و رفتن! بچہ بودم حالیم نبود.
هے مے پرسیدم:مامان معنے حرفایے ڪہ زدن چے بود؟!
چرا ڪتڪت زدن؟!
مامانم فقط میگفت:از ما خوششون نمیاد!
از فرداش اوضاع بدتر شد،دیگہ بچہ هاے ڪوچہ باهام بازے نمیڪردن،همسایہ ها تا منو مامانمو میدیدن رو برمیگردوندن.
هیچوقت یادم نمیرہ،یڪم پول اضافہ آوردیم مامانم تصمیم گرفت براے روح پدرمو صلح با همسایہ ها حلوا بپزہ و خیرات بدہ.
با چہ ذوق و مشقتے حلوا پختیم و چیدیم تو ظرفا،رفتیم براے پخش ڪردنش.
هرڪے ڪہ درو باز ڪرد دید ماییم حلوا برنداشتہ درو بست! جز دو سہ تا بشقاب از سینے حلوامون چیزے ڪم نشد!
دو سال با تمام سختے هاش گذشت،تازہ میرفتم ڪلاس سوم دبستان.
مامانم یہ ڪار تقریبا ثابت پیدا ڪردہ بود،تو یہ پاساژ آخر هفتہ ها براے نظافت چندتا مغازہ میرفت.
بہ اینجا ڪہ مے رسد پوزخند معنادارے میزند و میگوید:پاساژے ڪہ پدرت توش مغازہ دارہ!
گیج نگاهش میڪنم ڪہ لبانش را با حرص و نفرت تڪان میدهد:گاهے منم با خودش مے بُرد،بابات زیادے باهام مهربون بود! زیادے با مامانم خوب بود!
توے اون دوسال انقدر فهمیدہ بودم ڪہ معنے ڪاراے باباتو بگیرم! چشمش دنبال مامانم بود!
سریع میگویم:دیگہ نمیخوام بہ دروغات گوش بدم!
میخواهم از روے صندلے بلند بشوم ڪہ خونسرد میگوید:هنوز اونے ڪہ مشتاق دیدارتہ ندیدے!
چپ چپ نگاهش میڪنم:علاقہ اے بہ دیدنش ندارم!
قصد میڪنم براے حرڪت ڪہ میگوید:نمیتونہ ببینتت اما میتونہ حست ڪنہ!
متعجب سربرمیگردانم،لبخند تمسخر آمیزے میزند:تو ڪہ تحمل مرگہ تازہ دامادتو دارے! دہ دیقہ ام تحمل شنیدن حقیقتو داشتہ باش!
با اطمینان میگویم:این وصلہ ها بہ باباے من نمے چسبہ!
ابروهایش را بالا میدهد:ثابتش میڪنم!
مُردد دوبارہ مے نشینم،نگاهے بہ موبایلش مے اندازد و انگشتانش را میان موهاے مے لغزاند.
نفس عمیقے میڪشد:چند وقت بعد مادرم گفت میخواد ازدواج ڪنہ! میخواد از این وضع خلاص بشیم! میخواد پدر بالاسرم باشہ! گفت و گفت تا اسم باباتو بہ میون آورد!
بہ اینجا ڪہ میرسد دوبارہ سبزے چشمانش را بہ چشمانم میدوزد:اون موقع تو تازہ بہ دنیا اومدہ بودے،فڪر ڪنم سہ چهار ماهت بود!
بابات بہ مامانم پیشنهاد ازدواج دادہ بود اما بہ چندتا شرط!
تا یہ مدت باید صیغہ ے موقت میخوندن و نباید ڪسے میفهمید!
بابات از مامانم پسر میخواست! براے نگہ داشتن اسم و رسمش!
لابد الان فڪر میڪنے مادرِ من خواستہ زندگے شو روے زندگے یڪے دیگہ بسازہ!
نہ خانم ڪوچولو! مادرِ من نجیبت تر و مغرور تر از این حرفاست!
پدرت گفتہ بود دارہ از مادرت جدا میشہ،زن بساز و خوبے نیست!
چندوقتے مریض شدہ و حسابے دست و پاے پدرتو بستہ!
فقط چون یہ بچہ ے شیرخوارہ دارہ،دارہ تحملش میڪنہ!
انقدر از مادرت گفتہ بود ڪہ برامون ازش یہ هیولا ساختہ بود،یہ بار‌ ڪہ مامانم مشغول نظافت بود صداے گریہ ے یہ نوزاد توجهمو جلب ڪرد!
اومدم دنبال صدا،رسیدم جلوے مغازہ ے پدرت!
از پشت شیشہ دیدم یہ نوزاد ڪوچولو ڪہ توے یہ پتوے سفید پیچیدہ شدہ گرفتہ بغلش و با حرص تڪون میدہ.
با هر تڪون پدرت گریہ ے تو شدیدتر میشد،پدرت مدام زیر لب غر میزد و میخواست ساڪت شے!
آخر سر با حرص گذاشتت روے میز شیشہ اے و نشست یہ گوشہ.
تو دستاتو تڪون میدادے و ضجہ میزدے،دلم برات سوخت!
با عجلہ رفتم پیش مامانم و صداش ڪردم،بہ زور دنبال خودم تا مغازہ ے بابات ڪشوندمش.
تو رو ڪہ دید متعجب وارد مغازہ شد و از بابات پرسید چے شدہ.
بابات شروع ڪرد بہ درد و دل ڪردن،ڪہ مادرت قهرہ ڪردہ و رفتہ.
خواهراتم هنوز سنے ندارن ڪہ بخوان مراقب تو باشن،مجبور شدہ با خودش بیارتت.
مامانم خیلے ناراحت شد با احتیاط بغلت ڪرد،پرسید:آقا مصطفے اسمش چیہ؟!
بابات بے حوصلہ گفت:آیہ ولے باید اسمشو میذاشتیم نحس! بدشگون! خستہ شدم دختر پشت دختر!
مامانم نگاہ دلخورے بہ بابات انداخت و آروم انگشت اشارہ شو برد سمت دهنت.
با ولع شروع ڪردے بہ خوردن انگشتش! دل مامانم برات رفت!‌
ڪنارش وایسادم،تو رو نشونم داد و گفت:شهاب! دوست دارے آیہ خواهرت باشہ؟!
یہ نگاهے بہ صورت تپل و چشماے درشت قهوہ اے ات ڪہ بے حال بودن انداختمو با اخم گفتم:نہ!
مامانم تو رو بیشتر بهم نزدیڪ ڪرد و گفت:ببین چہ ڪوچولو و نازہ!
سریع خودمو عقب ڪشیدمو گفتم:خیلے ام زشت و گرد و قلمبہ ست!
مامانم آروم خندید و رو بہ بابات گفت:طفلڪے خیلے گشنشہ! چطور دلش اومدہ اینو همراهش نبرہ؟!
بابات شروع ڪرد بہ بدگویے از مادرت،از زن نبودنش،از مادر نبودنش!
سعے داشت مامانمو هرطور شدہ قانع ڪنہ! یڪے دوماهے گذشت،مامانم گفت باید از این خونہ بریم.
خیلے خوشحال شدم گفتم:چطورے تونستے خونہ بگیرے؟!
گفت:بہ لطف آقا مصطفے!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_نهم
#بخش_سوم
گفتم:چرا باید اون بہ ما لطف ڪنہ؟!
گفت:چون از این بعد شوهر من و پدر توئہ!
جنجال راہ انداختم! دلم میخواست باباتو بڪشم!
هرطور بود مامانم منو همراہ خودش از اون خونہ برد،خونہ مونو فروختیم و با ڪمڪ پدرت تو یہ محلہ ے بهتر یہ آپارتمان هفتاد مترے خریدیم.
مامانم سعے داشت منو با پدرت جور ڪنہ،ولے نہ من دوست داشتم نہ پدرت!
همین ڪہ ڪارے بہ ڪاریش نداشتہ باشم و دم پرش نشم براش ڪافے بود.
بعدها هم فهمیدم سعے داشتہ یہ جورے مامانمو راضے ڪنہ منو بذارہ پرورشگاہ یا بفرستہ پیش خانوادہ ے پدرم اما فهمید محالہ مادرم راضے بشہ!
چون بزرگترین دلیلش براے تن دادن بہ این ازدواج راحت و تو آرامش بزرگ شدن من بودہ،خیلے با خودش ڪلنجار رفتہ بود ڪہ بہ بابات بلہ بگہ.
البتہ فقط بخاطرہ وجودت مامانت! هربار بابات یہ چیزایے ازش میگفت،میگفت نمیخواد آتو بدہ دستش ڪہ سریع تقاضاے طلاق بدہ و تو رو بردارہ ببرہ و پیداش نشہ.
میگفت از دختردارے خستہ شدہ اما دلش نمیاد دخترے ڪہ از وجود خودشہ بے پدر و زیر دست اون مادر بزرگ بشہ!
از طرفے مهریہ ے سنگین مادرتو بهونہ میڪرد!
بے اختیار میگویم:مهریہ ے مادرِ من پنج تا سڪہ ست!
آرام مے خندد:میدونستم اینم دروغ گفتہ!
اخم میڪنم:از ڪجا باید بدونم راست میگے؟!
بہ فنجان خالے اش چشم مے دوزد:هنوز قصہ تموم نشدہ!
پوزخند میزنم:در حد همون قصہ ست!
چشمانش را آرام بہ سمت صورتم مے چرخاند و لبخند ڪم رنگے میزند:هرطور بود مامانمو راضے ڪرد ڪہ یہ صیغہ ے موقت بخونن تا بدون دردسر مادرتو از زندگیش بندازہ بیرون و بعد مامانمو خانم خونہ و مادر تو و خواهرات ڪنہ!
اوایل رفتارش خوب بود،ڪارے بہ ڪارم نداشت.
اما بعد یہ مدت سر بہ سر گذاشتناش شروع شد الڪے ازم ایراد میگرفت،بهم تشر میزد،بددهنے میڪرد!
منم غد و لجباز،ڪوتاہ بیا نبودم و بدتر میڪردم!
مامانم سعے میڪرد بین مون صلح برقرار ڪنہ،یہ سال گذشت رفتارش گاهے با مامان هم خوب نبود!
اگہ بین شون بحث پیش مے اومد همہ چیو مے ڪوبید تو سر مامانم! غرورشو میشڪست!
منم طاقت نمے آوردم و باهاش درگیر میشدم،دو سہ ماہ بعدش فهمیدم مامانم باردارہ!
لجبازیم بیشتر شد! رفتار بابات نرم تر شدہ بود تا وقتے ڪہ فهمید بچہ ے تو شڪم مامان دخترہ!
زمین و زمانو بہ هم دوخت،با مامان درگیر شد و ڪتڪش زد!
یہ مدتے رفت و پیداش نشد،حال مامان هم بد بود.
شاید تو همون ڪتڪ زدناش بود ڪہ...
بہ اینجاے حرفش ڪہ میرسد مڪث میڪث میڪند،نگاهے بہ ساعت مچے اش مے اندازد و نفس عمیقے میڪشد.
ابروهایم را در هم گرہ میزنم:ڪہ چے؟!
ترسناڪ‌ نگاهم میڪند:ڪہ خواهرم با ڪلے مشقت و نیمہ جون بہ دنیا اومد!
بہ زور لبانم را تڪان میدهم:خواهرت؟!
لبخند ترسناڪے میزند:آرہ! یہ ماہ اول زندگے شو تو دستگاہ بود! بابات حتے نیومد ببینہ مامانم و دخترش زندہ ان یا مُردہ!
نابینا بہ دنیا اومدن آرزو براش بهونہ شد!
مامان رفت دنبالش ڪہ نذارہ حقشو پایمال ڪنہ اما دست اون پرتر بود،بابات تهدید ڪرد آبروے مادرمو میبرہ و میگہ یہ زن هرجاییہ! هیچڪس حرف مادرمو راجع بہ حاج مصطفے نیازے آدم معتبر و معتقد بازار باور نمیڪرد!
مادرمو مثل یہ دستمال ڪاغذے انداخت دور و از ڪارم بے ڪارش ڪرد!
حتے یہ بار حاضر نشد آرزو رو ببینہ و تو هزینہ هاے درمانش ڪمڪ ڪنہ!
اون موقع یہ پسر دہ یازدہ سالہ بودم و ڪارے از دستم بر نمے اومد. برگشتم!
جدے و سرد بہ چشمانم زل میزند،لبانش از هم باز میشوند:خصومت من با بابات سر ناموسہ اومدم جبران ڪنم!
مبهوت نگاهش میڪنم و بے اختیار صندلے ام را ڪمے عقب میڪشم.
پوزخند میزنم:هیچڪدوم از دروغاتو باور نمیڪنم!
ناگهان از روے صندلے بلند میشود،متعجب نگاهش میڪنم.
چند قدم بہ سمتم برمیدارد،دستانش را داخل جیب هاے شلوار جینش مے برد:نمیخواے ببینیش؟!
آب دهانم را فرو میدهم:ڪیو؟!
لبخند ڪجے میزند و بہ سمت در قدم برمیدارد،همین ڪہ از در خارج میشود نفس راحتے میڪشم و لیوان آب میوہ ام را بہ زور برمیدارم و نصف محتویاتش را لاجرعہ سر میڪشم!
دستانم ڪمے لرز دارند،همہ ے حرف هایش دروغ بود!
پدرم شاید سخت گیر و بداخلاق باشد اما انقدر بد نیست!
ذهنم آشفتہ میشود،چرا این دروغ ها را مے بافد و بہ جانمان افتادہ؟!
دو سہ دقیقہ بعد صداے قدم هایے مے آید،سریع سر برمیگردانم.
شهاب همراہ دختر پانزدہ شانزدہ سالہ اے وارد میشود،دخترے ڪہ عینڪ دودے اے بہ چشمانش زدہ و سرش را مدام مے چرخاند.
انگار دنبال ڪسے مے گردد،تنم یخ میزند!
شهاب محڪم دستش را گرفتہ و ڪمڪ میڪند بہ سمتم بیاید،بہ چند قدمے ام میرسند.
گیج و مبهوت بہ دخترڪ چشم دوختہ ام! توان ندارم از روے صندلے بلند بشوم.
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻

‍ •○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_شصت_و_نهم
#بخش_چهارم
شهاب دخترڪ را روے صندلے مے نشاند و پشت سرش مے ایستد.
متعجب اجزاے صورتش را مے ڪاوم،صورت استخوانے و گندم گونے دارد،ابروهایش پر و ڪمانے اند!
لبانش نسبتا ڪوچڪ و صورتے رنگ اند،چشمانش را نمے بینم اما تہ چهرہ اش عجیب آشناست!
شبیہ خودم،شبیہ پدر!
سرش را ڪمے این طرف و آن طرف میڪند و آرام میگوید:داداش!
شهاب دستش را روے شانہ اش میگذارد و میگوید:رو بہ روت نشستہ!
نگاهم را سمت شهاب مے ڪشانم،سرد و خونسرد بہ صورتم خیرہ شدہ.
لبانم را بہ زور تڪان میدهم:این ڪیہ؟!
دخترڪ سریع صورتش را بہ سمتم برمیگرداند،آرام مے پرسد:صداے آیہ ست؟!
هراسان نگاهش میڪنم،شهاب بدون اینڪہ نگاهش را از صورتم بگیرد جواب میدهد:آرہ! خواهرت آیہ ست!
دخترڪ سریع دستش را بلند میڪند و خودش را ڪمے جلو میڪشد،دستِ لرزانش را این طرف و آن طرف مے چرخاند تا بہ صورتم مے رسد!
سر انگشتانش ڪہ صورتم را لمس میڪنند نفس ڪم مے آورم!
انگار آتشے شعلہ ور میشود! حس عجیبے در تمام تنم مے پیچد،حسے ڪہ تا بہ حال تجربہ اش نڪردہ ام!
مثل خون خون را ڪشیدن!
شهاب آرام میگوید:دختر باهوشیہ از وقتے فهمید من جاے شما رو میدونم اصرار دارہ ببینتت!
دخترڪ آرام صورتم را نوازش میڪند و مے خواندم:آیہ؟!
طاقت نمے آورم و سریع از روے صندلے بلند میشوم،با حرص رو بہ شهاب مے گویم:دروغاتو براے یڪے دیگہ بباف و نمایش تو یہ جا دیگہ اجرا ڪن.
خونسرد دستانش را روے شانہ هاے آرزو میگذارد و چیزے نمیگوید.
بغض گلویم را مے فشارد،بہ زور سعے میڪنم فشار و حال بدے ڪہ بہ جانم چنگ زدہ با اشڪ ریختن بیرون نریزم!
با بغض مے گویم:خیلے....خیلے....خیلے....
نمیتوانم براے توصیف بدے ها و دروغ هایش ڪلمہ اے پیدا ڪنم،بے خیال شانہ بالا مے اندازد:هنوز حرفام تموم نشدہ!
قطرہ ے اشڪے از گوشہ ے چشمم مے چڪد و تقریبا بلند میگویم:ساڪت شو دروغگو!
با نفرت نگاهے بہ صورتش مے اندازم و با عجلہ بہ سمت در میروم.
از چهارچوب در عبور میڪنم و تقریبا بہ سمت خیابان مے دوم.
تمام جانم گر گرفتہ،قلبم مے سوزد و سرم درد میڪند!
چرا دروغ هایش باید آشفتہ ام ڪند؟!
سریع مے ایستم،نفس نفس زنان بہ رفت و آمد آدم ها نگاہ میڪنم و زمزمہ میڪنم:پس چرا بابا انقدر از شهاب مے ترسید؟! از نزدیڪ بودنش بہ من؟!
و جملہ ے شهاب در سرم مے پیچد:خصومت من با بابات سرِ ناموسہ براے جبران اومدم!
اصلا چرا این ها را بہ من گفت...؟!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻
👈 🏻 برداشتن آے دے ها از روے عڪس مورد رضایت نیست👉 🏻

❣ حال من حال اسیریست ڪہ هنگام فرار
یادش افتاد ڪسے منتظرش نیست،نرفت!❣

پ.ن:آیہ یڪ سالہ شد!😅

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_هفتادم
#سوره_ی_پنجم
#بخش_اول
از چهارچوب در عبور میڪنم و تقریبا بہ سمت خیابان مے دوم.
تمام جانم گر گرفتہ،قلبم مے سوزد و سرم درد میڪند!
چرا دروغ هایش باید آشفتہ ام ڪند؟!
سریع مے ایستم،نفس نفس زنان بہ رفت و آمد آدم ها نگاہ میڪنم و زمزمہ میڪنم:پس چرا بابا انقدر از شهاب مے ترسید؟! از نزدیڪ بودنش بہ من؟!
و جملہ ے شهاب در سرم مے پیچد:خصومت من با بابات سرِ ناموسہ براے جبران اومدم!
اصلا چرا این ها را بہ من گفت...؟!

اما حالا چشمانم را باز و بستہ میڪنم و نفسم را با شدت بیرون میدهم،زن مُسنے با حرص از ڪنارم عبور میڪند و بلند میگوید:اینجا جاے وایسادنہ؟!
نگاہ ڪوتاهے بہ صورتش مے اندازم و لب میزنم:عذر میخوام!
سپس حرڪت میڪنم،میخواهم براے تاڪسے گرفتن دست بلند ڪنم ڪہ پشیمان میشوم!
باید خوب فڪر ڪنم،پیادہ بہ سمت خانہ راہ مے افتم.
فڪرم حسابے مشغول شدہ،چیزے در درونم شڪستہ و حالم را عجیب بد ڪردہ!
قلب! علاقہ! اعتماد! غرور! باور! نمیدانم چہ چیزے؟!
اما چیزے درونم بَد شڪستہ...
باید در اولین فرصت با پدرم صحبت ڪنم،حتما حرفے براے گفتن و ثابت ڪردن دروغگو بودن شهاب دارد!
🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂
نگاهے بہ پاهایم مے اندازم و اخمانم در هم مے رود،نمیدانم چقدر پیادہ روے ڪردہ ام ڪہ امانِ پاهایم بریدہ شدہ.
نگاهے بہ ڪوچہ ے خلوتمان مے اندازم و وارد ڪوچہ میشوم،بہ زور و لنگ لنگان قدم برمیدارم.
مقابل در ڪه‌ مے رسم نفس آسودہ اے میڪشم و ڪلید را در قفل مے چرخانم.
وارد حیاط میشوم،صداے صحبت ڪردن مادرم مے آید.
ڪفش هاے را در میاورم و نفس راحتے میڪشم! همانطور ڪہ وارد خانہ میشوم میگویم:سلام!
مادرم تلفن بہ دست مشغول صحبت است،سرے برایم تڪان میدهد.
چادرم را از روے سرم برمیدارم و بہ سمت اتاقم میروم،چند لحظہ بعد مادرم خداحافظے میڪند و رو بہ من میگوید:چرا دیر ڪردے؟!
همانطور ڪہ روسرے ام را از روے سرم برمیدارم میگویم:پیادہ برگشتم طول ڪشید!
صدایش نزدیڪتر میشود:پیادہ؟!
سپس در چهارچوب در ظاهر میشود،سعے میڪنم بدحالے و نگرانے در صدایم موج نزند!
_آرہ!‌ هوس ڪردم یڪم پیادہ روے ڪنم.
چشمانش را ریز میڪند:بهشت زهرا بودے؟!
بہ چشمانش زل میزنم و جدے میگویم:نہ!
ڪنجڪاو میپرسد:ڪجا رفتے؟
سریع نگاهم را مے دزدم:انقلاب!
_انقلاب براے چے؟!
جوابے نمیدهم و با عجلہ دڪمہ هاے مانتویم را باز میڪنم،حضورش را پشت سرم احساس میڪنم.
_چرا جواب نمیدے آیہ؟!
میخواهم بحث را بپیچانم،همانطور ڪہ سرم را بہ سمتش برمیگردانم میگویم:مامان بہ نظرت امسال میتونم ڪلاس ڪنڪور برم؟!
متعجب نگاهم میڪند:بستگے بہ نظر بابات دارہ!
سرم را تڪان میدهم:آرہ! راستے باید برم ڪلاساے تابستونے ثبت نام ڪنم!
_چہ ڪلاسے؟!
_درسایے ڪہ شهریور امتحان دارم!
آهانے میگوید و قصد میڪند براے حرڪت ڪہ پشیمان میشود.
با دقت نگاهم میڪند:آیہ تو یہ چیزیت شدہ!
لبخند ڪم جانے میزنم:چِم شدہ؟!
ابروهایش را بالا میدهد:نمیدونم اما مطمئنم یہ چیزے شدہ! رنگت پریدہ،صدات و دستات یڪم لرز دارن،از جواب دادن طفرہ میرے!
آرام میگویم:چیزے نیست!
نزدیڪم میشود.
_من‌ مادرتم! حرف دلتو بهم بگو!
بہ چشمانش زل میزنم:حرفے تو دلم نیست!
_اما چشمات اینو نمیگن!
این را‌ ڪہ مے گوید قلبم تیر مے ڪشد!
"_یہ ویژگے خیلے خوبے دارے!
_چہ ویژگے اے؟!
_خاصیت چشمات اینہ ڪہ با آدم حرف میزنن! بخاطرہ همین هیچوقت زبونت نمیتونہ دروغ بگہ!"
حرف هاے هادے در گوشم مے پیچد و مے پیچد،میخواهم دهان باز ڪنم ڪہ بغض اجازہ نمیدهد.
دست مادرم روے شانہ ام مے نشیند:آیہ! خوبے؟!
بہ زور سر تڪان میدهم و بہ همراهش‌ بغضم را قورت!
لب میزنم:میشہ تنهام بذارے؟!
آہ بلندے میڪشد و میگوید:شام خونہ ے مریم دعوتیم،خوب استراحت ڪن!
_من نمیام!
متعجب نگاهم میڪند،سریع میگویم:نمیخوام بیام یہ گوشہ بشینم و نگاہ پر ترحم بقیہ روم باشہ! نمیخوام لبخند و نگاهاے پر تمسخر حسامو ببینم!
اخم میڪند:دارے اشتباہ میڪنے!
بلند میگویم:من بچہ نیستم مامان! نفهمم نیستم!
مهربان میگوید:شهادت و رفتن هادے حساست ڪردہ،ما فقط میخوایم ڪنارت باشیم و نذاریم جاے خالیش...
سریع حرفش را قطع میڪنم،اشڪ هایم طاقت نمے آورند و مے بارند.
_جاے خالیش‌ پر نمیشہ! هیچڪس نمیتونہ پرش ڪنہ!
مامان! هرڪسے تو قلبِ آدم جاے خودشو دارہ،اگہ جاش خالے بشہ دیگہ پر نمیشہ!
اگرم پر بشہ جاش‌ میمونہ! مثل سابق نمیشہ!
هق هق میڪنم و محڪم با دست روے قلبم مے ڪوبم:حَ...حَ...حسرتِ نبودنِ هادے یہ عمر تو قلبِ من میمونہ!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_هفتادم
#بخش_دوم
شاید اگہ پنجاہ سال دیگہ ام بگذرہ،خوش و خرم ڪنار نوہ هام نشستہ باشم و براشون قصہ بگم یهو جاے خالے یہ نفر توے قلبم تیر بڪشہ! منو برگردونہ بہ روزاے هیجدہ سالگے و نبودناش!
قطرہ ے اشڪے از روے گونہ اش سُر میخورد،میخواهد چیزے بگوید ڪہ نمے تواند!
سریع از اتاقم خارج میشود،نفس عمیقے میڪشم و زمزمہ میڪنم:پس ڪو اون صبرے ڪہ میگن براے فراقت خودشون بهم میدن؟!
خستہ روے تخت مے نشینم و زانوهایم را در بغل میگیرم،چند تقہ بہ در میخورد و سپس در باز میشود.
یاسین مُردد وارد اتاق میشود و سلام میڪند،جوابش‌ را میدهم.
نگاهے بہ من مے اندازد و آرام میگوید:برم بیرون لباساتو عوض ڪنے؟!
روے تخت دراز میشوم:فعلا حال ندارم!
چشمانم را مے بندم و بہ حرف هاے شهاب فڪر میڪنم،چگونہ باید با پدرم صحبت ڪنم؟!
در این فڪرها هستم ڪہ احساس میڪنم ڪسے دارد موهایم را نوازش میڪند،متعجب چشمانم را باز میڪنم.
یاسین را مے بینم ڪہ ڪنار تختم ایستادہ و با یڪ دستش آرام موهایم را نوازش میڪند.
نگاهِ من را ڪہ مے بیند لبخند دندان نمایے میزند و میگوید:گفتم نازت ڪنم خوابت ببرہ،ڪار بدے ڪردم؟!
لبخند ڪم جانے میزنم:نہ داداشے!
بالاے سرم مے نشیند و همانطور ڪہ موهایم را نوازش میڪند میگوید:دیگہ مثل قبلَنا منو دوس ندارے!
متعجب نگاهش میڪنم:ڪے اینو گفتہ؟!
مظلوم نگاهم میڪند:خودم!
دست آزادش را میگیرم و محڪم میفشارم:میدونے ڪہ من عاشقتم! این مدت حالم خوب نبود.
مهربان‌ نگاهم میڪند:الان خوبے؟!
سرم را بہ نشانہ ے مثبت تڪان میدهم،انگشتانش را میان موهایم مے لغزاند.
_مامان میگفت زیاد بہ آیہ ڪار نداشتہ باش،این روزا قلبش ناراحتہ! میگفت وقتے آدم عزیزے رو از دست میدہ قلبش یہ مدت ناراحت میشہ.
من هر شب موقع خواب با دست براے قلبت بوس مے فرستادم تا زودتر خوب بشہ.
لبخندم ڪمے جان میگیرد،مے نشینم و محڪم پیشانے اش را مے بوسم.
_یاسین! میدونستے تو عشق ترین داداش دنیایے؟!
مے خندد و چیزے نمے گوید،آرام موهایش را نوازش میڪنم و با دقت بہ چشمانِ معصومِ قهوہ اے تیرہ اش خیرہ میشوم.
دوبارہ صداے شهاب در ذهنم مے پیچد،اگر حرف هایش درست باشد...
سریع احتمال ها را پس میزنم! محال است حرف هایش درست باشد!
از روے تخت بلند میشوم و رو بہ یاسین میگویم:برنامہ ت براے تابستون چیہ یاسین؟!
ڪمے فڪر میڪند و با ذوق میگوید:اگہ بابا بذارہ میرم مدرسہ ے فوتبال!
میخواهم سرگرمش ڪنم ڪہ دنبالم بہ پذیرایے نیاید.
_میتونے برام یہ نقاشے خوب بڪشے؟! میخوام قابش ڪنم بزنم رو بہ روے تختم انرژے بگیرم.
سریع از روے تخت پایین مے پرد و بلند میگوید:آرہ! الان میڪشم!
بہ سمت میز تحریر میرود و مشغول دنبال مداد رنگے و دفتر گشتن میشود.
از اتاق خارج میشوم و نگاهے بہ پذیرایے مے اندازم،مادرم روے مبل نشستہ و متفڪر و بے حواس بہ تلویزیون زل زدہ.
بہ سمتش مے روم و ڪنارش مے نشینم،انگار متوجہ میشود ڪہ سرش را بہ سمتم برمیگرداند.
لبخند تصنعے اے میزنم:مامان یہ سوال بپرسم بهم نمے خندے؟!
پیشانے اش را بالا میدهد:چہ سوالے؟!
ڪمے فڪر میڪنم و من من ڪنان میگویم:تا حالا شدہ با بابا قهر ڪنے از خونہ چند روز برے؟! مثلا وقتے من ڪوچولو بودم؟!
متعجب بہ چشمانم خیرہ میشود،من من ڪنان ادامہ میدهم:من بہ دنیا اومدنے با بابا حرفت شدہ بود بخواے چند روز از خونہ برے؟! بابا مجبور بشہ منو همراہ خودش ببرہ؟!
اخم میڪند:این حرفا چیہ میزنے؟!
لبم را بہ دندان میگیرم:ڪنجڪاو شدم! بگو دیگہ!
نگاہ عاقل اندر سفیهانہ اے نثارم میڪند و میگوید:ڪنجڪاو نشدے خل شدے!
مثل بچہ ها میگویم:باشہ من خل! بگو دیگہ!
چپ چپ نگاہ میڪند:راستے راستے یہ چیزیت شدہ!
_یہ سوالو جواب نمیدے!
با حرص میگوید:خب فڪر ڪن آرہ! بہ چہ دردت میخورہ؟!
ڪنجڪاو نگاهش میڪنم:یعنے شدہ با بابا قهر ڪنے از خونہ برے اونم وقتے من تازہ بہ دنیا اومدہ بودم؟!‌
چیزے نمیگوید،مے پرسم:سرِ چے؟!
دوبارہ بہ تلویزیون زل میزند:بہ نظرت سر چے؟!
زمزمہ میڪنم:دختر بودنم!
دوبارہ سرش را بہ سمتم برمیگرداند و متعجب نگاهم میڪند،از روے مبل میشوم و بہ سمت آشپزخانہ میروم.
لیوانے آب براے خودم میریزم و متفڪر بہ دیوار زل میزنم،صداے مادرم باعث میشود از فڪر و خیال بیرون بیایم.
_امشب میاے خونہ ے مریم؟
آب را یڪ نفس سَر مے ڪشم.
_نہ!
نفسش را با شدت بیرون میدهد،از آشپزخانہ خارج میشوم.
_مامان! بابا ڪے میاد؟
_چطور؟
_همینطورے!
مشڪوڪ‌ نگاهم میڪند،وارد حیاط میشوم و نفس عمیقے میڪشم.
هواے نبودن هایش را بہ جان مے خرم...
🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂 🍂
چادر مشڪے ام را روے سرم مے اندازم و موبایل و ڪلید را از روے میز برمیدارم.
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻

•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_هفتادم
#بخش_سوم
همانطور ڪہ قدم برمیدارم بہ ساعت نگاہ میڪنم،عقربہ هایش ساعت پنج و نیم را نشان میدهند.
چند دقیقہ پیش پدر و مادرم بہ همراہ نورا و یاسین راهے خانہ ے مریم شدند،اصرار داشتند یاسین یا نورا ڪنارم بماند ڪہ تنها نباشم اما قبول نڪردم و خواستم با خیال راحت بہ مهمانے بروند.
از پذیرایے عبور میڪنم و وارد حیاط میشوم،همانطور ڪہ ڪفش هایم را بہ پا میڪنم نگاهے بہ ساختمان رو بہ رویے مے اندازم.
در طبقہ ے چهارم دو ڪارگر مشغول گپ و گفتگو هستند،از حیاط عبور و وارد ڪوچہ میشوم.
چند ڪامیون مشغول خالے ڪردن بار هستند،میخواهم بہ سمت پارڪے ڪہ در خیابان قرار دارد بروم ڪہ چشمم بہ مطهرہ و پدرش مے افتدد.
پدرِ مطهرہ با لبخند رو بہ روے مردے ڪہ پشتش بہ من است ایستادہ و چیزهایے مے گوید،مطهرہ هم سر بہ زیر ڪنار پدرش ایستادہ.
لبخند ڪم رنگے میزنم و بہ سمتشان قدم برمیدارم،در نیمہ ے راہ مطهرہ سر بلند میڪند و چشم در چشم مے شویم.
آرام میگوید:سلام!
جواب سلامش را ڪہ میدهم نگاہ پدرش هم روے من ثابت میشود،سریع سلام میڪنم ڪہ با خوش رویے جوابم را میدهد.
نزدیڪشان میرسم،نگاهم بہ مردے مے افتد ڪہ تختہ شاسے اے بہ دست و روے برگہ چیزهایے یادداشت مے ڪند.
نیم رخش را مے بینم،مهندس روزبہ ساجدے!
نگاہ شماتت بارے بہ مطهرہ مے اندازم میخواهم بہ راهم ادامہ بدهم ڪہ صداے عمو مجتبے،پدرِ مطهرہ متوقفم میڪند.
مهربان میگوید:چیزے شدہ آیہ جان؟! چند وقتہ سیاہ پوشے!
مطهرہ با چشم و ابرو بہ پدرش اشارہ میڪند چیزے نگوید،دهانم را چند بار باز و بستہ میڪنم ڪہ مطهرہ زودتر میگوید:یڪے از اقوامشون فوت ڪردہ!
سپس شرمندہ نگاهم میڪند،لبخند تصنعے اے تحویلش میدهم و چیزے نمے گویم.
مجتبے متاثر میگوید:تسلیت میگم!
سرم را تڪان میدهم:ممنونم!
مطهرہ نزدیڪم میشود و مهربان میگوید:ڪجا میرے؟!
با دست بہ خیابان اشارہ میڪنم:همین پارڪ تو خیابون،خونہ تنها بودم گفتم برم یڪم هوا بخورم.
مردد میگوید:میخواے منم بیام؟!
دوست دارم تنها باشم اما میگویم:اگہ دوست دارے آرہ!
میخواهد بہ پدرش چیزے بگوید ڪہ پدرش با چشم و ابرو بہ مهندس ساجدے اشارہ میڪند.
مطهرہ لب میگزد و آرام میگوید:تو برو‌ منم چند دقیقہ دیگہ میام.
جملہ ے مطهرہ ڪہ تمام میشود،روزبہ سربلند میڪند و جدے نگاہ ڪوتاهے بہ صورتم مے اندازد.
از مطهرہ و پدرش خداحافظے میڪنم و بہ سمت پارڪ راہ مے افتم.
وارد پارڪ ڪہ میشوم سر و صداے ڪودڪان ڪمے سر حالم مے آورد.
با لذت بہ شورق و اشتیاقشان نگاہ میڪنم و آرام بہ سمت نیمڪت قدم برمیدارم.
روے نیمڪت مے نشینم و مردد وارد لیست تماس هایم میشوم،آب دهانم را قورت میدهم و قبل از اینڪہ پشیمان بشوم شمارہ ے شهاب را لمس میڪنم.
موبایل را بہ گوشم مے چسبانم،بوق ششم ڪہ میخورد جواب میدهد.
_ڪجا رفتے؟!
متعجب میگویم:بعلہ؟!
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے تنها با ذڪر نام نویسندہ مورد رضایت است👉 🏻

‍ •○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•

🌹 نـــ✒ ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_هفتادم
#بخش_چهارم
جدے میگوید:میگم ڪجا رفتے؟! از ساختمون دیدم داشتے میرفتے سمت خیابون.
چیزے نمیگویم،چند لحظہ ڪہ میگذرد میگوید:فعلا!
سپس قطع میڪند! گیج بہ صفحہ ے موبایلم نگاہ میڪنم و با حرص روے نیمڪت میگذارمش.
بے هدف بہ رو بہ رویم خیرہ میشوم،چند دقیقہ ڪہ میگذرد احساس میڪنم ڪسے روے نیمڪت نشستہ.
سر ڪہ برمیگردانم شهاب را مے بینم ڪہ با فاصلہ ڪنارم نشستہ و بہ رو بہ رو خیرہ شدہ.
بدون اینڪہ چشم از درختان بگیرد مے پرسد:چرا زنگ زدے؟!
گیج نگاهش میڪنم:تو از ڪجا پیدات شد؟!
نیم رخش را بہ سمتم برمیگرداند و با سر بہ ڪودڪانے ڪہ بازے میڪنند اشارہ میڪند:از صداے اینا!
از روے نیمڪت بلند میشوم،میخواهم اولین قدم را بردارم ڪہ میگوید:شڪ ڪردے! بہ پدرت شڪ ڪردے! اگہ ازش مطمئن بودے ذهنتو مشغول نمیڪرد،بہ منم زنگ نمیزدے!
سریع بہ سمتش برمیگردم و انگشت اشارہ ام را بہ سمتش میگیرم:زنگ زدم بگم ڪہ دیگہ دور و بر من پیدات نشہ! بہ بابامم همہ چیزو میگم.
اولم میگم ڪہ ضبط صوتتو از مغازہ بندازہ بیرون.
پوزخند آشڪارے ڪنج لبش نشستہ،چشمانش را تنگ میڪند و با شیطنت اجزاے صورتم را مے ڪاود:مادرت چے؟! اون حق ندارہ بدونہ با ڪے دارہ زندگے میڪنہ؟!
محڪم میگویم:از خانوادہ م دور باش! آرامش مونو بہ هم نزن.
ابروهایش را بالا میدهد:چرا آرامشتون باید با دروغاے من بہ هم بخورہ؟!
ڪلمات "دروغاے من" را غلیظ میگوید،درماندہ نگاهش میڪنم.
ناگهان بلند میشود و مقابلم مے ایستد:مے دونے تو این دنیا هیچ چیزے اتفاقے نیست!
فڪر ڪردے اتفاقے پیداتون ڪردم و اون ساختمون رو بہ روے خونہ تون دارہ ساختہ میشہ؟!
نہ خانم ڪوچولو!
من از قصد اینجا رو انتخاب ڪردم و پیشنهاد دادم!
با حالت خاصے بہ چشمانم زل میزند:اینو همیشہ یادت بمونہ! هیچ چیز توے این دنیا اتفاقے پیش نمیاد!
چیزایے ڪہ پیش میادو پاے تقدیر و اتفاق نذار!
ابروهایم را درهم میڪشم:حرفات بوے تهدید میدہ!
باز از آن لبخندهاے عجیبش میزند و بدون حرف از ڪنارم عبور میڪند.
مضطرب بہ راہ رفتنش نگاہ میڪنم،محڪم و استوار قدم برمیدارد.
انگار ڪوهے از آرامش و در عین حال طوفان است،مردے ڪہ غیرتش بَد زخمے شدہ...
بے اختیار مے پرسم:اسم مادرت چیہ؟!
مے ایستد،چند لحظہ مڪث میڪند و بدون اینڪہ سر برگرداند مے گوید:شیرین!
نامش ڪامم را تلخ میڪند...
✍ 🏻 نویسنده:لیلے سلطانے
Instagram:Leilysoltaniii
•○● @AYEH_HAYEH_JONON ●○•
👈 🏻 ڪپے

دانلود نرم‌افزار اندروید ویسگون دانلود از بازار

ارسال دیدگاه

هنوز دیدگاهی ثبت نشده است
Loading...